Mede dankzij jullie lieve en bemoedigende reacties durf ik ook nu weer een deel van mijn leven met jullie te delen.

“Goedemorguh Buurfrou!!!!” Zo word ik inmiddels al drie jaar dagelijks begroet door mijn buurtgenoten in de fantastische multiculti-wijk (en lees dus niet: probleemwijk) Lombok in Utrecht. Lees verder...

Ik weet alleen niet zo goed waar ik zelf sta. Ik twijfel er namelijk heel erg aan of je… correctie; of ik een leven lang bij een en dezelfde persoon zou kunnen zijn. Ik smelt van binnen als ik twee stokoude mensen hand in hand of arm in arm zie lopen. Zo was het ook bij mijn opa en oma.

Na het succes van The Jersey Shore dacht RTL5; Dat kunnen wij beter. En ze komen met Oh Oh Cherso. Aan de castingtapes te zien wordt het bril-jant. Maak je klaar voor Sergonisos en Versaasje!

In mijn puberteit hield ik dagboeken bij: pretentieloze verslagen van wat mij zoal bezig hield. Ik had niet de ambitie om de nieuwe Anne Frank te zijn. Afgelopen weekend kreeg ik van mijn moeder een doos mee met al mijn oude dagboeken. Een beetje bladeren leerde al gauw: ik was inderdaad niet de nieuwe Anne Frank.

Ze vroeg me of ik een kinderwens had. Ik mailde terug dat het onverstandig is om als twaalfjarige een kind te krijgen. Pas nu besef ik dat dat een erg raar antwoord was. Ik ben namelijk niet twaalf, ik ben bijna dertig. Allicht is het tijd om op te groeien. Maar hoe? Hoe 'hoor' je je te gedragen en voelen als bijna dertigjarige?

Roodharigen zijn een bijzonder slag. Ze hebben veel minder haar op hun hoofd dan ander kleurigen. Ze zijn onbetrouwbaar, maar tegelijkertijd ook seksueel actiever. Ze zijn eigenwijs en temperamentvol en hun pijngrens ligt een stuk lager waardoor ze 20% meer verdoving nodig hebben. En, ze zijn met uitsterven bedreigd!

Ik ging naar de film. The Expendables. Zeg maar niks! Het leek of ik naar een wedstrijd van Feijenoord ging. Qua publiek. Hardcore hooligans. Allemaal mannen die Stallone, Willis of Schwarzenegger willen zijn. Of worden. En echt. Ik was bang. In mijn marine-outfit, rokje, jasje, op beeldige pumps. Wist ik veel!

Jij doet net alsof je slaapt en ik doe net alsof ik niet stiekem naar je staar. Het is mijn nieuwe favoriete hobby, naar jou kijken. Ik doe het steeds, ik kan het niet laten. Simpelweg omdat ik niet kan geloven dat jij net zo graag bij mij bent, als ik bij jou.

Het gesprek met de arts, mevrouw S., van de afdeling Bipolaire Stoornissen verliep eigenlijk heel gunstig. Ze had alle informatie m.b.t. mijn persoontje grondig doorgelezen.

Voor me op het toetsenbord liggen een drumstok en een sigaar. Ik moet ze wegleggen om met mijn vingers deze woorden te tikken. Ik ben net wakker. De slaapstrepen staan nog over heel mijn lichaam als tijdelijke littekens.

De repercussies van Lowlands 2010: we staan weer drastisch in het rood, spierpijn in heel mijn lichaam wegens overmatig gebruik van de (lach)buikspieren en soepele dansmoves, telefoon maakt stuiptrekkingen – wat niet uitmaakt want mijn stem klinkt alsof er een kilo kiezels in is leeggestort. Wat was het fantastisch!

Ook als ik iets tegen mijn wang voel en er een fractie van een seconde van uit ga dat ik binnen nu en twee minuten vermoord zal worden door een insluiper met een mes, schieten mijn ogen open van schrik.

"We hadden het over vrouwenborsten!" Glunderend kijkt hij me aan. "Ook die van jou!" Mijn verbazing is te lezen van mijn gezicht. Ik mag toch inderdaad hopen dat als je het over borsten hebt, vrouwenborsten wel te verstaan, dat je dan aan de mijne denkt.

In de winter van 2002-2003 reisden P. en ik drie maanden door de Verenigde Staten. We vlogen op New York en maakten een enorme rondreis met als uiterste punten Boston, Las Vegas en Key West. Per bus, want we waren pas net afgestudeerd en reisden dus op een klein budget.

Fashion shows. Daar haal ik mijn neus dus echt voor op. Wat een belangrijk gedoe om niets en al helemaal als je je bedenkt dat de halve wereld honger heeft. Allemaal snobs die daar op af komen en ruziën om een front row plek. Iedereen een Anna Wintour wannabe. Nou, ik niet hoor!

Onafscheidelijk. Mooie lingerie en ik. Lingerie van het beeldige merk Aubade. In ‘toutes les couleurs’. ‘Aubade’ klinkt al fijn, voordat je er ook maar iets van aan je lijf hebt. Niemand die het ziet, maar ik vind lingerie fijn. Nou ja, niemand. Soms ziet iemand het heus wel eens. Natuurlijk. Echt hoor! Echt!

Nou ja, tussen zulke bangige, bemoeizuchtige mensen wil ik eigenlijk helemaal niet leven. Het gaat ze niet eens om mijn welzijn, maar om hun eigen gemoedsrust. Ze vinden je eigenlijk maar egoïstisch, dat je vrij wilt zijn en af en toe buiten de paadjes wilt lopen. Dat moet meteen de kop worden ingedrukt.

Ik ben gek! Echt knettergestoord, totaal niet van deze planeet en volslagen mesjogge! Ik doe dingen die ik me later niet meer kan herinneren en mogelijk schrijf ik dit ook wel zonder dat ikzelf het weet.

Waar ik vorige week een kijkje mocht nemen in het leven als model, zo heb ik deze week een videoclip mogen opnemen. ‘Little angry boy’ gaat over een nerd die verschillende meisjes tegenkomt op zijn pad die stuk voor stuk eigenaardig zijn. Ik speelde een meisje in een volwassen lichaam, lekker vaag!