Eenmaal buiten zat ik met een heel naar gevoel van binnen en kon ik dat hele pokken eind door de vrieskou weer naar huis fietsen. Teleurgesteld omdat het goed klikte en in de steek gelaten door het uitzendbureau.

Zoals jullie waarschijnlijk al wel weten zit ik ondertussen al vijf weken zonder baan. Januari is nou niet echt een maand waarin de vacatures met bosjes bestaan. Maar sinds het februari is word ik al een stuk vaker benaderd door uitzendbureaus voor leuke functies. Zo ook van de week. Een planning functie. De man van het bedrijf was erg enthousiast over mijn CV en zodoende ging ik daar gisterochtend op sollicitatiegesprek.

Bij binnenkomst zie ik een man zitten waaraan je al kan zien dat het een doodeerlijke man is. Niet zozeer vanwege zijn nerderige bril en roze polo maar vanwege zijn harde uitstraling. Je weet wel, zo lekker boer-Harms-achtig. Zeggen waar het op staat, niet om de zaken heen draaien en als het hem niet bevalt mag de hele wereld dat weten. Ik hou van dat soort mensen, je weet wat je er aan hebt en wat je eraan hebt gaat op een eerlijke en zuivere manier. Mijn slag mensen dus.

Hij was enthousiast over mij en ik enthousiast over hem. Maar toen hij eenmaal zei dat hij op zoek was naar iemand voor langere tijd, laten we zeggen een aantal jaar in plaats van maanden, begon het te kriebelen.
'Kijk bijvoorbeeld naar Tina, zij kwam binnen op haar 21e, is nu 29 en werkt nog steeds met plezier op dezelfde functie!'
Ik werd bijna misselijk toen hij dat zei. Ik ben 22 en ik moet tot minstens mijn 30e op dezelfde functie blijven zitten? Ik heb meteen gezegd dat ik niet ben wat hij zoekt en hij was het daar mee eens. Eenmaal buiten zat ik met een heel naar gevoel van binnen en kon ik dat hele pokken eind door de vrieskou weer naar huis fietsen. Teleurgesteld omdat het goed klikte en in de steek gelaten door het uitzendbureau.

Maar blijkbaar heb ik dit volgens mijn mede sollicitanten verkeerd aangepakt. Ik hoor van veel mensen om mij heen dat ik tegen die man had moeten zeggen dat ik maar wat graag voor 10 jaar op dezelfde functie zou willen zitten als dat mij die baan had gegeven. Ik hoor van mensen om me heen dat ik mijn CV aan moet dikken en soms zelfs functies en competenties erop moet zetten welk ik helemaal niet bezit!

Een kennis van mij heeft bijvoorbeeld zelfs werkervaringen en bedrijven op zijn CV staan waar hij nog nooit gewerkt heeft. Blijkbaar is dat de manier van solliciteren van nu. Blijkbaar hoor je er niet bij als je niet liegt of bedriegt voor het krijgen van een baan.

Maar ik ga daar niet aan meedoen. Ik hou daar niet van. Een aantal jaar geleden ben ik mijn beste vriendin kwijt geraakt door te liegen. Nouja, beste vriendin? Het was al een hele poos niet echt meer een goede vriendin, maar ik raakte haar kwijt. Ondanks dat ik haar niet heb gemist heb ik aan mijzelf gezworen nooit maar dan ook nooit meer te liegen. Brengt veel te veel gezeik met zich mee en het is nergens voor nodig. Sindsdien kan ik zelfs niet meer liegen over of ik nu rode of zwarte sokken aan heb.

Ik weet dat het een moeilijke tijd is om een goede baan te vinden. Dat potentiële nieuwe bazen strenger zijn in de sollicitatieprocedures en je bepaalde competenties moet hebben om bepaalde functies te betreden. Logisch natuurlijk. Maar ik ga niet liegen over competenties, ervaringen of wat voor dingen dan ook welk mij een bepaalde functie gaan geven waar ik achteraf waarschijnlijk niet eens blij mee ben omdat ik loog over een competentie die ik niet voor niets niet heb. Is dat de markt van nu? Liegen en belogen worden? En als dat principe zo makkelijk aan de kant wordt gezet, waar eindigt het dan? Hebben mensen nog wel echt principes en moralen?

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid