Het debuut van de jonge Niels Gerson Lohman (1985) smaakt naar meer, veel meer. In deze coming of age roman lees je hoe Mos Lupin volwassen wordt, of probeert te worden althans.

Het lezen van eerdere boeken van Toon Tellegen (Het wezen van de olifant en Juffrouw Kachel) zorgde bij mij voor kleine geluksmomenten. Zijn nieuwe dierenroman - Het geluk van de sprinkhaan - maakte me lyrisch.

Ook al wordt de film Nova Zembla goed bezocht, de recensenten zijn niet erg lovend. Zonde, want deze film is gebaseerd op een van de meest interessante dagboeken uit de Nederlandse geschiedenis, die van Gerrit de Veer. Zijn dagboek is nu naar modern Nederlands hertaald en opnieuw gepubliceerd.

In 2009 verscheen 'Door mijn schuld' een sterk geschreven 'Ididit' van Désanne van Bredrode, waarin een man een moord bekend. In 'Stille zaterdagen' sterft er ook direct iemand, maar daarmee houdt elke vergelijking op.

Hypochonders worden vaak aangezien voor aanstellers. Ze vrezen immers dat ze een ziekte hebben, terwijl ze in feite kerngezond zijn. Hypochonders zijn echter wél ziek, alleen pakken ze hun ziekte - hypochondrie - zelden aan. In dit boek komen hypochonders, artsen, filosofen en echt zieke mensen aan het woord.

Steeds meer fijne boeken uit het Hoge Noorden worden vertaald naar het Nederlands, en het werk van Carin Gerhardsen is hier een welkome aanvulling op. Haar thriller 'slaap maar zacht' mag dan een beetje een laffe titel hebben, het verhaal is dat zeker niet!

Al jaren heb ik een zwak voor Kasper van Kooten. Hij is voor mij dan ook veel meer dan zoon van (Kees) en de broer van (Kim). Hij is overtuigend als acteur en grappig als cabaretier. Dus toen ik hoorde dat hij een roman had geschreven, moest ik deze lezen.

Alleen al vanwege de titel moest en zou ik dit boek lezen. Toen ik na een snelle Google leerde dat dit boek in Duitsland enorm goed is verkocht, werd mijn leeshonger nog groter. Uiteindelijk heb ik de 450 pagina's met enorm veel plezier verslonden.

Soms zijn boeken zo mooi, dat je er weken over doet om ze uit te lezen. 'Hellend vlak' is zo'n boek. Sommige zinnen en alinea's vond ik zo mooi, dat ik ze nog een keer las. En nog een keer. En nog een keer.

Eind 2009 begon ene Anna een feuilleton op weblog De Jaap over haar strijd tegen anorexia. Niet alleen ik las over de strijd van Anna, maar nog veel meer mensen. Nu blijkt dat Anna een pseudoniem was voor Rianne Meijer en zijn haar logs herschreven en uitgegeven als een heus boek; De Ana-files.

Al veel gebezigd in mijn sociale wandelgangen. Geliefd en verguisd. Dat zei mijn vrouw vannacht ook al. Nu is het boek dan eindelijk uit.

Ik ben een groot fan van de IJslandse thrillerauteur Arnaldur Indriðason. Zijn thrillers zijn altijd heerlijk om te lezen, de rechercheurs van de politie in Reykjavik sluit je in je hart en zijn plotwendingen zijn bijzonder origineel. Grafteken, het nieuwste boek van Indriðason, is dan ook een aanrader voor elke thrillerliefhebber.

Eerder recenseerde ik het boek De Begeleider van Peter Drehmanns. Daar dit boek zo'n indruk op me had gemaakt, was ik dolblij dat er een nieuwe titel van zijn hand verscheen. 'De schrijver en zijn meisjes' is niet te vergelijken met De Begeleider, maar wel even heerlijk om te lezen.

In mei 2011 overleed schrijver en visagist Clark Accord. Tot vlak voor zijn dood was hij bezig met de roman Plantage d'Amour, over het roerige slavenverleden van Suriname. De roman heeft Accord helaas niet af kunnen schrijven, toch is het gepubliceerde gedeelte zeker de moeite van het lezen waard.

Op de voorkant van dit boek staat dat het een feest is om te lezen. Vaak zijn de aanbevelingen op de kaft van een boek flink overdreven, maar in dit geval was ik het er zowaar mee eens. Jong, vrij & lamlendig ís een feest om te lezen.

Hans Pos is regisseur en producer van films als Sonny Boy en Bella Bettien. Nu is hij ook schrijver, nadat in september zijn debuutroman 'Exit' verscheen. Momenteel werkt Pos aan zijn tweede boek, en dat is maar goed ook, want 'Exit' smaakt naar meer.

Op de kaft van 'Stille Wateren' staat met grote letters dat het een literaire thriller is. Ik vond er weinig literairs aan, maar het is wel een enorm goede thriller, met een knap bedacht plot.

Nadat ik Engel van Wanda Bommer had gelezen, kon ik niet wachten op nieuw werk van haar hand. Mijn geduld werd danig op proef gesteld, want haast na twee jaar wachten had ik eindelijk Panorama West in handen. Geen tweede 'Engel', maar man oh man, wat een geweldig boek.

Soms kan een boek je echt laten smullen. De vleugeldief is zo'n boek. 's Avonds vocht ik echt om mijn ogen open te houden, omdat mijn ene hoofdstuk voor het slapengaan vaak drie hoofdstukken werden. Toch krijgt dit boek niet de maximale score, lees snel verder om te leren waarom.

Raar maar waar, er bestaan naast Haruki Murakami nog meer Japanse schrijvers die echt parels van boeken kunnen schrijven. Zo ook Hiromi Kawakami. Zij heeft me dagenlang ondergedompeld in de wondere wereld van Nakano's handel in oude rommel en ik vond het geweldig.