Waarschuwing, onderstaande column bevat onevenredige frustratie die geen daadwerkelijke basis heeft, maar een tijdelijke blinde vlek vormt in het normaal perceptie vermogen. Lezen op eigen risico.

Ik ben het helemaal zat! Dit roep ik iedere keer als ik met een rood aangelopen hoofd een paskamer uit storm, een spoor van kleding achterlaat onderwijl hartgrondig vloekend. Dit is meestal het resultaat van twee, heel soms drie winkels die ik in een poging tot kleding aanschaffen heb bezocht.

Winkelen is de hel. Satre kan de anderen wel de hel noemen, maar die lopen daar ook verloren rond. Niet dat de anderen het er beter op maken, zeker niet! Maar dat winkelen, daar is waar Buffy ingezet zou moeten worden om de hellepoort te bewaken.

Net als ieder vrouwelijk persoon hou ik best van kleding. Er leuk uitzien, je comfortabel voelen in de kleding, of sexy, professioneel, rock 'n roll, haute couture of puur hipster. Naast dat kleding functioneel is, beschermend, warm en al die andere practische onzin is kleding tegenwoordig vooral een manier van je uiten. Zonder geluid te roepen 'Dit ben ik!' of welk statement je ook wil maken.

Dit is al het beginsel waar het winkelen bij mij fout gaat. Dan kan ik wel van mooie en leuke kleding houden, ik heb totaal geen enkele eenduidige stijl. Nooit gehad ook. Er is teveel wat ik wel leuk vind of wat me aanspreekt. Mode, begrijp er de klote van. Echt. Dan zie ik dames met bepaalde broeken en laarzen lopen en denk ik 'ah, leuk!'. Maar zodra ik het aandoe, verschrikkelijk. Nou is dit nog geen ramp, dan manoeuvreer je wat door dat mode geneuzel heen en schraap je zo wat losse stukken bij elkaar die dan voor jou wel weer werkbaar zijn.

En voila, daar komt het winkelen echt om de hoek kijken. Niet een specifieke winkel hebben waar je heen kunt. Winkels met harde muziek, naar licht, zoveel keus dat je weg wil rennen. Nooit duidelijk weten waar welk item nou het best te verkrijgen is. Winkelen is een soort speurtocht, in frustratie. Ergens weet ik precies wat ik wil hebben, kan het nooit vinden. Toch gevonden! €500,- alstublieft. En zo gaan de schoudertjes steeds meer hangen.

Dan sta je daar, met een aantal twijfelachtig bij elkaar gesprokkelde kledingstukken, die je toch maar even wil passen voordat je je rekening plundert. In de rij bij de paskamers. Warm, jas open, tas om de schouder, kleerhangers die in je hand snijden. Eindelijk aan de beurt, claustrofobisch klein hokje, nog warmer, vette spotlights in je gezicht. Overal spiegels, die spiegels, met die belichting. H&M spant de kroon, maar degene die bedacht heeft dat je zo'n onflatteus mogelijk, schel licht nodig hebt om jezelf bij aan en uit te kleding, die moet dood.

Te groot, te klein, vieze goedkope stof waar je direct uitslag van krijgt, te kort, te rood alles klopt net niet. En tussendoor zie je jezelf in die spiegel, met vlekken in je gezicht, haar in de war, toch maar weer naar de sportschool gaan, totaal verloren. Raar, want toen ik mijn huis verliet was ik een leuk opgewekt meisje. Ziet er best leuk uit, mooie combinatie van rare kleding, maar het staat. Daar is niets meer van over.

Op de stormloop naar buiten toe moeten de verkoopsters het ontgelden, zeker degene die je nog naroept dat die broek je wel goed stond. Trillend van frustratie sta ik dan buiten, met al mijn geld op zak, maar geen nieuwe broek. Dan maar naar de boekenwinkel, die hebben altijd iets dat bij me past.

En nee, roep niet online kleding kopen! Plaatjes van modellen in kleding is misleidend. Verder als ik iets wil, dan wil ik het direct. Niet na drie dagen, als ik al thuis ben om het in ontvangst te nemen. Ja, je kunt lekker rustig alles thuis passen, maar als het ruk is, en dat is het meest van de tijd, dan moet het weer terug. Het postkantoor is bijna net zo'n uitdaging als kleding kopen. En aan het einde van de week, want zo lang duurt het, heb je nog niets.

Ik wil een stylist. Die me een stijl aanmeet. Zodat ik weet wat ik moet kopen en waar vooral. Zodat ik eens per zoveel maanden in een uur winkelen tevreden met allemaal tasjes de winkel uit kan lopen.

Martje heeft eens in de zoveel tijd een kleine winkel en kleding frustratie. Of fiets frustratie. Maar is dan weer oh zo blij als ze op chique mag.

Bekijk alle logs van Martje