Zeker weten doe ik het natuurlijk niet, maar ik heb wel een heel erg sterk vermoeden dat deze kleuter een stuk beter danst dan de gemiddelde bezoeker alhier. Ik heb in elk geval met open mond naar dit filmpje gekeken en vraag me dan toch altijd of hoeveel zo'n kind vrijwillig doet en hoe erg hij gedwongen wordt.

>> Negen vieze feiten die mij voldoende reden geven om me nooit meer in het openbaar te willen begeven. Vieslakken!
>> Natuurlijk zijn wij goede ouders! Zeggen deze foto's en filmpjes iets anders dan?
>> Lingerie en badmode voor 2010 van Lisca.
>> Veertig jaar Sesamstraat! Hoera!

Kinderen zijn schitterend. Niets zo mooi als de verwondering op het gezicht van een dreumes die net weer een levensles heeft geleerd. Nog mooier zijn je eigen kinderen. Fantastisch om het wonder van opgroeien van dichtbij mee te mogen maken. Om te zien hoe iets, wat ooit begon als een gescheurd condoom op de achterbank van de Clio van je moeder, uitgroeit tot een volwaardig mens met een mening, talenten en fouten. Elk voordeel heb echter z’n nadeel, en het nadeel van kinderen zijn ouders. Een top 5, in willekeurige volgorde, van kut-zij-hebben-een-kind symptomen:

Als kind was ik compleet gefascineerd door Annie M.G. Schmidt. In de eerste plaats doordat zo'n beetje al mijn lievelingsboeken door haar waren geschreven en in de tweede plaats doordat ik 'Annie Emgee' een fascinerende naam vond. Dat Annie veel moois voor kinderen heeft gemaakt, staat vast. Maar hoe dacht ze eigenlijk over kinderen? Querido heeft nu een alleraardigste bloemlezing uitgebracht, waaruit naar voren komt hoe Annie over kinderen en met name over opvoeden dacht. Voeden, verschonen en in de wieg mikken.

Zoals Lindsay hier al schreef is Lady GaGa heet. Heter dan heet. En als je heet bent, heb je tien miljoen mensen die je nadoen op YouTube. Zo ook
dit kleine meisje. Nog maar 11 jaar, maar een echte GaGa-lookalike. En ik moet zeggen, ze klinkt nog best schattig ook met dat kleine meisjes stemmetje.

Dit filmpje is denk ik het allerschattigste wat ik in lange tijd heb gezien. Tan Hong Ming is verliefd en meer wil ik er niet over zeggen. Gewoon kijken, ik beloof je dat zelfs de mensen met een hart van steen als een weekdier naar dit filmpje kijken.

Geheel toevallig heb ik de afgelopen dagen met twee verschillende mensen dezelfde discussie; gewenste kinderloosheid.

De eerste dame deelt mijn mening en is ook gewenst kinderloos. Echter is zij 47 en ik 27. Als je 47 bent vraagt eigenlijk niemand meer of je het wel zeker weet. De tweede dame is mijn leeftijd en wilde ook nooooooooit kinderen. Inmiddels is dat nooit omgeslagen in 'eigenlijk wil ik toch wel twee kinderen, maar niet nu.' Vandaar dan ook haar terechte vraag over hoe zeker ik dat wist. In mijn geval is het vrij simpel, ik weet het 100% zeker. Zo zeker dat ik al bij verschillende huisartsen heb gevraagd om sterilisatie en zij hebben stuk voor stuk geweigerd. 'Jouw tijd komt nog wel meisje.' Mijn tijd komt niet. Niet omdat ik denk dat mijn mening niet verandert, maar omdat het een weloverwogen keuze is geweest. Ik heb zelfs al een disclaimer ingebouwd, mocht ik ooit moedergevoelens krijgen, dan ga ik adopteren, zelf baren zit er voor mij niet in.

Waarom? Dat heeft verschillende persoonlijke redenen, maar de belangrijkste is toch wel erfelijkheid. Zowel aan vaders- als moederskant komen veel erfelijke (geest)ziektes voor en ik vind het risico te groot. Een van mijn huisartsen gaf me ook gelijk toen ik dat uitlegde en gaf aan de hand van mijn familiegeschiedenis aan dat de kans inderdaad klein is dat ik een 'gezond' kind op de wereld zet. Alsnog vond hij me veel te jong om zo'n heftige beslissing te nemen, dus loop ik nog steeds ongewild vruchtbaar rond.

Kortom, interessante discussie. Iedereen wil -begrijpelijk- de hoed en de rand weten van mijn keuze, terwijl ik de tegenvraag veel interessanter vind. Waarom is het absurd om geen kinderen te willen, terwijl elke idioot zomaar een kind op de wereld kan en mag zetten?

Baby's zijn eigenlijk best vies. Als je er iets te veel melk in stopt, komt het er (het liefst in een fonteintje!) meteen weer uit. Luiers lijken altijd vol te zijn en tijdens het verschonen moet je goed oppassen dat je niet als doelwit wordt gebruikt. Als ze dan eenmaal beginnen te kruipen moet je er voor zorgen dat je vloer altijd schoon is, want het kan nooit erg goed zijn voor zo'n hummeltje om over een smerige vloer rond te kruipen.

Nu kan je er natuurlijk de hele dag achter aan rennen met een dweil in je handen, of je trekt je poepescheetje de babymop aan. Kan hij of zij letterlijk en figuurlijk lekker ronddweilen over de vloer.

Ik zeg; verplicht stellen voor elke bezoekbaby.

Ben je in blijde verwachting en twijfel je nog tussen een thuisbevalling en een ziekenhuisbevalling? Twijfel niet langer, want in Taiwan is nu een Hello Kitty ziekenhuis, speciaal voor aanstaande moeders. Het ziekenhuis is roze en overal waar je kijkt kom je Hello Kitty tegen. In de hal staat een groot standbeeld van Hello Kitty in een doktersjas en het verplegend personeel draagt Hello Kitty outfitjes. De pasgeboren babies worden in Hello Kitty dekentjes gewikkeld en zelfs het beddengoed van de aanstaande mama is versierd met Hello Kitty.

Waarom? Omdat men hoopt dat Hello Kitty er allicht voor zorgt dat de pijn van de bevalling minder wordt en moeders sneller herstellen. Bekijk hier een filmpje over dit bizarre ziekenhuis.

Na 3 jaar noeste arbeid op school ben je dan eindelijk afgestudeerd en word je ingeleerd door een 50plusser die al jaren ervaring heeft in de nobele kunst 'Kraamzorg verlenen'.
Nu ruim 2,5 jaar verder dop ik mijn eigen boontjes in het professioneel babybillen wassen. De planning geeft mij een belletje met de gegevens van het gezin, de bijzonderheden en of de verloskundige nog iets heeft gezegd. Wij zijn namelijk ook aanwezig bij de bevalling. Het witte pak ligt klaar en als superman race ik naar mijn bolide, stel heel stoer mijn navigatie in op het juiste adres (want ga 's nachts maar eens een boerderij zoeken in een vreemd dorp op een onverlichte weg) en ben op weg om een heldendaad te verrichten.

Even later sta ik met de kussenstrepen nog op mijn wang naast het kraambed koude washandjes aan te geven of vul een kruikje voor de baby die onderweg is.

Hypes zijn tegenwoordig een hype. Er hoeft maar iets kleins leuk of grappig te zijn (ik noem een Achmed the Dead Terrorist, de Crazy Frog, Goejemoggel of het Meisje met de Prei) en er wordt een complete gekte ontketend met ringtones, internet-avatars, merchandise en de hele mikmak. Ook zijn er de wat langer lopende hypes. Die lijken zo'n beetje allemaal gebaseerd op tekenfilms. Het schoolvoorbeeld is natuurlijk Pokémon en de Pokémonkaarten. Ik ben er net even te oud voor om daar nog aan meegedaan te hebben, en ik snap geen snars van dat geruil met die kaarten of wat al die vreemde wezens voor krachten hebben. Dat wil ik vooral ook zo houden, dus iedere fanatieke tienjarige die diepgaande pokémondiscussies met me probeert aan te gaan, zal het moeten doen met een zogenaamd instemmend oooh en aaaah.

Overigens heb ik mij net door Wikipedia laten leren, dat iets pas een hype is als er bovenmatige media-aandacht aan te pas komt. Als iets zonder die media-aandacht populair wordt, dan heet dat een rage. Hypes zijn dus bij uitstek een verschijnsel van de tijd na de internetrevolutie (die zich zo rond mijn 15e levensjaar voltrok). Alles waar ik mij voor die tijd ongenadig door heb laten meeslepen, was dus een rage. Ha fijn, dat is dus een tikkeltje nostalgisch en daardoor klinkt het al een stuk minder als hersenloze massaconsumptie. Of is het gewoon mijn leeftijd die me zo rigide maakt als het op de huidige hypes aankomt?

Wat rages betreft herinner ik me nog de flippo's en de tamagotchi. In beide gevallen was ik de ragegevoelige leeftijdsbovengrens inmiddels gepasseerd, maar dat gold niet voor mijn jongere broertje. Dus at ik trouw chips en doneerde de vrolijke plastic Looney Tunes-schijfjes aan hem. De rages die ik me uit mijn eigen tijd herinner, zijn er vooral die samenhangen met de opkomst van een bepaalde muziekstijl. Aan het begin van de middelbare schooltijd was daar gabber, en het Backstreet Boys-tijdperk in de boybandgekte. Dat laatste was een tijdje daarvoor begonnen met Take That. Ik herinner me nog vaag dat Mark Owen zich regelmatig kwalificeerde voor 'moppie van de week' in de Tina, maar ik was te jong om er echt van onder de indruk te zijn. Anders was dat met de opkomst van de house.

Een veel te lief meisje heeft veel te veel snoepjes op en probeert samen met mama het bewijs te vernietigen, voordat papa thuiskomt...

De eerste keer zwanger is altijd spannend. Er groeit opeens een levend wezentje in je buik dat zich na driekwart jaar jouw kind mag noemen. Maar voor het zover is, moet je goed voor jezelf en je ongeboren vrucht zorgen. Bij WryBaby hebben ze een boekje uitgebracht met 'erg' handige tips voor zwangere vrouwen. Bekijk ze hier!

Je bent nog geen trotse vader of moeder, maar wel de trotse vriend/vriendin van? En jij wil weten hoe jullie baby'tje er later komt uit te zien? Dat kan. Met deze site. "Unieke technologie, blablabla." Het is natuurlijk dikke onzin, maar altijd leuk om even uit te proberen. En ik heb het even uitgeprobeerd met Ashley Olsen en dit kwam eruit.

Het is zó simpel, maar juist daardoor ook zo grappig. Men neme een foto waar vader en zoon op staan en laat ze dan ruilen van hoofd. En zie daar, de manbaby is geboren. Dat dat soms erg leuk kan uitpakken, laat deze site ons zien.

Kinderen in de keuken is nooit een goed idee. Ook al sta je erbij, ze komen met hun kleine handjes overal aan of slaan per ongeluk een pannetje omver. Maar kinderen in de keuken zonder ouderlijk toezicht kan helemaal rare fratsen opleveren. Voor je het weet hebben ze de pot pindakaas ontdekt...

Vergeet die naam. Of niet, dat moet je zelf weten. Maar waar het om gaat is zijn projectje. Hij heeft een aantal kindertekeningen - die grossieren in scheve verhoudingen, rare waarheden en andere fantasievolle werelden - omgezet naar keiharde realiteit. Wat de kinderen tekenden, probeerden hij voor elkaar te krijgen 'in het echie'. En dat levert soms best leuke foto's op!

Voor hitsige mannen is er de Realdoll, voor baarlustige vrouwen de Reborn. Een pop die er net zo uitziet als een echte baby en kan plassen, poepen en boeren. De superdeluxe uitvoering heeft zelfs een hartslag. Persoonlijk vind ik het net opgezette babylijkjes, maar de dames in onderstaande documentaire zijn blijkbaar erg content met hun Reborns, al slaan sommigen daar iets in door. Om kleine Harry te quoten; "It's just a doll, numbnuts." De dames doen hun baby's schone luiers om en nemen ze gezellig mee naar het park. Onschuldig speelgoed of een zieke vervanging voor een echte baby? Kijk naar de docu en oordeel.

Als dit ventje later geen Oscar-winnende acteur wordt, weet ik het ook niet meer. Zonder moeite switcht hij van de ene emotie over naar de andere.

Nee, vergeleken met dit jochie doet het meisje uit dit filmpje het toch beter.