Sinds een week woon ik in Engeland. Het kantoor waar ik werk lijkt op alle kantoren waar ik in Nederland gewerkt heb en in de supermarkten kun je alles kopen wat je in Nederland gewend bent. Toch zijn er ook essentiële verschillen.

Ik heb al eerder geschreven dat Engeland een heel fijn vakantieland is. Ook heb ik mij vorig jaar enthousiast uitgelaten over het goede Aziatische voedsel dat in de Engelse steden in een ruime sortering te verkrijgen is. Ik ben dan ook blij om het heuglijke nieuws met jullie te delen dat ik vanaf januari drie maanden in Engeland ga wonen!

Een weekend in Den Haag en Scheveningen is: eten en roulette spelen in Holland Casino, een architectonische stadswandeling, een bezoek aan de Ridderzaal en de Tweede Kamer, een strandwandeling én een avondje vermaak in de Crazy Pianos. Een paar jaar geleden hoorde je iedereen erover: de Crazy Pianos is fantastisch, daar móet je een keer geweest zijn. Dat ben ik nu. En ik had niet durven dromen dat het zo ontzettend lekker fout was.

Jullie hebben al eerder kunnen lezen dat ik een zwak heb voor Scandinavische landen. Mijn collega Judith is zelfs ronduit verslaafd aan Zweden. Een bezoek aan IJsland staat al lang op mijn verlanglijstje. Zaterdag was ik er twee uur en ik ben nu al fan van dit land.

Ik ben bijna jarig! Over acht daagjes word ik 21 en dan heb ik ein-de-lijk de magische leeftijd bereikt waarop ik “alles mag”. Dat is fijn want ik kan me namelijk nog herinneren dat ik naar Las Vegas ging… op mijn 19de. En als ik íets mag afraden, dan is het Las Vegas onder de 21.

Ik heb een donkerbruin vermoeden dat de meeste mensen bij een transatlantische citytrip vooral denken aan New York. Daar valt niets aan te veranderen en daar wil ik ook niets aan veranderen, want het lijkt mij er zelf ook geweldig. Maar mocht je een luxepaard zijn dat al eeuwen uitgekeken is op de Europese steden en New York ook al heeft afgetikt, of mocht je gewoon de geijkte wegen liever willen overslaan, dan volgt nu mijn pleidooi waarom Montréal een goede keuze is:

Liever gisteren dan vandaag zou ik naar een land verhuizen waar de ruige natuur nooit ver weg is. En als ik dan toch vertrek, dan graag de tropische warmte tegemoet. Ik zie het al helemaal voor me: elke ochtend word ik fit wakker, en fiets fluitend met een omweg door het oerwoud naar mijn werk. De weekends vul ik vanzelfsprekend met stoere watersporten vlak naast mijn strandhuis. Maar als ik heel eerlijk bij mezelf na ga in welke landen de mooiste natuur te vinden is, kom ik toch al snel ten noorden van Nederland uit. Scandinavië, Schotland: zodra ik er ben, ben ik al jaloers op de mensen die het geluk hebben op zo’n prachtige plek te wonen.

Het afgelopen weekend besloten we Koninginnedag te laten voor wat het was, en genoten we van een korte vakantie in Ierland. De vooruitzichten van wilde landschappen en het gezelschap van een goedlachs volk (want dat zijn de Ieren) brachten in mij een hevig verlangen naar boven om regen en storm te trotseren om zo veel mogelijk te kunnen zien.

Ik had stiekem een reisje geboekt naar Newcastle nadat vriendje Peter zijn auto in de prak had gereden en we ons onze trip naar Stockholm niet meer konden veroorloven. Ik had een rebus gemaakt, bestaande uit een aantal zelf getekende kaartjes zodat hij op de dag van vertrek achter de plaats van bestemming zou komen. Nog een wonder dat ik het zo lang geheim heb kunnen houden!
Maandag was het dan zover, we reden naar IJmuiden, waar de boot rond 15:00 zou vertrekken. De volgende dag konden we dan in Newcastle Gateshead doorbrengen en 's avonds weer terug naar huis met de gigantische boot. Een minicruise waarvan in totaal 32 uren op zee.

In 2002 waren mijn geliefde en ik in New York als begin van een drie maanden lange rondreis door de Verenigde Staten. Er bleef nog veel over om te zien en daarom zijn we afgelopen week nog een keer op een trip naar New York geweest: vijf dagen om de stad opnieuw te beleven en oud en nieuw hier voor het eerst mee te maken.

De stad was geweldig. Mocht je een midweek New York in het vooruitzicht hebben, ga dan dit zien:

1. De hoogtepunten van Manhattan. Zuidelijk Manhattan rondom Wall Street, Broadway en Ground Zero; de hectiek rondom Times Square en the hippe West Village. Neem de ferry naar het Vrijheidsbeeld (koop je kaartjes vast via internet om lange rijen te ontlopen!) en Ellis Island; bewonder de skyline vanaf de Brooklyn Bridge.

Lees verder en bekijk mijn filmpje van aftellen op Times Square

The Dollsons zijn drie poppen, Booby (gnffl), Nuno en Mr. Reeze en ze hebben samen dezelfde hobby, reizen. Omdat het als pop vrij lastig is om te reizen, mogen ze vaak mee op reis met mensen. Vaak met verschillende mensen, naar verschillende locaties. Zo zijn The Dollsons al in Turkije, Zweden, Californië, Indonesië, Duitsland, Iran en vele andere landen geweest. Op hun website staan foto's en reisverslagen, handig om inspiratie op te doen voor je reisschema van 2009.

Toen ik vrijdagavond thuis kwam, besloot ik nog een rondje te zappen voordat ik naar bed ging. Nadat ik nog net het einde van de Popstars-finale had meegepikt (toch leuk om een keer een zwangere vrouw een overdetop-showprogramma te zien presenteren in plaats van een schreeuwerig meidje in een veel te kort en glamorous jurkje - maar dat terzijde), bleef ik hangen bij Waar is de Mol op Veronica.

Johnny de Mol was op bezoek bij topmodel Doutzen Kroes in Oeganda. Nou heb ik niets met Johnny de Mol en Doutzen Kroes kende ik niet eens, maar het was een onverwacht leuk en boeiend programma met prachtige beelden van Oeganda. Johnny en Doutzen gaan onder andere naar een eiland waar chimpanseewezen worden opgevangen. Johnny is een typische anti-held: "kijk mij eens met een knappe vrouw op pad zijn!", hoor je hem denken. Hierdoor is zijn interviewstijl ontwapenend.

Hier vind je de uitzending.

Winkelen: persoonlijk heb ik er een haat-liefde verhouding mee. Vooropgesteld heb ik niks met vrouwen die winkelen als hun enige of voornaamste liefhebberij opgeven. Trrrrrring, oppervlakkigheidsalarm!!! Er is op zich weinig mis met toegeven dat je warm wordt van een flinke shopping spree, maar kom op: er is meer in het leven. Dan is er nog het dreigende beeld van compleet identieke winkelstraten met h&m na blokker na steps en ga zo maar door tot in de oneindigheid der onpersoonlijke winkelketens. Inspiratieloosheid ten top. Om nog maar niet te spreken over de tergende drukte en de desinteresse van het gemiddelde personeel. Daar tegenover staat dat ik het best belangrijk en leuk vind om aandacht aan mijn kleding en uiterlijke verzorging te besteden. Originaliteit is daarbij een grote pre. Ik weet wel dat je niet kunt verwachten dat je nooit iemand ziet met hetzelfde aan haar lijf, maar hoe kleiner de kans, hoe gelukkiger dit meisje. Als ik dus eindelijk een winkel heb gevonden waar ik mijn smaak kleding kan vinden voor een schappelijke prijs, ben ik behoorlijk in mijn nopjes. Nog verrukter word ik als ik een hele straat vind vol met knusse winkeltjes die aan deze eis voldoen. En zo'n straat vond ik in Berlijn: de Kastanienallee.

Het was weer hoog tijd om een onbekende stad met een bezoekje te vereren en de keuze van mijn lief en mij viel op Canterbury, in de provincie Kent, Zuidoost Engeland.
Eigenlijk kenden we het alleen van de beroemde kathedraal en natuurlijk de Canterbury Tales, maar tel daar bij op de uiterst voordelige ferry ride er naar toe. Hoewel toegegeven alleen voordelig met een lease-auto, want de ferry vertrekt vanaf Dunquerke, randje Frankrijk. Maar eenmaal daar aangekomen is het slechts 50 Eypo om met twee personen en je wagentje de oversteek te wagen!

Wij zijn naar Disney Resort Paris geweest. Eerlijk gezegd zag ik er vreselijk tegenop! Mensenmassa, lawaai en op en top Amerikaans. Niet mijn ding. Maar goed, we hadden afgesproken met vrienden uit Spanje, dus verstand op nul, blik op oneindig en gaan.

Bij binnenkomst was ik, volledig onverwacht, direct verkocht. Het was ronduit indrukwekkend. Vanaf de hoofdingang kijk je via Mainstreet naar het Disneypaleis en ik waande mij direct in een compleet andere wereld. Alles klopt, alles is af en overal is over nagedacht. Elk restaurantje, winkeltje, geveltje, raampje, lettertje, plantje, sorry voor de verkleinwoorden maar dat dekt de lading het best, alles is tot in de puntjes verzorgd.

En ja, ook over de consumpties is nagedacht. Wij "slimme" Nederlanders hadden flesjes water mee met het doel ze gewoon te vullen op het toilet. Dat kon wel maar er stroomde uitsluitend warm water uit de kraan en dat was niet te drinken. Hier en daar stonden wel fonteintjes met fris water maar om ook daar in de rij te gaan staan ging ons te ver. Een flesje frisdrank, € 2,50 minimaal, was sneller gekocht. Het mocht de pret niet drukken.

Het park is verdeeld in diverse thema's. Mainstreet USA, Fantasy Land, Discovery Land, Frontier Land en Adventure Land. Voor elk wat wils en dat was te zien. De bezoekersleeftijd varieerde van 0 tot 80 en iedereen genoot zichtbaar.

Het is godsonmogelijk om alles in 1 dag te zien dus hebben we keuzes gemaakt. Via Mainstreet zijn we eerst Fantasy Land binnen gewandeld, waar we, jawel, Syb van der Ploeg met kids tegen het lijf liepen. It's a small World after all. In Fantasy Land wandel je van het ene sprookje in het andere. Peter Pan, Alice in Wonderland, Sneeuwwitje, allemaal zo mierzoet dat ik bij buitenkomst eerst het glazuur op mijn tanden heb gecontroleerd. Maar wel fabelachtig hoe de mooiste sprookjes hier tot leven komen.

Als je wetenschapper bent dan mag je een paar keer per jaar je werk presenteren tijdens een conferentie. Deze zijn soms op exotische plaatsen - en soms niet. Ik kom meestal terecht op conferenties in de laatste categorie (herinner je je nog dat ik in Göteborg was?)

Afgelopen week was ik voor mijn werk in Manchester. En ja, als er één plaats niet exotisch is, dan is het wel Manchester. Voordat ik ging, sloeg ik natuurlijk de Lonely Planet erop na, die ik nog had van mijn kampeervakanties in Engeland. Die schrijft:

Manchester, the uncrowned capital of the north and a city embracing change like few others in Europe.

Nou, dat belooft wat.

Toulouse is misschien niet de eerste Franse stad die in je opkomt voor een stedentrip, en ook niet de tweede, derde of vierde. En dat is een beetje onterecht, maar ergens wel fijn. Want zo blijft Toulouse een fijne plek om van het echte Franse leven te genieten, zonder dat je op iedere straathoek over een buslading toeristen struikelt, en overal de hoofdprijs betaalt.

Ontdek!

Als ik je zou uitnodigen voor een weekendje in een Duitse stad, dan denk je niet meteen aan München. Toch heeft deze Zuid-Duitse stad veel te bieden, voor iedereen. Enige voorwaarde is dat je bier lust. Want ook buiten het jaarlijkse Oktoberfest is München bierstad nummer 1. Een klein biertje is een halve liter; in een Biergarten kun je gerust je bier per liter bestellen.

Bier is niet de enige reden om München te bezoeken: het centrum van de stad is erg aantrekkelijk voor zowel de cultuurliefhebber als de winkelfreak en terrashanger. Ondanks dat de stad in de Tweede Wereldoorlog gebombardeerd is, is er nog steeds veel moois te bezichtigen. Bijvoorbeeld de indrukwekkend hoge Fraukirche. De kerk zelf is gratis te bezoeken; voor de toren betaal je een paar euro.

Als het mooi weer is, zoals de dagen dat ik de stad bezocht, dan wil je misschien aan het einde van de middag één van de groene stadsparken opzoeken, of naar het kiezelstrand aan de rivier de Isar gaan.

Roos ging een week in juli op vakantie naar Marmaris in Turkije met een vriendinnetje. Om even 'rustig te ontspannen'.

Je kent ze wel. Jonge meisjes en vervelende jongens die tussen hun 'drukke' bestaan van de middelbare school door op ouderlijke kosten lekker twee weken zich kapot mogen gaan zuipen aan costa's in Spanje, Griekenland, Italië - of tegenwoordig Turkije.
En tussen zulksoortig grut zaten wij (ik en mijn reisvriendinnetje) in het vliegtuig, de bus en zelfs in hetzelfde appartementencomplex. Maar ach, wij zouden ons er niet druk over maken. We waren immers op vakantie: een heerlijke hersenloze week niets doen in Turkije. En dat kon niets en niemand kapot maken.

Ik kon me dan ook niet eens zó hard ergeren aan schrille meisjesstemmen die in de 2,5 uur durende busreis van het vliegveld naar Marmaris maar moesten zeuren over de lengte, de hitte en de overige omstandigheden in Turkije. Het duurde namelijk té lang, het was té warm en oh wat waren ze blij dat ze in Nederland woonden. Want de huisjes en de wegen in Turkije, nou, tjonge, die waren wel afschrikwekkend.
Toen er tijdens onze tussenstop een vijftienjarig krullig geval op me af kwam lopen om een aansteker te vragen en vervolgens met zo'n zucht van verlichting haar sigaret aanstak, alsof ze normaliter twintig pakjes per dag rookte, deed ik ook daar niet vervelend of kritisch over. Want over een uur zouden we in onze bikini's in de hitte in het zwembad of de zee liggen. En dus kon ik alles aan.

We komen aan in ons appartementencomplex. Het ziet er mooi, zonnig en vakantie-achtig uit. Blij stappen we als eerste op de receptie af en checken wij in. Vervolgens gaat er een Turkse bell boy met ons mee de lift in om onze kamer te laten zien. Zodra hij de deur heeft open gemaakt met de sleutel en we de kamer binnen stappen, draait hij zich om en weet hij zich als een haas uit de voeten te maken.
Verdwaasd staan wij in onze kamer. Waar is die gast heen? En vooral: waar is hij met onze sleutel heen?
Ik stap de gang op, maar er is geen spoor meer van hem de bekennen. Huh?
Na zeven minuten komen we erachter dat hij de sleutel in een gleuf voor de airco heeft gestoken.

Als jullie dit lezen zit ik op de camping in Devon, Zuid-West Engeland. Waarom Engeland, vragen sommige mensen mij. Hier zijn de acht redenen waarom je naar Engeland op vakantie zou willen.

1. Het natuurschoon. Van Ierland en Schotland weet iedereen dat het prachtige ruige landen zijn, maar ook Engeland is heel mooi en afwisselend. Wat te denken van de groene heuvels die overgaan in stijle kliffen aan de zuidkust?

2. Het groene gras. In Engeland kun je altijd op gras kamperen. Je tent wordt dus nooit zanderig zoals in Zuid-Europa en je kunt op blote voeten rond de tent lopen. Dat gras heeft ook als voordeel dat het makkelijk veel water opneemt. Bij regen ontstaan er dus nooit plassen naast en onder je tent. Dat brengt me bij het derde punt.

Het congres, dus.

De aftrap van het hele gebeuren was die zondagavond om zes uur. Er zou een receptie met versnaperingen plaatsvinden in het luxeuze hotel waar de organisatoren en key-note speakers zaten (maw: de Belangrijke Mensen). Om kwart voor zes worden we bij Ramsay Hall opgehaald om daarna collectief naar de receptie-locatie te lopen.

Maar voor dit alles gebeurt, zit ik op mijn kamer en probeer ik de stekker van mijn laptop in mijn vlak voor vertrek gekochte wereldstekker van de ANWB te proppen. En dat lukt niet. Dat lukt niet! Ik grom en knars mijn tanden.
Mijn laptop is namelijk uitermate belangrijk, daar hij de inhoud van mijn paper voor het congres bevat. En dat paper moest ik nog herschrijven, aanpassen én er een powerpoint bij maken.
Ik knars mijn tanden nogmaals.

Rood aangelopen, gedesoriënteerd en met een wanhoopsblik in mijn ogen sta ik dan ook enkele minuten later op de gang.
Naast mij gaat er ook een deur open en er stapt een meisje uit.
"Are you a Hermes participant as well?" vraagt ze. Ik knik en wil haar meteen aanklampen in mijn zoektocht naar een werkende wereldstekker. Vandaag is het zondagavond en dinsdagochtend is mijn presentatie. De redding is dringend nodig.
Maar ik vraag waar ze vandaan komt.
"Germany."
Ka-ching. Mijn eerste Duitser van het congres. En als we samen naar de lift lopen, komen we daar Duitser nummer twee tegen. En in de lift komt Duitse nummer drie erbij! Ik kan mijn geluk niet op.
Zonder zich te realiseren dat ik heus Duits kan en versta, beginnen ze Duits te praten tegen elkaar.