Gisteren hebben we J. voor het eerst naar het kinderdagverblijf gebracht. Nog niet meteen een hele dag maar alleen een ochtend om te wennen. Ze zeggen wel eens dat zo'n wendag meer voor de ouders is dan voor de kindjes.

Dat viel bij ons wel mee.

De dag begon goed want J. werd lachend wakker. Hij protesteerde even toen we hem in de Maxi-Cosi vast snoerden maar viel eenmaal achterop de fiets binnen een minuut in slaap (je kunt je misschien nog herinneren dat ik op zoek was naar een adapter om een Maxi-Cosi achterop de fiets te bevestigen - inmiddels weet ik dat zo'n adapter een baby-mee heet en zit er één op mijn fiets).

Aangekomen bij het kinderdagverblijf glimlachte een moeder met een Maxi-Cosi ons vriendelijk toe: "spannend hè, zo'n wendag?" In de babygroep was het een drukte van jewelste. Op het speelkleed lag een baby op zijn buik met een rammelaar te spelen. Een vader kwam een kind afleveren dat nog niet hersteld was van de waterpokken. Het waterpokkenkind pakte meteen de rammelaar af van de liggende baby en ondertussen zat een iets oudere baby te jammeren in een zitzak.

De leidster leek niet van haar stuk gebracht door dit alles. J. keek een beetje beduusd toen ik hem overdroeg. Ondertussen gaven we de melkvoorraad af en de bijbehorende instructies.

Thuis was het een oase van rust.

Drie uur later stapten we de babygroep weer binnen. Er zaten zes kindjes aan een tafel broodkorsten uit te smeren over hun gezicht; de kleinste baby's lagen te slapen. J. zat op de arm bij de leidster - hij leek een piepklein baby'tje naast de etende kinderen. Ze vertelde dat hij het heel goed had gedaan, maar wel weinig had gedronken.

Terwijl wij J. weer inpakten in de Maxi-Cosi, deed de leidster schriftelijk verslag van de dag in J.'s persoonlijke schrift waarop ze een grote foto van zijn bolle toet geplakt had. In het schrift lazen we: "Als ik hem neer leg lacht hij naar mij. Dat heeft een mooie foto opgeleverd." en "Wat vermaakt hij zich goed!"

Thuisgekomen haalt J. eerst zijn melkachterstand in en valt daarna als een blok in slaap. Wij zijn vooral onder de indruk geraakt van de leidsters die we ontmoet hebben. Hoe krijgen ze het voor elkaar om tien kinderen te voeden, te verschonen, in bed te stoppen, uit bed te halen en op te poetsen als ze gegeten hebben, tussendoor wat foto's af te drukken en aan het einde van de dag verslag doen in alle persoonlijke schriften? We hebben geen idee.

Bekijk alle logs van Suzan