Euthanasie is een gevoelig onderwerp waarover de meningen verdeeld zijn. Dit blijkt ook in De Goede Dood van Wannie de Wijn, waarin een familie bij elkaar komt om de dood van Bernhard (Wilbert Gieske) te “vieren”.

Bernhard mag dan zelf de keuze hebben gemaakt en daar vrede mee hebben, in de familie ligt dat toch wat anders. De Goede Dood is dan ook een zeer intiem familieportret dat een gevoelige snaar weet te raken.

Bernhard heeft ernstige longkanker en is bang te stikken. In goed overleg met zijn dokter, Robert (Peter Tuinman), heeft hij een moment voor euthanasie geregeld. De film begint dan ook met de stellige opmerking van zijn dochter Sam (Saskia Bonarius) dat haar vader morgen om negen uur 's morgens dood zal gaan.

De familie mag dan klein zijn, divers is ze zeker. Huub Stapel speelt Michael, een van de broers van Bernhard, die op het allerlaatste moment op de hoogte is gebracht. Hij is boos, heeft geen idee wat er aan de hand is en zorgt voor een storende factor die in elke familie aanwezig is door foute grappen en misplaatste luidruchtigheid. Hij heeft een geschiedenis met Hannah (Will van Kralingen), de vriendin van Bernhard, en steekt zijn ongenoegen over haar algehele aanwezigheid niet onder stoelen of banken.

Dit schiet velen het verkeerde keelgat in en zorgt ook voor woordenwisselingen. Toch is de laatste dag van Bernhard er een om te vieren. De champagne wordt aangebroken en er worden liedjes gezongen. Te midden van deze chaos van emoties wordt subtiel in beeld gebracht hoe elk familielid apart met het verdriet en naderend verlies omgaat.

Ruben (Hans Thissen) is de andere broer van Bernhard, maar hij is niet zo bij de tijd als de rest. Dit zorgt voor pijnlijk eerlijke confrontaties als hij niet helemaal lijkt te snappen wat er precies aan de hand is, maar met kinderlijke logica wel troost biedt.

De zeer beperkte cast telt slechts zes personages, maar maakt deze film een emotionele ervaring over een onderwerp (dood) waar iedereen ooit op de een of andere manier mee te maken zal krijgen. Bernhards uitspraak “De dood is van jullie, het sterven is van mij” denkt dan ook de lading van de gehele film. De dood en de beslissing daarover liggen al op tafel, maar hoe dit verlies in voorbereiding wordt gezet en wordt ervaren is een heel ander verhaal.

De acteurs spelen allemaal even aangrijpend en briljant, waardoor er echt sprake is van me(d)eleven. Het gaat niet om de vraag of de beslissing tot euthanasie wel of niet goed is, maar om het persoonlijke ervaren wat subtiel en toch scherp wordt overgebracht. Er is zeker ruimte voor een lach.

De Goede Dood als geheel is vooral realistisch. Dit varieert van het verdriet tot de kleine, alledaagse dingen zoals het zachter/harder zetten van de stereo en nietszeggende conversaties over het weer, wanneer je niets anders met je familie te bespreken hebt. De kracht van de film zit in deze details. Er worden geen hyperintellectuele gesprekken gevoerd, er wordt geen crematie geregeld; de alledaagsheid en het besef dat het de allerlaatste alledaagse dag is, is genoeg.

De muziek van Daniël Lohues maakt dit nog veel intenser op bepaalde momenten waardoor er een groter gevoel van authenticiteit uitgaat van de herinneringen en de familiebanden. Hoewel de Nederlandse filmindustrie hier en daar te wensen overlaat en soms uit echte Hollandse knulligheid lijkt te bestaan, is De Goede Dood het perfecte voorbeeld hoe het wel moet. Vijf kogels, niets meer aan doen.

De Goede Dood is vanaf vandaag te zien in diverse bioscopen en filmhuizen.

Bekijk alle logs van Zyll