Wat krijg je als je de flauwe humor van Shouf Shouf Habibi combineert met een lading zombies? Dan krijg je Zombibi, de eerste Nederlandse 'zomidy', bomvol BN'ers!

De broertjes Mo (Mimoun Ouled Radi) en Aziz (Yahya Gaier) kennen we allemaal van Shouf Shouf Habibi en ze zijn weinig veranderd; ondanks hun goede bedoelingen gaat er van alles mis. Zo wordt Aziz door toedoen van Mo ontslagen en loopt alles die dag enorm uit de hand. Voor ze het goed en wel in de gaten hebben, zitten ze samen met het duo Jeffrey (Sergio Hasselbaink) en Nolan (Uriah Arnhem) onder toeziend oog van agente Kim (Gigi Ravelli) een nachtje in de bak.

Het echte noodlot slaat pas de volgende dag toe, als blijkt dat een Russisch ruimtestation op het (voormalig) kantoor van Aziz is gestort die alle mensen in de omgeving in zombies heeft veranderd. Aziz' collega Tess is nog steeds binnen en de kans om een wit voetje te halen wordt niet onbenut gelaten. De anderen zijn hier minder enthousiast over, maar gewapend met de meest knullige items trekken ze ten strijde.

Van bowlingballen tot een kruisboogje; alles lijkt geoorloofd, maar niets lijkt te helpen. De zombies zijn hardnekkig en de jongens hardleers. Een kogel in het hoofd resulteert niet in een onschadelijke zombie en dit wordt tot in den treuren duidelijk wanneer Nolan gebeten wordt en begint te transformeren. Echte vrienden slaan elkaar de hersens in en er worden enorm veel pogingen ondernomen om de zombies tegen te houden. Het grapje wordt helaas iets te snel oud.

Dit is een kenmerk van de hele film. Dusdanig over de top dat er zeker wel een glimlach vanaf kan, maar daar blijft het ook bij. Zeuren de hoofdpersonen over het cliché Scarface te quoten om het nog wat duidelijker te maken, lijken ook de knipogen naar Zombieland en Scott Pilgrim vs The World wat misplaatst. Soms werkt het, soms ook niet. Helaas is dat laatste het vaakst het geval.

Hoewel de meeste acteurs al jaren meedraaien, is dit de eerste speelfilm voor Gigi Ravelli. Vergeleken bij de rest van de cast is dit absoluut niet te merken. Complimenten voor Gigi, misschien een tip voor de anderen? De wil iets grappigs en over de tops neer te zetten, lijkt bij iedereen aanwezig. Inzet is mooi en bewonderenswaardig, maar het resultaat is wat teleurstellend. Er wordt niet zozeer een personage neergezet als een karikatuur. Aan de andere kant; wat wil je met zo'n onrealistisch script?

Thijs van Marle heeft het scenario geschreven en op zich bevat dat genoeg humor om vermakelijk te zijn. Zijn multiculturele insteek had minder gemogen, doordat de karakters wel heel stereotype zijn in hun gedrag en accent. De bizarre wapenkeus leidt vooral tot de vraag of Thijs zelf een plan heeft voor een zombieoutbreak en hoe goed (slecht) dat plan is. Persoonlijk ben ik bang dat hij het niet lang zal overleven.

Hoewel films als Machete en Planet Terror ook verschrikkelijk over de top zijn, weten dergelijke films altijd een goede balans te vinden tussen actie, humor en een gebrek aan realisme. Misschien is Nederland niet het goede land voor zulke experimenten of misschien mist de visie. Verder dan een glimlach komt het niet, maar het concept is grappig. Het romantische plot komt niet uit de verf, maar is al direct zichtbaar. Zijn de personages stereotype, zijn de acteurs dat helaas ook door te bevestigen dat de Nederlandse film weinig inhoud of acteerwerk herbergt. Het totaalplaatje brengt Zombibi niet voorbij de twee kogels.

Zombibi is sinds 16 februari te zien in de bioscoop.

Bekijk alle logs van Zyll