Het leek een ultieme nachtmerrie. Op donderdagavond met mama, haar verkering en mijn zusje naar de Ikea. Maar nu eindelijk begrijp ik de succesformule van Ikea en waarom zo'n beetje iedereen er wel eens is geweest en altijd terug komt. Bekijk hier waarom.

Of, eigenlijk, borsten.
Want, bij burlesque gaat het niet om plat vermaak, maar om erotisch entertainment. Het is striptease en cabaret tegelijk. Bloot, maar op een beschaafde manier.
Afgelopen zondag bezochten wij een burlesqueshow.

Lily Allen heeft het, Perez Hilton ook, John Mayer nog steeds en de meest actieve gebruiker is zonder meer Ashton Kutcher. En ik ook, sinds een kleine week.
Sinds vorige week Twitter ik.

Vier weken geleden schreef ik over mijn casting op donderdagmiddag.
Trots was ik de vrijdag erna: de keuze voor de actrice was op mij gevallen! Casting voor de commercial van een nieuw spel op de Nintendo DS: een taal- en puzzelspel van Denksport.
Nu zit de opname erop. Gisteren is het eindproduct gemonteerd en verschijnt de commercial binnenkort twee weken op de publieke omroep.
Hoe de opname van zo’n commercial verloopt, lees je hier:

PinkBullets heeft een contactformulier. Dat is handig, want als jij ons iets wil vragen, vertellen of een leuke tip hebt, kun je ons bereiken. Op die manier heb ik inderdaad veel leuke filmpjes, sites en tips binnen gekregen, dus het contactformulier is een mooi iets.

Echter wordt het contactformulier soms gebruikt voor doeleinden waar het niet geschikt voor is en vraag ik me ten zeerste af waarom de verzender in hemelsnaam dacht dat het contactformulier ideaal was voor zijn/haar vraag of opmerking. Zo kreeg ik laatst onderstaand pareltje binnen;

Al was de mail van Ed niet eens de meest verwarrende, dat was deze;

Paars is Hot. Een sprookjesachtige show, geïnspireerd door de Tsaar, deed mijn ogen verblinden. Nadat ik op het laatste moment werd uitgenodigd, was ik natuurlijk helemaal happy! Ik ben gek op Nederlandse haute couture. De show van Sheila de Vries werd uiteraard gehouden in het aloude bekende hotel Hilton, speciaal vertoond voor intimi, klanten en pers. Met de uitstekende presentatie van Micky was het een boeiende avond. Haar naturelle look en vlotte manier van presenteren maakte de avond compleet.

De show opende meteen met twee prachtige mantelrobes, gesnoerd met gouden koorden.

De Russische invloeden zag je meteen. Vervolgens was het een aaneenschakeling van ooh’s en aah’s. Zoveel mooie jurken en pakken, dat na ieder catwalkmodel er een luid applaus klonk. Wat een eer voor de ontwerpster Sheila de Vries.

Wat mij ook opviel is de verjonging in haar lijn. Alles zag er naast glamoureus, ook draagbaar uit. Sommige dresses op knielengte, zelfs leuke strakke leggings met mooie blouses erop.

Lees meer over de show en het gesprek met Sheila!

Wat een vulgaire advertentie had kunnen zijn, was gisteren gewoon de normaalste zaak van de wereld in stad Rotterdam.

Trucker zoekt wulpse dames, en of die zich aandienen!

Een drukte van jewelste maandagmiddag tijdens het Bevrijdingsfestival in Zwolle. Vooral tijdens het optreden van Krezip zag het er zwart van de mensen. Het betreden en verlaten van Park De Wezenlanden was een avontuur opzich. Een kwestie van goed uitkijken met in het gras liggende zonaanbidders, het ontwijken van bierdragende lui en het worstelen door grote groepen vrolijke mensen.
Maar als je dan eenmaal goed zicht hebt op de optredende artiest, is het genieten geblazen. Zwolle mocht rekenen op spetterende optredens van Within Temptation, Di-Rect, Krezip, Ferry Corsten, Alain Clark, Ilse de Lange en enkele kleinere bandjes.

Om 12.30 ging het Bevrijdingsfestival Overijssel officieel van start. Uiteindelijk bezochten meer dan 180.000 mensen het gratis festijn. Vorig jaar waren dat er nog 130.000. Op het hoofdpodium opende Di-Rect om 12.30 met een vijftig minuten durend optreden. Tegelijkertijd trad Alain Clark op op het iets kleinere, maar daardoor niet mindere Hedon/Plato-podium.

Zoals de vaste bezoekers hier weten ben ik dol op problemen oplossen. Ik verplaats me graag in mensen die compleet anders denken dan ik en probeer ze dan te helpen. Zondag kreeg ik van een vriendin van me een link naar de hyves van Joran van der Sloot, die helemaal kapot gespammed werd door voornamelijk tegenstanders, maar ook door enkele aanhangers. Op maandag, de dag na de o zo onthullende uitzending van Peter R. de Vries, ging het zo hard op de hyves van Joran dat het ondoenlijk was om alle krabbels te kunnen lezen. Wat mij het meest opviel is dat de mensen die een positief bericht plaatsten, getrakteerd werden met een lading doodsbedreigingen en verwensingen op hun eigen hyves. Een bloemlezing;

Hoe fascinerend ik het ook vind om al die kromme berichten te lezen, na een poosje verveelt het me. Je mag geen blonde meisjes van een boot af gooien, dus moet Joran dood, wordt hij opgezocht, kan hij op kogels en klappen rekenen, zweren mensen een hel van zijn leven te gaan maken, enzovoort, enzovoort. Blijkbaar waren al deze mensen goed bevriend met Natalee. De mensen die enigszins positieve berichten voor hem achterlaten zijn in mijn ogen veel interessanter. Met mijn eigen hyves benader ik een aantal van hen en vraag om een toelichting, maar niemand wil reageren. Tevens heeft bijna iedereen die een positief bericht op Joran zijn hyves heeft achtergelaten zijn/haar profiel op privé gezet, ik gok om de grote stroom van beledigende en bedreigende berichten stop te zetten. Als de echte hyves van Joran ook op privé wordt gezet en niemand hem meer kan krabbelen ruik ik mijn kans. Ik maak een vals profiel aan en ik doe net alsof ik Joran ben. Ik nodig een aantal mensen die positieve berichten bij hem hebben achtergelaten uit om mijn vriendje te worden met het bericht; “Bedankt voor je steun, ik heb helaas een nieuwe hyves aan moeten maken omdat mijn andere hyves kapot is gespammed door losers.” Eerlijk gezegd verwacht ik niet dat mensen daar intrappen, maar binnen no time word ik overspoeld door lieve berichten, heb ik 50 vriendjes en 147 ongelezen mailtjes in mijn mailbox. Aanvankelijk geloven een aantal mensen niet dat ik Joran ben, maar slechts een berichtje van mijn hand is voldoende om hen er van te overtuigen dat ik geen faker ben. Als mensen echt geloven dat ik Joran ben, val ik van de ene verbazing in de andere. Een bloemlezing uit mijn inbox;

Voor hitsige mannen is er de Realdoll, voor baarlustige vrouwen de Reborn. Een pop die er net zo uitziet als een echte baby en kan plassen, poepen en boeren. De superdeluxe uitvoering heeft zelfs een hartslag. Persoonlijk vind ik het net opgezette babylijkjes, maar de dames in onderstaande documentaire zijn blijkbaar erg content met hun Reborns, al slaan sommigen daar iets in door. Om kleine Harry te quoten; "It's just a doll, numbnuts." De dames doen hun baby's schone luiers om en nemen ze gezellig mee naar het park. Onschuldig speelgoed of een zieke vervanging voor een echte baby? Kijk naar de docu en oordeel.

Twee moderne verwende westerse prinsesjes. De leukste kleren, de mooiste feestjes, belangrijke baan (ik), moeilijke studie (zij), vriendjes, kortom de hele rambam. Wat gebeurt er als je deze prinsesjes in een afgelegen houten hutje in het winterkoude Zweden zet, waar ze zich helemaal alleen moeten redden zonder onderdanen die alles voor ze doen? Zullen ze alle ontberingen weten te doorstaan? Onderstaand het laatste deel van een modern wintersprookje. Deel drie lees je hier.

Als de kat van huis is…

Doordat we flink door hebben gestookt, is de temperatuur in huis inmiddels een aangename 17 °C. Nadeel is echter dat de muizen in de voorraadkast wakker zijn geworden en af en toe gezellig bij ons komen buurten. Gehard als we inmiddels zijn, zijn we niet echt onder de indruk van onze medebewoners, edoch is het niet fijn om een muis in je tas aan te treffen. Met tegenzin verlaten we dan ook de berg om rattengif te halen en meteen wat boodschappen te gaan doen. Als we thuiskomen besluit ik eerst de voorraadkast uit te mesten. Ik sop en ik poets dat het een lieve lust is en gooi alles wat er nog in stond weg. Later die avond blijkt het niet zo’n verstandig plan te zijn geweest als de muizen wanhopig door de woonkamer rennen op zoek naar nieuw materiaal voor hun verdwenen nesten.

Die nacht knagen ze zo hard, dat ik er wakker van word. Ik pak de zaklantaarn en schijn recht in het gezicht van de muis die vlak naast me zit. Ironisch genoeg heeft hij een stuk rattengif tussen zijn voorpootjes. Hij kijkt me brutaal aan en knaagt aan zijn buit. Ik haal mijn schouders op, doe de zaklamp uit en ga weer liggen. Ik ben nu eenmaal een tolerante Nederlander en heb geen andere keus dan me er bij neerleggen dat deze vreemdelingen dezelfde ruimte delen als ik. Gerustgesteld door de gedachte dat hij langzaam zal creperen door het gif wat nu in zijn bloed wordt opgenomen, val ik in slaap.

Lees hier het slot van het wintersprookje.

Twee moderne verwende westerse prinsesjes. De leukste kleren, de mooiste feestjes, belangrijke baan (ik), moeilijke studie (zij), vriendjes, kortom de hele rambam. Wat gebeurt er als je deze prinsesjes in een afgelegen houten hutje in het winterkoude Zweden zet, waar ze zich helemaal alleen moeten redden zonder onderdanen die alles voor ze doen? Zullen ze alle ontberingen weten te doorstaan? Onderstaand het derde deel van een modern wintersprookje. Deel twee lees je hier.

Echte vrouwen hebben geen man nodig

De volgende ochtend huppelen we compleet gelukkig naar buiten. Omdat we in het donker aankwamen, konden we niet zien hoe ontzettend mooi het is. Verrukt door het uitzicht staan we op de veranda naar de stilte te luisteren. Veel tijd is er niet om te genieten, want we moeten de bagage uit de auto halen en naar boven zien te krijgen, de auto naar de voet van de berg zien te krijgen en hout hakken. Veel hout. De boiler werkt nog niet, dus douchen is nog geen optie. We rijden de kruiwagen de berg af naar de auto en weten mijn enorme koffer er in te krijgen. Na een paar keer heen en weer lopen is alle bagage boven en moeten we de auto los zien te krijgen. Naar boven is te riskant, misschien komen we dan niet meer beneden. L. moet dus achteruit de berg af rijden, over een onverhard besneeuwd hobbelig pad, met her en der grote stukken ijsglijbaan.

Wonder boven wonder weten we de auto vrij snel los te krijgen en L. rijdt achteruit naar beneden terwijl ik insein hoe weinig ruimte er is tussen de wielen en de diepe geulen langs het pad. Als we bijna beneden zijn worden we weer getroffen door een flinke portie geluk. De wielen verliezen hun grip en de auto glijdt oncontroleerbaar de geul in. Gelukkig is dit het ondiepste stuk, waar we zonder hulp zelf uit kunnen komen. Was de auto een meter eerder naar beneden gegleden, hadden we er zonder hulp niet uit kunnen komen. Met een bijl slaan we het ijs onder de wielen weg en na flink wat gepruts staat de auto veilig beneden. Nooit geweten dat een geparkeerde auto voor zoveel vreugde kan zorgen!

Ik ben supertrots op L., maar veel tijd om na te genieten hebben we niet. De volgende uitdaging staat immers voor de deur, er moet hout gehakt worden. Twee tengere meisjes, een enorme zaag, een valbijl, een splijtblok en een boom. Een centrale verwarming is niet romantisch, maar wel een stuk makkelijker. Omdat we al zoveel hindernissen hebben overwonnen, beginnen we fluitend aan deze klus. Na een half uurtje hebben we een goede taakverdeling en werken we snel en efficiënt. Voor vannacht en morgen is er nu voldoende hout en nu kunnen we doen waar we voor zijn gekomen; keihard ontspannen.

Kunnen de prinsesjes nu eindelijk genieten of staat hen nog een smerig klusje te wachten? Lees het vervolg hier.

Twee moderne verwende westerse prinsesjes. De leukste kleren, de mooiste feestjes, belangrijke baan (ik), moeilijke studie (zij), vriendjes, kortom de hele rambam. Wat gebeurt er als je deze prinsesjes in een afgelegen houten hutje in het winterkoude Zweden zet, waar ze zich helemaal alleen moeten redden zonder onderdanen die alles voor ze doen? Zullen ze alle ontberingen weten te doorstaan? Onderstaand het tweede deel van een modern wintersprookje. Deel één lees je hier.

Jag talar inte Engelska

“I’m sorry to disturb you at this time, do you speak English?”
-“Jag talar inte Engelska, talar du Svenska?”
Helaas beste man, mijn Zweeds is bar slecht. Toch weet ik uit te leggen waar we heen willen en ik krijg een stortvloed aan Zweedse woorden met wat streekdialect over me heen. Gelukkig weet ik de belangrijkste informatie te filteren en leer ik dat we ongeveer driehonderd meter te ver zijn doorgereden, dat ik hier voortaan beter in de zomer kan komen, dat er twee afslagen naar mijn huis zijn en dat L. een heel goede chauffeur moet zijn om met dit weer te rijden. Kortom, de man vertelt me enkel waarheden en dat bevalt me. Al kan het natuurlijk ook zo zijn dat ik zijn onwaarheden niet versta.

Een paar minuten later rijden we inderdaad over het erf van ‘mijn’ boer. Achter zijn schuur, langs de bosrand, loopt het ‘pad’ naar mijn huis. L. en ik stappen uit en inspecteren met de zaklamp het karrenspoor en besluiten door te rijden tot het begin van het gevreesde pad naar mijn huis; een onverhard weggetje met links en rechts diepe geulen, die tussen de bomen naar boven slingert. Terwijl L. alle geulen en onregelmatigheden tracht te ontwijken, ren ik met de zaklamp in het pikdonker voor haar uit. Halverwege is ons geluk echter op en de auto komt muurvast te zitten. Vooruit, achteruit, er gebeurt niets. Moe van de inspannende reis besluiten we de auto te laten staan en alleen de handbagage en boodschappen naar boven te sjouwen. Ik praat meer en luider dan de bedoeling is terwijl we in het donker naar boven klauteren, in de hoop wilde dieren en enge verkrachtende seriemoordenaars op afstand te houden. Vond ik ons eerder twee stoere onafhankelijke vrouwen, nu voel ik plotsklaps hoe kwetsbaar we zijn.

Overleven de prinsesjes de tocht naar boven? Lees het hier!

Twee moderne verwende westerse prinsesjes. De leukste kleren, de mooiste feestjes, belangrijke baan (ik), moeilijke studie (zij), vriendjes, kortom de hele rambam. Wat gebeurt er als je deze prinsesjes in een afgelegen houten hutje in het winterkoude Zweden zet, waar ze zich helemaal alleen moeten redden zonder onderdanen die alles voor ze doen? Zullen ze alle ontberingen weten te doorstaan? Onderstaand het eerste deel van een modern wintersprookje.

Onze quarterlifecrisis helemaal beu, besluiten L. en ik te vluchten. Weg van verplichtingen, carrièrekeuzes, toekomstplannen, agenda’s, hypotheken, zoete invallen en een algehele staat van lusteloosheid. Bestemming; een houten afgelegen berghut in het besneeuwde Zweden. Niet langer twee verwende westerse prinsesjes met een verwarming, maar twee zelfstandige vrouwen die hun eigen hout hakken, met blote handen muizen vermoorden en niet het hoofd buigen voor bevroren waterleidingen.

Lees hier of de prinsesjes weten te overleven.

Vorige week kreeg ik een mailtje in mijn inbox van ene Miranda. Of ik vrijdag 21 december zin had om naar Nightwriters on Tour in Den Haag te komen om voor te lezen. Een aantal maanden geleden heb ik namelijk in een vlaag van verstandsverbijstering een verhaal ingestuurd voor '5 minutes of fame'.

Ik was er van uit gegaan dat ik niet zou worden gekozen, omdat ik in mijn verhaal uitgebreid uitleg waarom ik niet kom voorlezen. Een fragment;

Echter heb ik wél een verhaal ingestuurd, mijn abonnement op de Nieuwe Revu heb ik níet opgezegd en ik ben wél dat podium op gegaan om mijn verhaal voor te lezen.

Lees hier hoe ik dat heb ervaren en hier het verhaal wat ik heb voorgelezen.

Maandag 24 september was Daniel Tammet te gast bij Pauw en Witteman. Daniel is een savant, net als Kim Peek, de man waar de film Rain man lichtjes op is gebaseerd. In 'The Boy With The Incredible Brain' wordt Daniel gevolgd in Amerika waar wetenschappers zijn die ervan overtuigd zijn dat ze iets bij Daniel kunnen ontdekken waardoor ze die gave bij alle andere mensen kunnen ontwikkelen. Ook ontmoet hij Kim Peek.

Onze generatie heeft het druk. Alles kan, we willen het ook allemaal en we doen het ook allemaal. Carrière, zelfontwikkeling, druk sociaal leven, relatie(s), hobby's, reizen en af en toe willen we ook nog maatschappelijk verantwoord bezig zijn. Allemaal leuk, maar wel hectisch. Om aan die hectiek te ontsnappen besloten vriendin A. en ik in retraite te gaan. Een lang weekend in een klooster met boeddhisten. Veel mediteren, veel stilte en hopelijk de ideale manier om eindelijk eens rustig stil te staan en aan zelfreflectie te doen.

Na een lange trein- en busreis komen we op vrijdagavond aan bij het klooster in een klein dorpje in Brabant. We worden hartelijk ontvangen en voor de maaltijd wordt ons onze kamer gewezen. De kamer is roze en ik ben nu al blij. Na het eten hebben we even tijd voor onszelf en dan is het tijd voor onze eerste meditatiesessie.

We beginnen met basismeditatie gericht op de ademhaling. Stap 1 is je zithouding. Je mag in de (halve) lotushouding gaan zitten, op een meditatiekrukje of op een stapel kussens met je voeten naar achteren. Rug zo recht mogelijk, kin ietsjes ingetrokken en je armen ontspannen. Ik wikkel mezelf lekker in een deken om warm te blijven. Stap 2 is het die hard mediteren. Mediteren betekent niet je hoofd leegmaken en een verbod op gedachtes, maar mediteren betekent je gedachtes accepteren en ze loslaten. Bij de eerste fase moeten we onze ademhaling tellen. Je ademt in en uit en dat is één. In, uit, twee. Etcetera. Komt er een gedachte voorbij? Adem rustig door en begin weer bij één met tellen. Zodra je bij tien bent, begin je opnieuw met tellen.

Ik adem diep in en adem weer uit. Één. Weer in en uit, twee. "Ik ben benieuwd of ik het red om bij tien te komen. Crap, dat was een gedachte!" In, uit, één. In, uit, twee. In, uit, "heb ik m'n roze truitje eigenlijk wel ingepakt?" Kut. Één. "Zou het A. wel lukken om bij tien te komen?" Kut. Één. "Hoelang zouden we hier zo moeten blijven zitten?" Één. "Nu ga ik écht m'n best doen. Kut!" Één. Twee. Drie. Vier. "Zo ver ben ik nog nooit gekomen! Kut." Één. "Waarom gebruik ik het woord kut zo vaak? Zelfs in mijn gedachtes." Één. Twee. "Mijn neus kriebelt." Één.

Er is meer!

Zaterdagmiddag, 17:35 uur. De zenuwen gieren door mijn lijf.
In de wachtruimte is het heel druk, ontzettend warm en er hangt een gespannen sfeer.
Hier en daar hoor je mensen nog één keer hun liedje oefenen, en overal in de zaal staan camera’s waar mensen worden geïnterviewd.
"We gaan door met de volgende nummers:" Het wordt doodstil.
"5430, 2456, 309, 6620, 8347, 521 en 4271."
Het nummer van mijn beste vriendin zit erbij, die nog snel een slokje water neemt en dan de trap oploopt, op weg naar de auditieruimte.
Dit is Idols, behind de scenes.

Drie seizoenen achter elkaar was het een grote hit: Idols.
Vooral de audities werden massaal bekeken, waar overenthousiaste ouders en huilende kandidaten elkaar afwisselden.
Echt goede kandidaten drongen door tot de liveshows, waar elke week een andere kandidaat de show verliet.
De uiteindelijke winnaars (De bebrilde Jamaï, de eigendunkerige Boris en de zwangere Rafaëlla) wonnen een platencontract, waarna ze één maand beroemd waren en daarna (bijna) niets meer van zich lieten horen.
Toch meldden zich voor seizoen 4 opnieuw duizenden kandidaten aan voor de audities, waaronder mijn vriendin C.
Samen met haar trok ik afgelopen Zaterdag richting Sofitel Cocagne in Eindhoven...

Ik weet niet of iemand zondagavond de docu van Louis Theroux heeft gezien op 3, maar het is werkelijk waar bizar.

De één uur durende documentaire van documentairemaker Louis Theroux gaat over de Phelps-familie in Amerika. Een groep mensen verenigd in de Westboro Baptist Church die er een héél bizarre manier van leven op nahoudt en hele rare ideeën en opvattingen heeft over van alles. Zo zou Bush een oorlog voeren tegen God, zijn zij de enigen die het juiste woord van God verkondigen (en gaat de rest van de wereld dus naar de hel), moeten we dankbaar zijn voor 11 september, Katrina en het feit dat mensen kanker hebben of dood gaan.
Mensen die niet in hun opvattingen (en dus in die van God) geloven zullen branden in de hel. Daar horen ook homo's bij, Zweden en mensen uit het leger. En hoe meer de Phelps hun overtuigingen openbaren, hoe gewelddadiger hun tegenstanders worden...

Onlangs ging ik met drie vriendinnen naar een heel bijzonder festival.. De hemel op aarde voor alle vrouwen : Choco-Laté, het Brugs chocoladefestival. Van melkchocolade met nootjes over bodypainting tot chocoladejenever, alles wat te maken had met chocolade kon je er bewonderen. Maar het leukst van al, je mocht er alles proeven! Mmmh..

Opgelet! De foto's kunnen mensen die verslaafd zijn aan chocolade verleiden tot het eten van deze lekkernij! U bent gewaarschuwd..