Maar schrijf dan een verhaal, dat is geen kunst. Dat is een verhaal met een plaatje. Een beetje een Jip en Janneke gevoel gaf mij dat. ‘Dit is Takkie, hij is een hond.’ Tranen met tuiten huilde ik daar vroeger bij.

Dikke van Dale: li•te•ra•tuur de; v -turen 1 letterkunde, letterkundige wetenschap 2 alle proza-, poëzie- en toneelteksten ve bep. niveau.

Soms laaien er discussies op over waar nu precies de grens ligt tussen literatuur en gewoon een boek. Wie bepaalt of iets literatuur is en wat niet? Als iets een bestseller is, is het dan meteen literatuur of gewoon een goed boek? Ik kan soms een behoorlijke kluizenaar zijn. Heb vaak geen behoefte ook maar iemand te woord te staan. Maar een goede, literaire tekst kan me dan extra in mijn eigen wereldje stimuleren. Kasten vol met boeken en uren sluieren in een boekenwinkel vind ik heerlijk!

Nu ben ik niet echt een boekenlezer, met honderd half gelezen boeken in mijn kast mag ik mij niet echt een literaire expert noemen. Maar dat maakt mij geen mindere literaire fan. Misschien ligt mijn aandacht ook wel gewoon hoger bij een 'literair juweeltje' dan bij 'gewoon een goed boek'.

Een poosje geleden ging er weer eens een 'doe het zelf' humordingetje rond op Facebook: 'sla het boek dat nu op je bureau ligt open op pagina 35 en schrijf de vijfde zin hieronder.' Of zo iets was het. Een zin, uit een heel boek, een willekeurige zin. Een willekeurige zin zonder de rest eromheen te weten kan zo mooi zijn, maar ook zo loos. Maar net wat voor zin het is natuurlijk.

Sommige, enkele zinnen uit een boek raken je echt. Het hoeft maar 1 zin uit het hele boek te zijn welk je tranen in je ogen geeft. Van het leuke, van het trieste of gewoon omdat het zo een ontzettend mooie zin is. Zo kwam ik in het boek De vrouw in de kooi door Jussi Adler-Olsen de volgende zin tegen: 'Gewoon een kluizenaar die vreedzaam in zijn eigen vuil was gaan liggen en zijn laatste drankadem had uitgeblazen.'
Daar zit natuurlijk een heel verhaal omheen, maar alleen deze zin vind ik al prachtig en ontroerend. Een zin die in elk woord een verhaal opwekt, een beeld vormt en je laat afvragen wat er is gebeurd. Wat is er gebeurd dat deze man kluizenaar wilde worden? Waarom besloot hij in zijn eigen vuil te gaan liggen? Waarom was hij alcoholist? Was hij echt zo vreedzaam toen hij zijn laatste drankadem had uitgeblazen? Hoe is hij daar toch gekomen?

Dát vind ik literatuur. Als een schrijver in 1 zin zoveel emotie los kan maken. Maar datzelfde denk ik van kunst. Wanneer iets kunst is ligt bij mij vaak anders dan wat anderen kunst vinden. Een tentoonstelling bij een kunstacademie bewees dat door loze witte doeken met 1 streep ergens in de linkerbovenhoek een 8 te geven. Terwijl de toeschouwer eerst nog een heel A-viertje moest lezen voordat je snapte wat die verdomde streep in de linkerbovenhoek deed. En dan, ja dan zou het je emotie opwekken. Maar schrijf dan een verhaal, dat is geen kunst. Dat is een verhaal met een plaatje. Een beetje een Jip en Janneke gevoel gaf mij dat. ‘Dit is Takkie, hij is een hond.’ Tranen met tuiten huilde ik daar vroeger bij.

Maar goed, literatuur dus. Ik hou van zinnen die emotie opwekken. Ik hou van enkele woorden welk een heel verhaal opwekken en ik hou van boeken welk helemaal in deze style geschreven zijn: ik hou van literatuur, echte literatuur. Vooral Nederlandse.

Dus, even een testje: sla het boek dat nu op jouw bureau ligt open op pagina 35 en schrijf hieronder de vijfde zin op. Ik ben benieuwd wat voor emotie dat bij jullie opwekt.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid