“Something makes perfect sense” houdt in dat iets eigenlijk heel logisch is, maar “sense” kan net zo goed duiden op de zintuigen. Leuk deze dubbele betekenis, want het is maar de vraag of deze film van David Mackenzie over de zintuigen wel zo logisch is.

Eva Green speelt Susan, een epidemioloog die in aanraking komt met een wel heel speciale epidemie waardoor stuk voor stuk de zintuigen uitvallen. Omdat ze er weinig over weten en er nog minder aan kunnen doen, krijgen paniek en chaos al snel de overhand. Susan heeft wel meer pech, maar dan vooral met de mannen. Ze valt steeds weer voor klootzakken en dan komt Michael in beeld.

Ewan McGregor is Michael, een chef-kok die kampt met de problematiek van het rondneuken en het verlies van klanten in het restaurant, doordat iedereen eerst de reuk en daarna de smaak verliest. Dat neemt niet weg dat er, na de eerste initiële schok, klanten blijven komen en recensies worden geschreven met de focus op presentatie en textuur.

Hoewel Perfect Sense zichzelf presenteert als drama, is het meer romantiek rond de Apocalyps. Klinkt raar? Is het ook. Wanneer men de smaak verliest, komt als volgend symptoom grote honger op het lijstje. En echt alles wordt opgevreten; bloemen, rauwe vissen, halve geiten, complete potten mosterd met een emmertje olijfolie als drankje om het weg te spoelen. In het midden van dit alles groeien Susan en Michael toch steeds verder naar elkaar toe.

En dat is precies het grote punt wat simpelweg niet geloofwaardig is. Chaos, anarchie en een schijnbaar compleet verlies van alle redelijkheid ten tijde van grote paniek over de hele wereld; prima. Eerlijk gezegd verwacht je toch weinig anders bij een wereldwijde uitbraak van een dergelijke, allesbeheersende epidemie. Maar het lijkt allemaal des te absurder daardoor. Intellectuele gesprekken en persoonlijke verhalen worden uitgewisseld onder het genot van een likje scheerschuim en een hapje zeep. Ook al zou je niet meer proeven, is het niet logisch dat het menselijk lichaam een dergelijke variatie op het normale dieet zo makkelijk tolereert. Daarbij, waarom zou je het proberen te eten als je weet dat dergelijke chemische troep niet goed is voor je?

Vooraf gegaan door grote woede en veel vernieling, zal ook het gehoor verdwijnen. Behoorlijk ingrijpend, maar wederom worden totaal onlogische keuzes gemaakt. Door zijn intense woede drijft Michael Susan weg. Als hij beseft wat er aan de hand is, belt hij haar totaal verslagen op in de hoop dat zij hem nog wel kan horen. Waarom niet een sms'je sturen?

Het moet direct gezegd; op het acteerwerk valt eigenlijk niets aan te merken. Zowel Eva Green als Ewan McGregor spelen goed op elkaar in qua emoties. De symptomen lijken realistisch, de woede buitenproportioneel en gevaarlijk, maar ook de liefde en het kameraadschap tussen familie en collega's is geloofwaardig.

Het onderwerp is best interessant; een grote, wereldwijde epidemie, het uitvallen van de zintuigen, maar dat kan helaas niet wegnemen dat de uitvoering gewoonweg bizar is. Waarom iemand iets kwalijk nemen waar die persoon zelf geen invloed op heeft, waarvan je weet dat het puur en alleen symptomen zijn? Waarom de onlogische keuzes zoals bellen als je doof bent? Waarom dingen eten die in essentie giftig zijn, of dat zouden kunnen zijn?

Wel mooi om te zien, is het stuk waarbij het gehoor is uitgevallen. In feite stille film, maar wat zonder woorden alsnog perfect duidelijk is in emotie en bedoelingen. En daar zit ook de kracht van de film; in de kleinschalige emotie, de alledaagse dingen die het meest beïnvloed worden. De beelden van de epidemie in andere landen, zijn dan ook totaal overbodig. Het voegt weinig toe aan een verhaal dat op kleine schaal wordt gebracht en draait om twee personen. Het wereldwijde beeld doet er in dat opzicht niet toe.

Een goede insteek, een brakke uitvoering en te veel vragen. Perfect sense is het gewoon niet. Wanneer een volledige zombie-uitbraak realistischer is dan dramatische liefde, is er iets goed mis. Een krappe twee kogels.

Perfect Sense is vanaf vandaag te zien in verschillende filmhuizen en bioscopen.

Bekijk alle logs van Zyll