Daar lag ik dan in mijn strandstoel onder een stralend hete zon. Met een cocktail in mijn ene hand en een goed boek in de andere, zat ik een partij ontevreden te zijn. Tot ik opeens besefte wat een ontzettend verwend nest ik eigenlijk ben.

Gelukkig zijn; een vrij abstract en subjectief begrip. Wanneer ben je als mens nou gelukkig? Als al je dromen, wensen en verlangens uitkomen? Het lijkt erop dat dit nooit gebeurt, want je hebt altijd iets om van te dromen. Als al je huidige dromen zijn uitgekomen, creëer je automatisch een reeks nieuwe. We willen altijd iets hebben om naar uit te kijken. Als het moment suprême eenmaal geweest is, zijn we het al snel vergeten en wordt er weer vooruit gekeken naar de toekomst. Zit het dan in de mens om nooit tevreden te zijn?

Vorige week zat ik in India. Ik ben een actieve reiziger en wil altijd het liefst van zonsopgang tot zonsondergang dingen zien, doen en beleven. Door de lange afstanden in India, het trage vervoer en de weinige trekpleisters in het zuiden, werd het een soort noodgedwongen strandvakantie. Daar lag ik dan in mijn strandstoel onder een stralend hete zon. Met een cocktail in mijn ene hand en een goed boek in de andere, zat ik een partij ontevreden te zijn. Tot ik opeens besefte wat een ontzettend verwend nest ik eigenlijk ben. Heel Nederland was aan het werk en zat zich ’s avonds te verkleumen voor de kachel, terwijl ik daar heerlijk twee weken kon relaxen in tropische temperaturen. Wat zeurde ik nou?

Maar zo gaat het bij mij altijd. Ik kan maanden uitkijken naar een geplande reis en intens gelukkig worden bij de gedachte dat ik weer een nieuw exotisch oord ga verkennen. De uren vliegen voorbij als ik me vermaak met het inlezen, het plannen van de reis, het kijken naar filmpjes over de betreffende landen, enz. Maar als ik eenmaal op de plaats van bestemming ben, sta ik er eigenlijk nooit bij stil dat ik intens moet genieten van de unieke momenten die ik daar beleef. Ik ben alleen maar bezig met dingen die misgaan: ik erger me aan de bus die te laat komt, aan de opdringerige mensen die je afzetten en aan de tegenvallende highlights. Tijdens de vakantie ben ik alweer volop plannen aan het maken voor de volgende vakantie, want ik moet natuurlijk wel iets hebben om weer naar uit te kijken als ik terug ben. Pas als ik dan weer foto’s terugkijk en over mijn ervaringen vertel, besef ik dat het een fantastische tijd was en heb ik spijt dat ik er niet meer bewust van heb genoten.

Het versieren van mannen, nog zoiets. Ik beleef er een intens plezier aan om iemand te veroveren. En dan heb ik liever dat een paar dagen/weken kost dan dat het binnen een uur gedaan is. Als ik namelijk eenmaal beet heb, is de lol eraf. Hetzelfde geldt voor werk. Een paar jaar geleden scoorde ik mijn droombaan: ik mocht aan de slag als redacteur bij een reisblad. De Floortje Dessing op papier, zeg maar. Na een half jaar besloot ik te stoppen, ik vond er niks aan!

Dit alles beseffende in mijn strandstoel, raakte ik het ondankbare, verveelde gevoel niet helemaal kwijt. Erger nog: ik werd bijna jaloers op de bevolking daar! Iedereen lijkt daar zo gelukkig en zorgeloos. Geld hebben ze niet, bezittingen ook nauwelijks. Maar dromen, ongetwijfeld. Of die dromen ook uitkomen? Waarschijnlijk niet! Maar het verlangen naar geluk zal altijd blijven bestaan, anders zou er geen motivatie zijn om verder te leven. Maakt het verlangen naar geluk ons dan echt gelukkig, in plaats van de uitkomst van deze verlangens? Of schets ik hier een vertekend beeld en ben ik echt zo’n verwend nest dat nooit tevreden is met wat ze heeft? Ik vrees het laatste….

Bekijk alle logs van Katie