Fan van Murakami als we op PiBu zijn, lopen wij wel warm voor de verfilming van één van zijn boeken. Toen de film gebaseerd op Norwegian Wood uitkwam, waren we dus al snel in de bioscoop te vinden. Spannend, want zou regisseur Tran Anh Hung die typische sfeer uit de roman goed weten te verbeelden?

Ik had een vooroordeel tégen Woody Allen. Maar sinds ik per ongeluk één film zag, heb ik de bebrilde snuiter in mijn hart gesloten. En nu geef ik zijn nieuwste film zomaar vijf roze kogels! Ben ik een subjectieve groupie geworden, of behoud ik mijn waardigheid als kritische recensent? Lees mijn relaas en oordeel zelf. 
De Palestijnse kwestie is moeilijke materie. Als het erover gaat, voel ik me vaak gedwongen een standpunt in te nemen, terwijl dat voor een buitenstaander lastig is. Gelukkig bewijst 'This is my picture when I was dead' dat het ook anders kan.
Op kerst zelf zit ik doorgaans de hele avond te tafelen, maar in de aanloop naar dit feestelijke hoogtepunt breng ik de koude winteravonden graag door met een film.

Twee vooroordelen die mij er normaalgesproken van zouden weerhouden om naar een film over een mode-icoon te gaan: Alles wat met mode te maken heeft, is oppervlakkig. En: het wordt vast een enorme chickflick. Daartegenover waren er bij Coco avant Chanel twee kleinigheden die mij toch nieuwsgierig genoeg maakten om me naar de bioscoop te begeven: de wondermooie actrice Audrey Tautou (van Amelie) en het voorzetsel ‘avant’. Want als het verhaal zich vooral voor het modegebeuren afspeelt, dan is er vast een heleboel meer te beleven dan catwalks en kleedkamers. Natuurlijk hielp het ook dat er twee vriendinnen per se wilden gaan, en dat de film alleen draait in cultureel verantwoorde bioscopen. Het bevooroordeelde vlees is zwak.
Het is dinsdag. In Amsterdam noemen we het ook wel Dooie Dinsdag. Zo’n net-niet-dag. In Engelstalige landen bestaat niet voor niets de uitdrukking Tuesday Blues. Je bent nog net niet uitgerust van het weekend, en het volgende weekend is er ook nog lang niet. Je bent zelfs nog net niet over de helft. Het perfecte moment voor een oppeppend muziekje dus.
Het vijfde seizoen van Lost was laatst afgelopen, dus zocht ik een nieuwe vorm van ledig vermaak tot het nieuwe seizoen weer begint. Die vond ik in het vliegtuig naar Canada. Daar bekeek ik twee afleveringen van Flight of the Conchords: een superdroge comedyserie over de gelijknamige Nieuw-Zeelandse band die in New York een poging doet om door te breken. Het duo dat erachter zit, Bret McKenzie en Jemaine Clement, omschrijft zichzelf als "Formerly New Zealand's fourth most popular guitar-based digi-bongo acapella-rap-funk-comedy folk duo". Dat dekt de lading wel zo'n beetje. In iedere aflevering zitten twee muzikale intermezzo's, en de liedjes zijn zo sympathiek dat ze ook zonder het verhaal er omheen goed zijn voor een warme onderbreking van je week in de koude airco. Hier een paar pareltjes:
Het zal wel een vrouwending zijn, maar altijd als ik op een foto of in een winkel een feestelijk gedekte tafel zie, dan wordt het gat in mijn hand spontaan een paar centimeter wijder. Toen Pip studio afgelopen week haar nieuwe Home-collectie presenteerde was ik dan ook in in mijn nopjes. Voor mij was een complete collectie uitgespreid van huishebbedingen waar de knusheid vanaf straalde, tot kilometers in de wijde omtrek. Serviesgoed waarop het eten spontaan lekkerder smaakt, vooral als je het opdient in een van de kleurrijke schorten. Tafelkleden die je naar de tafel toe lokken, kussens die de kamer omtoveren in een comfortabel paradijsje. Hebbe hebbe hebbe……
Zo luidt een over enkele maanden gehoopte kop in de nieuwsbulletins van een viertal Indiase vrouwenuniversiteiten. Zij hebben onlangs een kledingvoorschrift in hun regels opgenomen. Spijkerbroeken zouden geen discipline uitstralen, en bovendien aanranders aantrekken. Wij weten allemaal dat aanranders normaal gesproken rechtschapen burgers zijn die, zonder de verlokking van al die meisjes in strakke jeans, nooit een steek zouden laten vallen. Volgens dezelfde redenering vraagt een blogger zich af op India Uncut, of het niet effectiever is om dan maar meteen een totaalverbod op vrouwen in te voeren. Laat me even met hem mee redeneren:
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat de meeste mensen bij een transatlantische citytrip vooral denken aan New York. Daar valt niets aan te veranderen en daar wil ik ook niets aan veranderen, want het lijkt mij er zelf ook geweldig. Maar mocht je een luxepaard zijn dat al eeuwen uitgekeken is op de Europese steden en New York ook al heeft afgetikt, of mocht je gewoon de geijkte wegen liever willen overslaan, dan volgt nu mijn pleidooi waarom Montréal een goede keuze is:
Never blink, want voor je het weet heb je iets moois gemist! Klik op een van de onderstaande categorieën om te beginnen met genieten;
>>Entertainment<<
>>Fashion & Lifestyle<<
>>Columns<<
>>Filmhuis<<
>>Boekenclub<<
>>Prijsvragen <<

Recente reacties
1 uur 32 min geleden
20 uur 12 min geleden
22 uur 11 min geleden
1 dag 3 uur geleden
2 dagen 1 uur geleden
2 dagen 16 uur geleden
2 dagen 17 uur geleden
3 dagen 15 uur geleden
3 dagen 21 uur geleden
3 dagen 21 uur geleden