Filmmaker Fow Pyng Hu heeft een fascinatie voor ingewikkelde personen en dat blijkt ook uit deze film. Nick (Merijn de Jong) is een zeer ingewikkelde en vooral grillige man die ondanks zijn eigen ontkenningen behoorlijk met zichzelf en anderen in de knoop zit. Gelukkig is niets zwart of wit en dat is maar goed ook, want de ietwat xenofobe Nick kan wel wat perspectief gebruiken.

Nick (Merijn de Jong) is chef-kok en heeft een vriendin, maar met beide gaat het niet fantastisch. Monie (Elisa Beuger) kan minstens zo lomp uit de hoek komen als Nick, maar zijn beschuldigingen en onberekenbare gedrag zorgen er voor dat ze hem toch de deur wijst. Nick heeft hier geen oren naar en staat de volgende dag met Jimmy (Maarten Heijmans) op de stoep voor een gezellig etentje “als vrienden”. Hier blijkt dat Monie en Nick verdacht veel op elkaar lijken. Van gezelligheid is geen sprake dankzij uitspraken als “Ik wou dat we getrouwd waren, zodat ik van je kon scheiden. Met een advocaat. Lekker hard.”

Ook op het werk zit het Nick niet mee. Hij weet andermans grenzen te overschrijden met de subtiliteit van een tank en zijn baas spreekt hem hier dan ook op aan. Het grillige karakter neemt de overhand en voor hij er erg in heeft, heeft Nick ontslag genomen. Dat weerhoudt hem niet de volgende dag alsnog zijn baan terug te vragen en onredelijk door het lint te gaan wanneer dat niet gehonoreerd wordt. Gelukkig is daar (ex)collega Sophie (Luna Meijovic).

Waar Nick eerst haar verhalen over Kroatische truffels bespotte, is hij nu de interesse zelve. Wonder boven wonder weet hij Sophie over te halen met hem naar Kroatië te rijden om daar op zoek te gaan naar truffels. De lange reis zorgt voor irritatie en beledigingen naar beide kanten, maar het is niet te ontkennen dat de twee een aparte band hebben. Nick lijkt zijn leven steeds meer in perspectief te kunnen plaatsen, maar of dat positief is (en met wat voor gevolgen) wordt volledig vermeden.

Nick toost tezamen met dronken Kroaten op de grilligheid van de natuur en dat lijkt direct het hele thema van deze film; natuur en “natuurlijk” gedrag. Door de hele film zitten dieren om dit te onderstrepen. Van duiven in de stad naar een doodgewone huiskat tot uiteindelijk een ontmoeting met een hert. Het is niet te ontkennen dat de natuur (zowel dieren als omgeving) prachtig wordt gebruikt om een groter beeld te schetsen dan alleen het leven van Nick en indelingen in goed en kwaad.

Wat vooral opvalt, gedurende de hele film, is de prachtige manier van filmen die er voor zorgt dat er aandacht is voor details en niet zozeer het beeld als geheel. De afwezigheid van muziek, behalve in de slotscène draagt daar ook zeker aan bij. Het Engelse accent van Nick is van het steenkolen soort, maar dit is nergens echt hinderlijk.

Hoewel Nick gedurende de hele film een hinderlijk mannetje is die je toch het liefst een grote mond terug zou willen geven, zorgt Fow Pyng Hu ervoor dat de positieve punten zoals de manier van filmen en de aandacht voor detail blijven boeien. Voor de kijker niet zo lifechanging als het misschien voor Nick is, maar zeker een kijkje waard met een solide drie bullets.

Nick is vanaf 16 februari te zien in de bioscoop.

Bekijk alle logs van Zyll