In april vierde ze pas haar 22ste verjaardag, dit jaar kunnen we haar meerdere malen op het witte doek bewonderen, ze mag wegdromen in de armen van de knappe Robert Pattinson, haar salaris is niet mis en ze ziet er ook nog eens geweldig goed uit. Kristen Stewart – She’s got it all!

Mon Pire Cauchemar staat op IMDb als My Worst Nightmare onder de noemers "comedy" en "romance". Toch is deze film van Anna Fontaine bepaald geen standaardverhaal en daardoor wel zo leuk. De situaties draaien om serieuze problemen en veranderingen in de levens van de hoofdpersonen, maar blijven lichthartig genoeg om met een fijn gevoel de bioscoop uit te lopen.

Regisseur Scott Waugh wilde graag een geloofwaardige actiefilm maken over de navy SEAL's. In plaats van een script te schrijven en acteurs te casten, besloot hij twee jaar lang de SEAL's te volgen en filmen en acteurs bijrollen te geven in deze bizarre kruising tussen een documentaire en een actiefilm.

Volgens regisseur Malgoska Szumowska belicht de pers alleen de negatieve kanten van prostitutie. Dus maakte ze een film over dames die vrijwillig en met veel plezier dit eeuwenoude beroep uitoefenen, om bijvoorbeeld hun studie te bekostigen. Mooie gedachte, helaas raakt de film Elles kant noch wal.

Het Japanse drama Kiseki vertelt het verhaal van de 12-jarige Kiochi, wiens ouders zijn gescheiden. Hij woont bij zijn moeder, terwijl zijn broertje Ryunosuke in een andere stad bij hun vader woont. Als Kiochi hoort dat wensen uitkomen die worden uitgesproken als de “bullettrains” elkaar met 250 km per uur passeren, ontstaat een groots avontuur voor zowel de broers als hun vrienden.

Bij de frase 'one for the money' denk je al snel aan Elvis Presley. Deze film heeft echter niets te maken met deze legende, maar met de boekenreeks van Janet Evanovich met hoofdpersonage Stephanie Plum. Deze reeks telt inmiddels al 18 exemplaren, want over de stoere bountyhunter Stephanie valt veel te schrijven.

Het verhaal van Sneeuwwitje is bepaald niet onbekend. Het meisje met een gave huid als sneeuw, ravenzwart haar en prachtig rode lippen die een bedreiging vormt voor haar gemene stiefmoeder. Deze basis blijft in Snow White behouden, ofschoon de rest toch behoorlijk afwijkt van het geliefde Disney-sprookje. Geen blije, dikke mijnwerkers, maar een dievenbende die Sneeuwwitje onder de hoede neemt. En dat is nog maar het begin.

Wat is dat toch fijn, om weer eens een pareltje van een film tegen te komen. Zo eentje waarbij je voelbaar baalt als de aftiteling begint. Intouchables is een buitengewoon ontroerende film die ook nog eens barst van de humor.

De titel van deze film is afgeleid van de zegswijze “Between the devil and the deep blue sea”, wat ongeveer gelijk staat aan “between a rock and a hard place”, of - lekker Nederlands - tussen wal en schip. Het mag duidelijk zijn, in deze film lopen zaken niet van een leien dakje.

Vorige week is dan eindelijk The Hunger Games in de Nederlandse bioscoop verschenen. De release in de VS zorgde voor complete hysterie, hier in Nederland lijkt dat mee te vallen. Vreemd, want de boeken en de film zijn bijzonder goed.

Take Shelter is gevuld met angsten. Met een setting in Ohio is de angst voor naderend onweer zoals stormen en tornado's niet direct een irreële angst, maar gecombineerd met een dosis paranoia in combinatie met schizofrenie in de familie wordt het al snel een ander verhaal.

Tot Altijd is de afscheidsgroet van Mario Verstraete (Koen de Graeve) nadat hij jarenlang heeft gestreden voor het recht op euthanasie in België en hij uiteindelijk op 30 september 2002 de eerste is die gebruik maakt van het behaalde recht.

Seks en bloot, het is voor ons geen taboe, nooit geweest eigenlijk. Of zijn we gewoon meer met seks bezig? Waarom is het eigenlijk dat de Nederlandse film zo vaak seksueel getint is?

Met Haywire neemt regisseur Steven Soderberg iedereen mee in een wervelwind van actie, kogels en vluchtroutes als hoofdpersoon Mallory Kane (Gina Carano) het slachtoffer blijkt van een dubbelspel. Een link met Jason Bourne is snel gelegd, maar martial arts ster Gina is minstens zo prettig om naar te kijken.

Genomineerd voor drie Oscars, maar er niet eentje gewonnen. Jammer of stiekem toch wel terecht? Albert Nobbs is een verhaal vol tegenstellingen. Relatief actueel in een oud jasje. Maar toch is het allemaal niet genoeg om 113 minuten lang de aandacht vast te houden en je onder te dompelen in het verhaal.

Euthanasie is een gevoelig onderwerp waarover de meningen verdeeld zijn. Dit blijkt ook in De Goede Dood van Wannie de Wijn, waarin een familie bij elkaar komt om de dood van Bernhard (Wilbert Gieske) te “vieren”.

Wat krijg je als je de flauwe humor van Shouf Shouf Habibi combineert met een lading zombies? Dan krijg je Zombibi, de eerste Nederlandse 'zomidy', bomvol BN'ers!

Wanneer dingen niet goed dreigen te gaan, is het goed om een plan B te hebben. Maar als dat ook niet werkt, moet er toch worden uitgeweken naar optie C. In het geval van deze film van Max Porcelijn wordt duidelijk dat plannen op papier erg makkelijk kunnen lijken, maar dat de praktijk heel anders kan lopen.

Filmer Fow Pyng Hu heeft een fascinatie voor ingewikkelde personen en dat blijkt ook uit deze film. Nick is een zeer ingewikkelde en grillige man die behoorlijk met zichzelf en anderen in de knoop zit. Gelukkig is niets zwart of wit en dat is maar goed ook, want de ietwat xenofobe Nick kan wel wat perspectief gebruiken.

Als je een film maakt over een van de meest beroemde filmsterren ooit, ben je haast verplicht om met de beste mensen uit de industrie te werken. En daar is regisseur Simon Curtis in geslaagd, want de film wordt overladen met prijzen. Lees hier waarom jij My Week With Marilyn moet zien.