Een nieuwe vaatwasser, wasmachine en droger. Een televisie met een kastje. Een hippe telefoon met touchscreen. Een MacBook, die na jaren Windowsgebruik toch verdomd lastig blijkt te zijn. Dachten we dat we alles hadden gehad, toen kwam als klap op de vuurpijl: de videocamera.

Want zonder enige kennis van het technisch jargon is zelfs een stap-voor-stap-handleiding lezen nog aardig gecompliceerd. Eén van de eerste functies die uitgelegd werd, was het formatteren. Aandachtig las ik het hoofdstukje. Nergens werd uitgelegd wát formatteren precies is, alleen maar hoe ik dat moest bewerkstelligen. Ik pakte mijn telefoon.

Je moet weten: deze camera is aangeschaft zodat ik vanavond een filmpje kan maken van mijn vriendje terwijl hij in Den Haag optreedt op het Winternachten festival. En behalve dat ik vanavond dus niet mag giechelen, sniffen, niezen en wiebelen, moet ik ook weten hoe het apparaat functioneert. Dus ik belde hem maar, met de vraag wat formatteren precies is. “Wissen,” antwoordt hij. Aha. Als het scherpstellen was geweest, had ik het ook geloofd.

Dit soort problemen heb ik altijd met techniek. In mijn huisje is een vaatwasser en er zitten twee knopjes op. Twee! Toch ben ik zo’n halfuur bezig geweest met begrijpen hoe ik alles moest instellen. En toen viel ik nog over het feit dat er in een vaatwasser blokjes moeten. Dus ik blokjes kopen. Bleek het zo te zijn dat er behalve blokjes ook een lading zout in moet. Terug naar de winkel, en jawel: er was een heus vaatwasserzout-schap. Het bestaat dus echt! Vervolgens belandde ik nog zwaar in dubio over de vaat. Mag een kopje met een plaatje erin? En hout? Plastic? De onderdelen van de blender? En van de citruspers?

Bij het instellen van de wasmachine heb ik een uur met mijn moeder aan de lijn gehangen. Waarom heeft een wasmachine in godsnaam twaalf functies? Lingerie, sportkleding, blouses en gordijnen. Bonte, donkere en witte was. Anti-kreuk en eco-programma. Nadat we in goed overleg besloten hadden een donkere was op dertig graden te draaien, spitte ik de wasmand door. “Mam. Dat zwarte shirtje met die lichtbruine strikjes op de mouwen…” “Donkere was.” “En dat donkerblauwe ding met die grote strik op de voorkant dan?” “In een waszakje, ook donkere was.” Een paar uur later volgde soortgelijk gesprek over de droger.

Ook de televisie was een groot drama. Ik dacht dat televisiekijken een kwestie was van de kabel aansluiten op het beeldscherm, maar niets is minder waar. Er zit nog zo’n vermaledijd kastje tussen wat geïnstalleerd moet worden. Het helpt dat mijn verkering de meest geduldige jongen ter wereld is, want na anderhalf uur telefonisch contact had ik het dan toch eindelijk voor elkaar: er was beeld.

Nu maar hopen dat er vanavond ook beeld is.

Bekijk alle logs van Roos Blaauwendraad