Schrijf je in op de PiBu-nieuwsbrief!

Poll

Vakantie?:

Gebruikerslogin

De artikelen van Soof

Op het internet zoek ik naar tips. Tips voor het loslaten van je ex. Hoe pathetisch ik het ook van mezelf vind, ik kom er toch maar gewoon eerlijk voor uit dat ik op zweverige psychologiesites zit te neuzen, in de hoop antwoorden te vinden. Handvatten. Adviezen. Wat me echter al heel snel opvalt, is dat veel van deze adviezen alles behalve behulpzaam zijn.

Afgelopen weken heb ik veel nagedacht over de manier waarop we communiceren met anderen. We willen graag leuk gevonden worden, slim, goed in ons werk, behulpzaam. We willen iemand zíjn, we willen gezien worden. Gezien worden beperkt zich dan voornamelijk tot onze kwaliteiten die we graag láten zien. Maar wanneer laat je je écht zien? Laten we ons überhaupt zien – volledig, met alle imperfecties die daarbij horen?

Afgelopen week keek ik veel naar ‘Scrubs’. Überhaupt heb ik buitensporig veel televisie gekeken, omdat ik buitensporig veel laveloos op de bank heb gelegen, omdat mijn vrie… excuseer: ex-vriend, het buitensporige besluit heeft genomen het uit te maken. ‘Scrubs’ heb ik altijd een vermakelijke show gevonden, maar ineens let je meer op de ‘wijze woorden’, wanneer je die zo goed kunt gebruiken. En ik verzeker je: ‘Scrubs’ zit er vol mee.

Laatst las ik een artikel over monogamie. Nu vond ik een heel pleidooi voor meer vrijheid in relaties (een pleidooi voor polyamorie, eigenlijk) niet erg boeiend, maar een opmerking die de schrijfster maakte des te meer. “More control creates more fear, which in turn creates more control.”

Ouder worden. Mensen hebben er ontzettend veel moeite mee. Weer een jaar erbij, weer een stapje verder richting de dertig. De veertig. De vijftig of de zestig. Maar wat is er nu eigenlijk zo erg aan ouder worden? Met ieder jaar dat je erbij krijgt, krijg je er (als het goed is) ook een flinke dosis wijsheid bij. Of ervaring in ieder geval. Je hebt geleerd van de dingen die je in je vorige levensjaar hebt meegemaakt. Dingen die je vormen.

Meermaals heb ik van mensen te horen gekregen dat ik positief moest denken. Niet denken in doemscenario’s, niet altijd beren op de weg zien en niet alles negatief of met een flinke portie cynisme benaderen. Het afgelopen jaar ben ik redelijk getraind geraakt in het op een positieve manier inschatten van situaties. Maar wat is nu precies het nut van positief denken?

Soms wil ik gewoon alleen maar mijn bank. En mijn TV. Verder niets. Een beetje liggen, een beetje hangen, een beetje naar slechte TV-programma’s kijken. Soms wil ik dit een aantal dagen achter elkaar. En dan begint het knagen. ‘Wat zit ik nou naar die televisie te staren? Ga iets doen met je dag!’ Maakt te veel op de bank hangen je lui? Of erger nog; een slecht mens?

Wanneer de vakantieperiode aanbreekt, dient zich onmiddellijk een reeks opties aan. Wat doen we deze zomervakantie? Gaan we op vakantie of blijven we thuis? Gaan we vliegen of kachelen we naar een plekje in de buurt? Gaan we naar een bruisende stad of zoeken we de natuur op? Ik kies, samen met mijn vriend, voor de laatste optie. En wel op Vlieland! Waarom Vlieland? Om de volgende vier redenen.

“Er is een dubbele zon voor nodig om de bodem van menselijke domheid te verlichten.” (Nekrassov, 1956) Jean-Paul bekoort me met zijn uitspraken. Herkenning voel ik, tegelijk met irritatie. Frustratie. Woede misschien zelfs. Inderdaad, J-P, “de hel, dat zijn de anderen”.

Wanneer ik me niet zo jofel voel, heeft mijn vriend de (lieve en uitermate schattige) gewoonte me allemaal plaatjes te sturen via WhatsApp. Plaatjes van kittens, schildpadjes, axolotls en baby-luiaardjes. Beestjes vrolijken me op. En omdat ook hij weg is van beestjes – en dan vooral hele eigenaardige beestjes – besloot ik hem voor zijn verjaardag een dagje dierentuin cadeau te doen.