Zo nu en dan was ik online, kandidaat op een datingsite. Ik heb er niet vaak een leuke man gevonden. Maar. Ik heb nu wel een leuke vrouw leren kennen. Op internet.

Ik had een duur ceintuur dat ik niet droeg en besloot het te verkopen op internet. Binnen een dag kreeg ik een e-mail. Binnen anderhalve dag was het ceintuur al verzonden en de koop dus rond. Tussen het bod en de verzending hebben we wat gemaild. Over het ceintuur. En meer. Deze vrouw praat en typt net zo makkelijk als ik, dus het werd een gezellige berichtenwisseling. Dat is leuker dan het zakelijke standaard praatje, zoals dat meestal gaat bij verkopen op Marktplaats.

Ik was al snel benieuwd naar meer van haar, omdat ze wel overkwam als een leuk type, maar ik dacht, ik hou me maar in, want daar zit ze vast niet op te wachten. Vervolgens ontving ik een e-mail waarin zij zich afvroeg of ik getrouwd was, kinderen had en nog meer en ze vertelde ook gelijk haar situatie. Ze woont alleen, met haar hond. En ik kon dus met gemak ook van alles vertellen. We hebben dezelfde leeftijd. En binnen een paar mailtjes wisten we dus heel veel van elkaar en blijken we ook nog eens veel overeenkomsten te hebben. Zelfde levensstijl. Zelfde eetgewoonte en veel meer.

Na een paar heel lange brieven, want brieven klinkt leuker dan e-mails, vertelde ze waar ik een foto van haar kon zien op internet. En ze ziet er erg leuk uit! Ik stuurde twee foto’s terug en qua uiterlijk was er ook al geen wederzijdse afkeer. Dus de berichten gingen door.

Zij vertelde dat ze ook nog wel wat leuke kleding voor mij zou hebben. Ik dacht, na het zien van de foto, dat ik de kleding in haar kleine, mega slanke maatje niet zou passen. Dus we wisselden, zonder enige schaamte, onze maten en afmetingen uit. En sommige kleding van haar past mij waarschijnlijk toch wel. Ik deel dingen met haar die ik niet met al mijn vriendinnen deel. En ze stuurt me binnenkort wat van haar dure miskopen op, die voor mij wellicht perfect zijn, zoals mijn dure miskoop een juweeltje voor haar is.

We zitten nu in de fase dat we het jammer vinden dat we redelijk ver van elkaar vandaan wonen, want wat zou een kopje thee in de avond gezellig zijn met haar. Ze kent, net als ik, weinig schaamte en dat maakt de gesprekken met haar zo leuk. Ik denk namelijk tijdens gesprekken met mensen vaak: ‘Oh, laat ik dit maar niet zeggen’. Maar in onze gesprekken zeg ik alles. Alsof ik haar al jaren ken.

Ik heb er dus in ene een nieuwe vriendin bij. Zomaar. Gevonden op internet. En ik heb vaak een grote afkeer tegen digitaal gedoe, tegen het hele digitale tijdperk eigenlijk. Maar nu ik lange brieven schrijf met mijn nieuwe ‘penvriendin’, kan ik maar een ding zeggen:

Hoera voor internet. Hoera voor mail.

En. Hoera voor die dure miskoop, waardoor ik nu een leuke vriendin erbij heb!

Bekijk alle logs van Marlease