Mijn buurvrouw werkt niet. Ze zit thuis en doet niets. Ja, het huis poetsen en de was ophangen en telefoneren met vriendinnen. Ze heeft twee kinderen waarvan de oudste al op de middelbare school zit. Ik vind mijn buurvrouw lui omdat ze niet werkt.

Wat te doen met mijn leven? Ik kan toch niet eeuwig als data-entry typiste werken? Ik stel het me even voor: bij ieder verjaardagsfeest moet ik dat als antwoord geven op de vraag ‘Zeg, wat doe jij eigenlijk?’.

Dolfijnen zijn tof. Na mijn laatste bezoek aan het dolfinarium loop ik continu te dreinen dat ik dolfijnen wil óf dolfijnentrainer wil worden. Dat laatste is opeens een reële optie. Via een nieuw tv-programma gaat het dolfinarium op zoek naar nieuwe trainers en jij kan meedoen. Meer weten? Klik dan hier.

>> Deze mensen hebben het goed getroffen met hun baantjes.
>> Up up and away! Een mooie stop-motion over wat er allemaal in je huis gebeurt als je weg bent.
>> Trouwfotoalbums bestaan vaak uit de mooiste kiekjes. Ik heb zo het idee dat deze foto's het album niet hebben gered.

Mijn hele leven ben ik een werkpaardje. Een tevreden werkpaardje, laat ik dat voorop stellen. Na heitjes voor karweitjes, auto's wassen en oppassen, had ik op mijn 12e mijn eerste baantje.
Een baan als bezorgster van tijdschriften, twee middagen per week. Iedere woensdag- en vrijdagmiddag werden de kratten met magazines geleverd en liep ik mijn wijk. Nummer 33 de Donald Duck, nummer 14 de Mikro-gids en nummer 17 de Intermediair.
Ik vond het heerlijk. Mijn eigen centjes verdienen voor de bioscoop, make-up, kleding en een abonnement op de Popfoto mét personeelskorting, hà! Plus, de vette nieuwjaarsbonus aan het einde van het jaar. Ik bezorgde altijd netjes, droog en op tijd dus werd mijn werk beloond. Een prachtbaantje, dat ik van de brugklas tot de HAVO examens deed. Daarna volgden baantjes in een speelgoed- en kledingwinkel, promotiewerk, telemarketing en administratieve baantjes.

Maar, wat ziet dit werkpaardje?

Deze week las ik iets schokkends: uit internationaal onderzoek van adviesbureau Accenture blijkt dat slechts 60% van de zakenvrouwen zich succesvol vindt. Dat verbaast me, want waarom vindt bijna de helft van de zakenvrouwen zich dan niet succesvol? Heeft het te maken met te hoge eisen die we aan onszelf stellen? Of geeft onze omgeving ons een slecht zelfbeeld?

Ik kon het maar niet uit mijn hoofd krijgen. Want voor mij als starter op de arbeidsmarkt, met een hbo en wo opleiding en de intentie om ook een goede carrièrevrouw te worden, betekent dit namelijk niet veel goeds.

Aan de andere kant hebben we in mijn ogen in Nederland toch veel succesvolle businessbabes. Kijk naar Francine Houben en Marlies Dekkers die zelfs zijn uitgeroepen tot zakenvrouwen van het jaar in 2008 en 2007 door Veuve Clicquot. En ook Neelie Kroes en Saskia Noort zijn erg succesvolle carrièrevrouwen in mijn ogen. Ik ben dus erg benieuwd hoe zij zichzelf bestempelen als hun de vraag wordt gesteld of ze zichzelf succesvol vinden of niet. Wat vinden zij nou van zichzelf? Zijn zij ook onzeker en zien enkel anderen hen als succesvol? Of zijn zij wel tevreden met hun eigen prestaties?

Als ik zondagnacht het resultaat van een paar uur in de studio zie op Nederland 3, ben ik tevreden.
De aflevering Ontopic waar ik te gast ben als panellid is leuk geknipt en geplakt.
En ondanks dat televisie inderdaad dikker maakt ;-) vind ik mezelf best aardig op beeld.

Maandag krijg ik, naast mail en belletjes van vrinden & vrindinnen over de aflevering zondagavond, ook een ander belletje.

Het castingbureau.

Zoals de meesten inmiddels wel weten, ambieer ik een carrière als actrice.
Aangezien ik (nog) niet tot de crème de la crème van Nederlandse lichting actrices hoor (lees: van Houten, Jansen en van Doesburgh), word ik dan ook niet gevraagd om zomaar een rol te spelen.
Neen, ik mag gewoon auditie komen doen.
Gisteren was het weer zover.

Zoals je misschien weet, ben ik onderzoeker van beroep. Meer specifiek: ik ben bezig te promoveren. Dat betekent dat ik me vier jaar lang bezig houd met het beantwoorden van één onderzoeksvraag, en dit afsluit met het publiceren van een boek (mijn proefschrift). Sommige mensen noemen dit "betaald studeren", anderen zien hun proefschrift als hun levenswerk. Mijn persoonlijke opvatting van het geheel ligt daar ergens tussenin.

Mijn proefschrift moet af zijn in mei 2009. Dat is vooraf zo bedacht en mijn contract met de universiteit eindigt dan dus ik ben van plan me aan deze deadline te houden. Ik heb nog ruim een half jaar om alles af te krijgen. Bij die gedachte schiet ik al een klein beetje in de stress, maar nog stressvoller is de toekomstvraag: wat ga ik hierna doen?

De juiste instelling in dezen is misschien wel: "de wereld ligt aan je voeten dus volg je hart". Punt is dat ik (a) er nog niet van overtuigd ben dat de wereld aan mijn voeten ligt en (b) ik nog niet precies weet waar mijn hart naartoe gaat.

Gelukkig heeft mijn universiteit voor dwalende geesten als ik een cursus opgezet:
Loopbaanmanagement.

Kutkantoor.

Aan mijn linkeroor radio Veronica met 'She's got it', aan mijn rechteroor in de verte een zwammende manager.
'Vraag maar even aan Lindsay anders, dat weet zij wel'.

Ik zet mijn gezicht alvast op onweer en staar ijzig naar mijn beeldscherm. Klik PinkBullets.nl weg voor een saaie rapportage die tevoorschijn komt en al de hele ochtend dient als beeldschermvulling.
Stom genoeg trappen zelfs de managers die op cursus zijn geweest om effectiviteit te verhogen erin.
'Je bent zeker druk hè?'.

Iedereen krijgt er waarschijnlijk wel eens mee te maken. Je doet meer dan je functieomschrijving, je verantwoordelijkheid is toegenomen en je levert meer input – kortom: je huidige functieomschrijving ben je allang ontstegen en je doet meer werk voor je baas dan in eerste instantie verwacht werd.

Natuurlijk wordt je inzet ontzettend gewaardeerd en op je ideeën wordt gereageerd met ‘top!’ en ‘scherp!’.

Maar, het vragen om waardering in meer salaris, how to?

Is dit nu later?
Is dit nu later, als ik groot ben?
Ik snap geen donder van het leven.
Ik weet nog steeds niet wie ik ben.
Een diploma vol met leugens.
Waarop staat dat je de waarheid kent.*

Imagine: een meisje dat volgend jaar in Duitsland gaat studeren, maar financieel aan de grond zit. Beurzen geven nul op 't request en de normale maandelijkse inkomens lopen vanwege de schoolsluiting dramatisch terug in de zomerperiode. Enter: financiële malaise die zijn weerga niet kent.

Maar dit meisje is niet achterlijk. En alhoewel haar planning voor de aankomende maanden niet uitermate aantrekkelijk is voor toekomstige werkgevers, waadt zij zich dapper een weg door alle instanties die werk kunnen aanleveren.

Eigenlijk houdt het meisje niet van uitzendbureaus, vanwege het feit dat ze altijd teveel kostbare tijd van zowel de potentiële werknemer als de werkgever opslurpen en beide alleen maar in de weg zitten. Bemiddeling, beschmiddeling! Maar principes zijn er om opzij gezet te worden - en het meisje werpt zich kop over hals op de uitzendbanenmarkt.

Creatieve gozer die Interactieve Media (hoe kan het ook anders) studeert aan de HvA probeert op geniale wijze aan een stageplek te komen. Hulde!

Mocht je nou echt een hele goede digi-nerd zijn, dan moet je gewoon even solliciteren bij Google. Want mocht je aangenomen worden, dan heb je wel de allertofste baan ter wereld! Sinds kort is er ook zo'n 'Googleplex' in Amsterdam. Dagblad De Pers ging op onderzoek uit om te kijken of de werknemers aldaar net zo vertroeteld worden door de zoekgigant als de werknemers in Amerika.

De gemiddelde Nederlander brengt bijna de helft van zijn of haar wakkere tijd op het werk door. Het is daarom erg belangrijk dat je wel in een gezonde omgeving zit en dat kan je testen op Gezondste Bedrijf van Nederland. Ik ben erg lyrisch over mijn werkgever, maar volgens de website moet er nog veel verbeterd worden, voornamelijk omdat het vruchtensap en fruit op mijn werk niet gratis is. Hoe gezond is jouw bedrijf? Test het hier!

Een woordje buitenlands spreken is voor veel mensen interessant en erg hip. Omdat iedereen al Engels, Duits, Frans, Spaans en Arabisch spreekt, gaan wij gezellig samen Hebreeuws leren op deze handige site. Als je op het woord klikt, hoor je de uitspraak en er staan een heleboel handige en belangrijke woorden bij!

Dat je je voor een sollicitatiegesprek representatief en zakelijk kleedt is logisch. Maar hoe zit het eigenlijk als je die droombaan hebt veroverd? Wat is de kledingetiquette op de werkvloer, op klantenbezoek en bij die informele borrel? Wat kan je aandoen naar een zakelijke lunch? Het antwoord op deze en andere kledingetiquette vraagstukken vind je hier.

Nog niet genoeg etiquette? Blader dan even door het blauwe boekje, waarin alles staat over etiquette, eten, drinken, kleding en manieren.

Onderstaand een "leuk" filmpje van een jongetje dat in twee minuten uitlegt waarom skwl zo ontzettend suckt. Ofwel, een verwend knulletje die liever niet meer naar school toe wil, terwijl derdewereldkindertjes niets liever zouden willen dan een goede educatie. Mijn tip? Lieve jongen, stop inderdaad met school en ga lekker een uitkering trekken. Dat is namelijk pas écht kwl.

Vanaf 1 oktober start BNN met een nieuw programma; Rot op school. Een spraakmakende dramaserie over 5 studenten die doen waar ze zelf zin in hebben en tussendoor nog een beetje studeren ook. BNN belooft te laten zien wat studeren nu écht inhoudt, zonder de cliché corpsballen, zuipfeesten en studentenverenigingen. Wél beloven ze veel geldproblemen, relaties, studievertraging, uitgaan, sex, geweld, drank en drugs, carrière, feesten en plezier maken. De trailer kan je hier bekijken en belooft in mijn ogen erg veel goeds!

Hoogtepunt uit de trailer; Boy tegen Elsa; "Ik weet dat je al een vriend hebt, maar wil jij een keer met mij naar bed, vanavond ofzo."