Vind de tijd maar eens om met alle mensen die je kent en graag mag in contact te blijven op regelmatige basis. Ik zou graag voorkomen dat ik mensen mijn halve levensverhaal opnieuw moet vertellen als ik ze weer eens zie. Maar hoe?!

Bijna ben ik een jaar terug in Nederland, na anderhalf jaar in Parijs te hebben gewoond. Voordat ik vanuit Parijs vertrok nam ik me voor, eenmaal weer met mijn pumps in de klei, weer heel (heel heel) vaak mijn familie en vrienden te bezoeken. Ook nam ik me voor met een zeer regelmatige regelmaat in contact te blijven met mijn nieuwe Franse vrienden en collega’s. Goede voornemens maken in januari is niet aan mij besteed, maar ik maak ze door het jaar heen wel degelijk.

De eerste drie maanden na mijn terugkeer stonden in het teken van een voorspoedige banenjacht en daarnaast vele sociale activiteiten ter stimulering van mijn re-integratie. In april werd het ook ineens mooi weer en het bleef mooi weer tot juli, waar ik volop van heb kunnen genieten. Toen vond ik een baan.
Nu zal ik niet de schuld puur en alleen op het werk schuiven, maar ik heb wel kunnen constateren dat ik sinds het hebben van de status “arbeider”, weinig tijd over heb – en soms ook energie – om onder mijn familie en vrienden te verdelen.

Door de week heen, overdag staat het vast: onmogelijk om te socializen. Behalve met collega’s. Maar dat is dan weer niet de bedoeling, want er moet werk verricht worden. ’s Avonds lukt het sporadisch een avond te vinden waarop een vriendin ook niets te doen heeft, buiten alle sport- en hobbyclubjes om. Óf de ander heeft al een sociale activiteit gepland – grr, iemand was me voor… – waarbij ik niet zomaar het recht heb er tussen te komen. Óf, ik heb zelf al een andere afspraak. Kan ook.
Er zijn ook weken waarin ik zelf veel weg ben voor het werk en ergens een paar nachten in the middle of nowhere (Almelo) moet bivakkeren. Andere weken stort ik me vol overgave op sport. Weer andere weken heb ik mezelf zoveel extra werk weten te bezorgen, zodat ik avond na avond ook thuis nog aan de bak moet.

Onhandig is ook dat niet iedereen die ik ken en graag zie bij mij om de hoek woont. En ik dus niet bij hen. Nou ben ik niet vies van een treinreisje of een ritje met de auto, maar op een ma, di, wo of do ben ik helaas al gauw té gaar om de moeite te nemen. Ik ben ook geen 18 meer! Het overkomt me nog wel eens dat ik het wél doe, maar dan ben ik met geen mogelijkheid ’s ochtends mijn bed uit te krijgen en dus – sorry baas – te laat op mijn werk.

Weekenden zijn dan het ideale moment van de week om vol te plempen met gezellige rendez-vous, maar in die weekenden zit ook de zaterdag. Deze dag biedt voor mij de enige mogelijkheid om naar de winkel te gaan en zaken te regelen voor welke ik doordeweeks geen tijd heb. Er zijn periodes waarin ik weekend na weekend volplan en dus zoveel mogelijk mensen probeer te zien. Wat dan, halleluja, ook lukt.

Buiten die periodes om lukt het gelukkig ook nog wel eens om mijn familie en vrienden te zien. Vaak zijn dat dan spontane afspraken waarvan bij beide partijen de mond openvalt van verbazing als we realiseren dat het dan toch een keer gelukt is. Moet ik er dan voor in de trein of auto zitten, dan probeer ik ook nog eens een aaneenschakeling van afspraken te maken, zodat de investering van mijn reistijd ook werkelijk haar vruchten afwerpt.

Het is nu al even geleden dat ik mijn sociale kant heb kunnen laten zien aan de mensen om me heen en ik begin er gefrustreerd van te raken. Ik merk nu, dat ik onverhoopt ook nog eens vergeet dat ik buiten dit alles ook totaal niet toekom aan het mailen van mijn vrienden in Parijs. Als ik er in mijn hoofd al geen plek voor heb, hoe ernstig is het dan gesteld met mijn tijd die ik ervoor nodig heb om er in te investeren?

Gelukkig heb ik wel voor iedereen een plekje in mijn hart, en onafhankelijk van tijd en hersencapaciteit, is er daarin in ieder geval genoeg ruimte voor.

Bekijk alle logs van Nicky