De artikelen van Alice

Uit onderzoek blijkt dat mannen afknappen op vrouwen die niet lachen. 70 procent van de mannen geeft de voorkeur aan een vrouwengezicht met een lach in plaats van een opgemaakt gezicht. Zo’n 60 procent van de mannen gaat er dan vanuit dat vrouwen die niet lachen chagrijnig zijn.

Vaak krijg ik, als ik gewoon in mijn eentje over straat loop, de opmerkingen: “lach eens”, “als je lacht ben je veel knapper” en “kijk eens niet zo boos”. Aaargh, van dat soort opmerkingen, daar word ik pas chagrijnig van! Als ik in mijn eentje over straat loop, moet ik dan lachen als een idioot?

Er staat weer eens een eindeloze rij bij de kassa van de H&M. Bijna ben ik aan de beurt. Voor mij is een meisje druk aan het bellen. Al telefonerend loopt ze naar de kassa om af te rekenen. Zonder de caissière aan te kijken gooit ze haar spullen op de toonbank, haalt ze haar pinpas door de automaat en loopt ze met haar tasje nog steeds bellend weer naar buiten.

Op straat worden mijn nieuwe schoenen bijna onder geroggeld door een smerige voorbijganger, ruik ik een vlaag rotte eier-scheet en loop ik achter een groepje jointrokers door de Kalverstraat.

Het ene moment zwerf je van het ene huurhuis naar de volgende. Het andere moment koop je een huis alsof het ‘slechts’ om een dure designertas gaat. Tot over onze oren in de schulden hebben we een goede fles Veuve Clicquot champagne opengetrokken om te proosten op ons eerste huis samen.

Lang waren we op zoek en had ik in mijn dromen al tientallen appartementen ingericht, om vervolgens teleurgesteld te worden. Maar met ons droomhuis is het uiteindelijk razendsnel gegaan. Vorige week de onderhandelingen in, deze week bij de notaris tekenen, volgende maand de sleutel.

Als bezetenen lopen we alle banken af voor de gunstigste hypotheek, alle woonboulevards voor het mooiste interieur en alle keukenboeren voor de perfecte keuken. Om het nog maar niet te hebben over het samenlevingscontract.

Al als klein meisje wist ik mijn moeder de meest briljante moederdagcadeaus te geven. Meestal iets dat vooral ikzelf erg leuk vond. Een zak drop, een filmbon om samen naar de bios te gaan en als toppunt een puppy terwijl mama absoluut geen hondje wilde. Ik vond mijn cadeaus altijd erg terecht: er is immers geen kinderdag, dus ik wilde mijn graantje meepikken waar dat kon.

Inmiddels vind ik mijzelf zo oud, wijs en minder egoïstisch, dat ik dit jaar echt iets voor mijn moeder wil doen. Alleen voor haar, en maar een heel klein ietsie pietsie beetje voor mijn eigen entertainment. Ik heb mijn moeder namelijk aangemeld voor een Dolce Gusto Koffieboy. Een wat? Nou eigenlijk een soort toyboy die op moederdag met een Nescafé Dolce Gusto koffieapparaat op de stoep staat, een uur lang verschillende koffietjes maakt en mams komt vermaken.