De artikelen van Rule

‘Wij hebben een afspraak!’ Hij schreeuwde van ver. Ik dook in elkaar en keek geheel overbodig even om. Hij had het tegen mij. Dapper sloeg ik mijn handdoek over mijn schouder en beende richting de fitnessinstructeur. ‘Mike,’ stelde hij zichzelf voor. Mijn hand werd fijngeknepen. Natuurlijk, Mike. Ik moet de eerste Jan-Willem of Bart-Hendrik nog tegenkomen in een fitnesszaal. ‘Je hebt ervaring,’ concludeerde Mike na mijn sportschoolervaringen aangehoord te hebben. ‘Mooi, dan beginnen we eenvoudig, met de Side Crunch!’ Ik keek verschrikt. Side Crunch klinkt ontzettend pijnlijk. ‘De buikspiertjes!’ verduidelijkte hij ongeduldig. ‘We zijn hier in Utrecht, niet in Groningen!’ Een harde schaterlach weerklonk door de Utrechtse sportschool. Hier spreken ze hun talen. Mijn eerste integratiestap, of movement, verliep nog niet geheel vlekkeloos.

Lees verder…

‘D’r komt vijfendertig bovenop.’ De conducteur klonk vriendelijk en een beetje opgewekt. De dame, gehuld in onduidelijke bloemenprint, werd paars. ‘Vijfendertig wát?’ De conducteur deed een klein stapje achteruit en belandde op een teen van een chinees die de pijn dapper wegslikte. ‘Treintarief mevrouw, dus d’r komt vijfendertig bovenop.’ Paars werd pimpel. ‘Vijfendertig WAT?’ De gebloemde vrouw wilde duidelijkheid. ‘Ehm, euro,’ mompelde de conducteur lichtelijk beschaamd. ‘Euro?’ schalde ze verhit. Haar blik ging spuwend de coupe rond, hopend op wat bijval van haar medepassagiers. Een klein mannetje, een pet met feestelijke frieslandprint ver over de oren gezakt, gaf gehoor aan dit noodsignaal. ‘Ik kon geen kaartje kopen en nu moet ik vijfendertig euro extra betalen!’ schreeuwde de vrouw dankbaar in zijn richting. De Fries (wie durft anders een hoofddeksel met blauwwitte strepen en rode hartjes te dragen) gebaarde driftig terug. Hij was Fries, doof en vijfenzestig, zo bleek.

Lees verder…

‘Mondhygiënestripjes?’ Hij valt bijna van zijn fiets. ‘M-o-n-d-h-y-g-i-ë-n-e-s-t-r-i-p-j-e-s?’ Elke letter wordt vol verontwaardiging beklemtoond. Ik kijk een beetje beteuterd. Het lijkt mij juist een zeer praktische aankoop. ‘Zo’n stipje leg je gewoon op je tong, het smelt en de bacteriën zijn als sneeuw voor de zon verdwe…’ Iets in de blik van mijn vriend doet mijn uitleg stoppen. ‘Lieverd,’ begint hij geduldig (en dan moet er altijd iets ingewikkelds uitgelegd worden), ‘zés mondhygiëne stripjes, binnen enkele seconden verdwenen, foetsie, weg. Viér euro versmolten op je tong en hetzelfde gevoel als een tandenpoetsbeurt’. Deze harde feiten doen mij even slikken. Ik zucht. Het is weer bevestigd. Ik ben een ster in het doen van zinloze aankopen.

Lees verder…

Ik struikel over Josientje (maakt échte slurpgeluidjes!) en beland op een Duplo-trein die naast sneeuwwitje en zeven dwergen ook drie dikke nijlpaarden vervoert. Versuft bedenk ik dat ik op weg was naar de tuin, waar een hartverscheurend gebrul het ergste doet vermoeden (een ingezakt zandtaartje of omgevallen flesje). Ik krabbel op en probeer me moederlijk te voelen (wat aardig lukt met de afdruk van een treinwagon op mijn achterste).

‘En dan ga je gewoon gezellig met ze spelen,’ had hij kalmpjes geïnstrueerd. ‘Gewoon gezellig spelen,’ herhaalde ik knikkend, alsof ik niets elke dag anders deed dan gewoon gezellig spelen. ‘En de luier,’ hij snoof even aan zijn baby, ‘is net schoon.’ Ik gniffelde opgelucht. ‘Ik ben niet zo van de luiers.’ De vader keek me verdwaasd aan. ‘Niet van de luiers?’ Ik voelde een generatiekloof. Na nog wat praktische tips (‘Ze kan wel lopen, maar nog niet zo goed’ en ‘na het flesje lust ze een rijstwafel’) vertrok de papa, voorzichtend kirrend en zwaaiend. De baby keek hem na. Een huillipje in aantocht.

Lees verder…