Bang zijn is niet leuk. Daarom stappen mensen met vliegangst liever in de auto, zijn mensen met spreekangst op de dag van hun presentatie ziek en gaat niemand in discussie met een gewapende overvaller (tenzij je een Rotterdammer bent). Maar toch zoeken we angst op, door 'lekker' te griezelen bij een enge film.

Zelf kijk ik geen enge films meer. Er spoken meer dan genoeg enge beelden door mijn hoofd van alle films die ik de afgelopen decennia heb gezien, en wat mij betreft komen daar geen nieuwe gruwelijke beelden bij, die me nog vaker de stuipen op het lijf jagen. Nog altijd als ik mijn oren schoonmaak met een wattenstaafje, heb ik een klein schrikmomentje. Bang dat Freddy Krueger opeens achter me staat en het wattenstaafje helemaal mijn gehoorgang in duwt. Dit beeld komt uit een verschrikkelijke scene uit de verschrikkelijk slechte film A Nightmare on Elm Street Part 6: The Final Nightmare. Deze film heb ik ergens begin jaren '90 gezien, alweer bijna twintig jaar geleden, maar de beelden spoken nog steeds door mijn hoofd. Meer recentelijk keek ik samen met een vriendin, gewoon veilig in mijn huiskamer The Mist. Een van de betere boekverfilmingen van Stephen King. Het kijken van de film was echt leuk, lekker spannend, lekker griezelen en samen gillen, maar sindsdien word ik wel compleet paranoïde als het mistig is, omdat ik er ergens in mijn achterhoofd rekening mee houd dat er elk moment een eng wezen uit de mist op kan komen doemen, dat niets liever wil dan mij aan stukken scheuren.

En daarom doe ik het niet meer. Het kijken van een enge film is leuk, maar de jarenlange nasleep niet. Zo kan ik geen kelder in zonder bang te zijn voor moordlustige spinnen (Arachnophobia), begin ik direct te gillen en te slaan als ik een klein Japans meisje zie met lang, loshangend zwart haar (Honogurai mizu no soko kara en natuurlijk Ringu en alle varianten daar op), rol ik huilend in een hoekje als er ruis op televisie is (Poltergeist) en kan ik niet echt genieten van mooie besneeuwde bossen omdat er aliens op de loer liggen. (Wederom bedankt Stephen King, met je Dreamcatcher!)

Op Twitter vraag ik of meer mensen hier last van hebben en wat blijkt, ik sta niet alleen! De een durft dankzij Paranormal Activity niet meer alleen thuis te zijn, de ander durfde zes weken niet meer in spiegels te kijken dankzij The Sixth Sense en een derde was net als ik weken van slag na het zien van The Road. Maar waarom doen we het dan toch? Waarom worden er zo enorm veel enge films gemaakt, en worden deze door miljarden mensen bekeken?

Ik vermoed omdat een enge film je de kans geeft om gecontroleerd bang te zijn. Je voelt de adrenaline door je lijf pompen, je maakt je klaar om te vechten en te vluchten en daarna lach je samen met je mede-filmkijkers om hoe erg je schrok. Het is veiliger bang zijn en grenzen op zoeken dan je in het avontuur storten door te gaan bungeejumpen of parachutespringen, want daarbij is er altijd nog een kleine kans dat het echt mis gaat, en je zwaar gewond raakt of zelfs komt te overlijden. Bij het kijken van een enge film niet. Dat is toch allemaal nep. Het bloed is nep, de actrice schreeuwt omdat het moet van de regisseur en in de mist wonen helemaal geen monsters. Je kunt veilig bang zijn en daarna ongestoord doorgaan met het goede leven.

Behalve als de beelden blijven hangen en het angstgevoel blijft. Gelukkig kun je dan besluiten geen enge films meer te kijken, en ik sta nog steeds achter mijn beslissing. Nu hoef ik alleen nog maar een manier te vinden om nare beelden als de dood van Neda, vallende mensen van het WTC, moord en brute mishandeling op het Tahrirplein, het natuurgeweld van de tsunami en aardbevingen in Japan, de slachtoffers van Breivik et cetera te vergeten, en misschien kan ik dan compleet zonder angst leven.

Bekijk alle logs van Judith