Bij velen wordt een koud lichaam bepaald door de temperatuur in hun handen of voeten. Bij mij zijn het mijn oren. Daarom draag ik oorwarmers. Sinds mijn gloeioren heb ik totaal geen last meer van de kou. Mijn zwart bontige oorwarmers bedekken mijn gehele oor. Maar dat betekent niet dat ik niks hoor!

In de lift van mijn appartement kwam een meneer van een benedenverdieping binnen. Hij lachte, keek naar mijn oorwarmers en riep ‘goedemorgen!’ Ik lachte terug en zei ‘hoi’. Ik zeg nooit ‘hoi’, maar ik was onder de indruk van zijn ochtendgeschreeuw. Bij nul aangekomen verliet hij als eerste de lift en sprak nu in tegengestelde vorm. Hij playbackte. Waarschijnlijk omdat hij dacht dat ik het niet zou horen. Bij het laatste woord kwam er wat geluid bij. Dus de woorden ‘fijne’ en ‘dag’ waren geplaybackt en het woordje ‘he’ dat erachteraan kwam, was met licht geluid. Dat hoorde ik. Maar dat wist hij niet.

In de tram knikken de mensen nu tegen me. Een bejaarde vrouw dacht denk ik dat ik een hippe koptelefoon ophad, want toen zij mij iets wilde vragen en ik haar knikkend bevestigde dat ik wel zou antwoorden, maakte ze het gebaar dat ik mijn oorwarmers af moest zetten. Ik deed het maar, luisterde naar de vraag van de vrouw, gaf antwoord en zette mijn koptelefoon weer op. Van bont. Zonder muziek.

Buiten, op straat, lachten de mensen naar me. Eerst dacht ik dat mijn oorwarmers scheef op mijn hoofd stonden. Of afgezakt waren. Maar dat was niet zo, zag ik in de spiegel. En toen een mevrouw en een meneer mij op een dag vertelden dat ik er zo schattig uitzag, de vrouw vond het in het Engels beter en noemde me ‘cute’, wist ik dat mijn oorwarmers dus alleen voor geluidsonduidelijkheden en verwarring zorgen.

Op de terugweg, wederom in de tram, stonden twee jongens. Er stonden wel meer jongens. En ook andersoortige mensen. Maar naast mij stonden twee jongens. Ze waren luidruchtig aan het praten. Maar iets voor de halte waar zij en ik uit zouden stappen, gingen ze vlak bij elkaar staan en begonnen te fluisteren. Ze keken me aan en de ene zei: ‘nee dat hoort die mevrouw niet’. Die mevrouw was dan wat jammer. Voor hen ben ik een mevrouw. Maar, u raadt het al. De mevrouw kon alles horen. Ik was een prima detective.

De ene jongen zei tegen zijn vriend: ‘we moeten er zo uit, achter me blijven lopen he?’ ‘Ja man’ zei de ander. Ze waren iets van plan. Duidelijk. Ik hield mijn tas steviger tegen me aan. Misschien hadden ze het wel op de dove mevrouw met oorkleppen gemunt. Je weet het niet. Uitgestapt besloot ik toch in hun buurt te blijven en te luisteren naar hun gefluister. Ik versnelde mijn pas wanneer zij dat deden en vertraagde uiteraard wanneer zij langzame stappen namen. De ene jongen bleef inderdaad achter de ander lopen. Hij zei: ‘Blijf jij echt buiten wachten bij de bowlingbaan, ga mee naar binnen man’. ‘Nee, ook al is het koud, ik blijf buiten, man’. Ze noemden elkaar in iedere zin ‘man’.

Toen de ander zei dat hij moest ‘schijten’ had ik geen zin meer in mijn detectiveklus. Zij staakten hun criminele missie tijdelijk door een restaurant in te lopen, om gebruik te maken van het toilet. Ik had ineens iets teveel informatie te pakken. Zonde, want ik had waarschijnlijk een criminele bende kunnen oprollen!

Dus. Koud of niet. Ik ga de komende maanden met oorwarmers op mijn hoofd door het leven. Want nu ik weet dat mensen denken dat ik ze niet hoor, ga ik kijken of ik meer geheime informatie kan ontfutselen. Een echte detective dus!

Zo ga ik er morgen achterkomen of mijn getrouwde buurman, die altijd bij mij in de tram staat, vreemdgaat met die mooie blonde dame die twee haltes verderop instapt. Al weet ik dan niet zo goed wat ik met die informatie moet doen.

Waarschijnlijk niets.

En zo dragen mijn oorwarmers en ik vele detective geheimen met ons mee.

Bekijk alle logs van Marlies Brinkman