Tyrannosaur gaat helaas niet over dinosaurussen, maar wel over twee tragische mensen die elkaar weten te vinden. De gewelddadige Joseph en de ietwat naïeve en zwaar gelovige Hannah. Een onwaarschijnlijk koppel, maar in hun duistere geheimen weten ze elkaar te vinden.

Tyrannosaur verwijst in het geval van de film naar een “koosnaampje” van hoofdpersoon Joseph (Peter Mullan) voor zijn overleden vrouw en haar dikke benen. Joseph is een oudere man met een voorliefde voor agressie en alles wat daarmee te maken heeft, terwijl hij probeert te veranderen en zich bewuster wordt van de fouten die hij in het verleden heeft gemaakt. Hier komt Hannah (Olivia Colman) in beeld. Als gelovige vrijwilligster in een liefdadigheidswinkel lijken de twee niet verder uit elkaar te kunnen staan, maar niets is wat het lijkt. Misschien dat Tyrannosaur stiekem ook verwijst naar diep begraven geheimen?

Joseph is een man met een hang naar geweld en zelfdestructie. Hij lijkt prima te weten waar hij mee bezig is, maar naar de motieven kan alleen geraden worden. Wil hij zichzelf straffen of weet hij misschien niet anders? Wanneer het uit de hand dreigt te lopen, vlucht Joseph het liefdadigheidswinkeltje van Hannah in. Ze zal voor hem bidden, maar de dagen vorderen en Hannah neemt een steeds grotere plaats in Joseph's leven in, terwijl ook haar verhaal ontrafelt. Hannah is getrouwd, maar alles behalve gelukkig. Haar man James (Eddie Marsan) slaat haar. Dit alles met desastreuze gevolgen voor iedereen.

Het concept van de film is eigenlijk briljant simpel. Twee verhaallijnen, afzonderlijk amper bijzonder te noemen, raken op een alledaagse manier met elkaar vervlochten. Waar Joseph lijkt te kalmeren, wordt Hannah uitbundiger en schijnbaar gevaarlijker. Twee tegengestelden in een lovestory. Beauty and the Beast als “Christelijk en de Klootzak”.

Regisseur Paddy Considine heeft willen proberen het publiek sympathie te laten voelen voor een man die in het begin van de film zijn hond nog vermoord heeft en aan het einde dat over doet met de hond van zijn buurman. Een knap kunstje als het lukt, maar het blijft bij wachten. Lukken doet het absoluut niet. Het karakter van Joseph blijft te oppervlakkig; hij lijkt inwisselbaar. Joseph is een man die op de hoogte is van zijn fouten. Pluspunt voor hem, maar hoe hij ook lijkt te roepen dat hij het anders aan wil pakken, gebeuren doet het niet.

Op zich is dat een interessant gegeven. Joseph is als karakter in het verhaal van Hannah volledig inwisselbaar voor ieder ander en lijkt een hoog “veel geschreeuw, weinig wol” gehalte te hebben. Het karakter van Joseph kan in welk ander persoon dan ook zitten. Het is niet nieuw, het is niet anders, het zal ook niet veranderen. In dat opzicht is hij misschien eerder een personificatie van een sociale of maatschappelijke status dan echt een persoon.

Waar de film begint met Joseph, lijkt het toch om Hannah te draaien. In eerste instantie lijkt zij ook weinig boeiend. Haar werk is niet bijzonder, maar de ruwe tegenstelling met Joseph is toch interessant te noemen. Haar geloof in God lijkt (is) volledig misplaatst en lijkt ontzettend oppervlakkig in hun beider situaties; een zelfbedacht vriendje om hulp en vergeving vragen, omdat er niemand anders in de buurt is.

Opvallend bij Tyrannosaur is vooral de muziek. Er zit weinig muziek onder de film, maar op de momenten dat deze er wel is, is het hartverscheurend perfect gekozen en krijgt de film per direct een extra dimensie. En dat kan Tyrannosaur heel goed gebruiken.

De acteurs doen het individueel niet slecht en ook de samenwerking tussen Peter Mullan en Olivia Colman is goed. Het voorzichtig om elkaar heen stappen doordat de personages allebei hun eigen werelden hebben is mooi uitgewerkt. Wat er ook gebeurt; voor het moment dat Joseph Hannah in huis neemt, zijn ze eigenlijk vreemden voor elkaar. Misschien blijven ze dat ook.

Het is ook dit langs elkaar heen leven dat de film realistisch maakt. Hannah heeft niemand om op terug te vallen, maar ook Joseph heeft iedereen weg geduwd. Een interessant discussiepunt is de vraag of deze film representatief is voor de (Engelse) maatschappij en wat de gevolgen zijn van dat antwoord. Moeten we ons zorgen maken of valt het allemaal nog mee? Hoe erg leven we eigenlijk langs elkaar heen en hoe extreem zijn de verschillen tussen arm en rijk, goede en mindere wijken, en is dat de relatie die we zoeken?

Tyrannosaur is weinig boeiend als film. Dat komt juist door het gebrek aan actie of een bijzondere gebeurtenis of een grote verandering in karakter dat stiekem ook typerend is voor het dagelijks leven. Tyrannosaur is een heel gewoon plakje van de samenleving waar we normaal gesproken (bewust) aan voorbij gaan. Wat gebeurt er achter andermans voordeur en hoe veel kan ons dat schelen?

De discussie die deze film zou kunnen doen oplaaien is per direct interessanter dan de film zelf. De film is ook eigenlijk niet nodig deze discussie op gang te helpen, waardoor er meer sprake is van gevolg dan van oorzaak. Hannah houdt het verhaal redelijk interessant, maar een onverbeterlijke lul die bovendien honden dood maakt, scoort nooit punten.

Voor een hoofdpersonage blijft Joseph te oppervlakkig, te inwisselbaar. De muziekkeuze maakt een hoop goed, maar al met al komt deze film niet verder dan een gemiddelde van drie kogels. Of dat voltreffers zijn, zal aan de kijker zelf liggen...

Tyrannosaur is vanaf vandaag te zien in bioscopen en filmhuizen.

Bekijk alle logs van Zyll