Wanneer dingen niet goed dreigen te gaan, is het goed om een plan B te hebben. Maar als dat ook niet werkt, moet er toch worden uitgeweken naar optie C. In het geval van deze film van Max Porcelijn wordt duidelijk dat plannen op papier erg makkelijk kunnen lijken, maar dat de praktijk heel anders kan lopen.

Ruben van der Meer speelt in het zwartgallige Plan C de rol van agent Ronald Plasmeyer. Hij laat het werk liggen, want zijn gokproblemen zorgen voor schulden en de daarbij om de hoek kijkende problemen, zoals twee Koreanen die het speelgoed van je zoontje stuk komen slaan in het huis van je ex-vrouw.

Ronald bedenkt een plan om zijn schulden zo snel mogelijk af te lossen op niet geheel legale wijze, zonder dat hier geweld bij gebruikt wordt. Dit plan staat Gerrit (Rene van 't Hof) ook wel aan, maar dat het tussen hen twee zou blijven, loopt ietwat anders. Gerrit neemt Bram (Ton Kas) mee naar de besprekingen en hoewel alles in kannen en kruiken lijkt, blijkt Bram minder betrouwbaar dan in eerste instantie gedacht.

Plan C heeft zowel de goede als mindere eigenschappen van een typische Nederlandse film. De humor is droog en cynisch en zeer herkenbaar. Een subtiel linkje naar Office Space kan bijna geen toeval zijn als de baas en collega's van Ronald door blijven zeuren over zaken die er niet toe doen. Daarentegen liggen de karakters soms wat te dicht aan de oppervlakte, waardoor je als kijker niet volledig meegezogen wordt in het verhaal.

Het is lastig te zeggen of dat aan het script ligt of aan de acteurs. Gerrit en Bram lijken perfect gecast voor hun rol en ook Ruben van der Meer zet een realistisch personage neer in eerste instantie. Wat echter steekt, zeker naarmate de film vordert, is het schijnbare gebrek aan angst of welke emotie dan ook. Het gaat allemaal net wat te makkelijk en lijkt de nood terug te betalen bij Ronald eigenlijk minder hoog dat het verhaal doet vermoeden.

Ton Kas zet een voortreffelijke Bram neer. Hij stommelt het verhaal wat ongemakkelijk binnen, maar behalve dat hij hier en daar wat moeilijk uit de hoek kan komen, lijkt het allemaal wel goed. Toch is het juist dat subtiele ongemak dat groeit en dat Ton Kas heel mooi neer weet te zetten. Zijn gezeur over “de mooie jongen uithangen” is irritant genoeg om hem een flinke slag te willen verkopen, maar alsnog subtiel genoeg dat het niet overheerst.

Gerrit is in dezen de tussenpersoon. Rene van 't Hof weet de balans te vinden tussen de hoofdrol stelen en tegelijkertijd bijna wegwerpbaar te zijn. Geen kleinigheid. Met zijn angst aan de ene kant en zijn loyaliteit aan de andere kant, is hij eigenlijk de grote verbintenis tussen de overvallers zelf, maar ook de link tussen de overval en Ronald.

Deze film is een mooie combinatie van verschillende problemen. De gokschulden en hoe daar uit te komen, de omgeving van Ronald en hun reacties op de verschillende gebeurtenissen en natuurlijk de overval en alles wat daar uit voort vloeit. Max Porcelijn maakt duidelijk dat hij graag de invloed van (relatief) alledaagse, kleine handelingen laat zien en dat doet hij goed.

Plan C is de eerste speelfilm van Max Porcelijn en tevens de eerste speelfilm die wordt uitgegeven door LEV producties. Het lijkt een goede combinatie en het kan zeker mogelijkheden bieden voor beide partijen. Het is verbazend te zien wat low budget kan doen. Plan C mag dan zijn fouten hebben, over het algemeen is het een prachtig voorbeeld van de mogelijkheden zonder grote maatschappijen. Een waardige drie kogels. Nu maar hopen dat het pistool niet hapert.

Plan C is vanaf 1 maart te zien in de bioscoop.

Bekijk alle logs van Zyll