Met verdwijnen bedoelt ze echt verdwijnen. Niet weg gaan, want als je weg gaat, ben je er nog wel, maar gewoon ergens anders. Soms wilde ze niet gewoon ergens anders zijn. Zelfs niet op een wit zandstrand, onder een palmboom met een goed boek in haar ene hand en de hand van een mooie man in haar andere hand.

Soms wilde ze dat ze kon verdwijnen. Gewoon, helemaal weg. Dan zouden mensen vragen; 'goh, waar is Mia toch?' en dan zou iemand zeggen dat Mia even verdwenen is, maar vanzelf weer terug komt. De eerdere vraagmensen zouden natuurlijk verward reageren, met aannames als 'oh, is ze op vakantie dan? Er even tussenuit?' maar dat is geenszins het geval.

Met verdwijnen bedoelt ze echt verdwijnen. Niet weg gaan, want als je weg gaat, ben je er nog wel, maar gewoon ergens anders. Soms wilde ze niet gewoon ergens anders zijn. Zelfs niet op een wit zandstrand, onder een palmboom met een goed boek in haar ene hand en de hand van een mooie man in haar andere hand.

Neen, verdwijnen, dat wilde ze. Er gewoon niet zijn, ongeacht waar of wat 'er' is. Maar dat kan niet. Dat hoofd van haar gaat altijd maar door, en door, en door. 'Ook als je slaapt?' vroeg iemand. 'Juist als ik slaap!' riep ze kwaad. 'Vannacht reed ik een parkeerplaats op met mijn auto, en ik werd beschoten, vanuit verschillende hoeken. Natuurlijk, het was een droom, het was niet echt, maar ik was wel echt bang en ik werd 's ochtends uitgeput wakker. Zo moe, zo bang, zo verward, dat zelfmoord plots een aanlokkelijk alternatief is.

Niet dat ze dood wil. Heus niet. Ze is dol op het leven, alleen wordt ze er af en toe zo moe van. Niet van grote drama's of verschrikkelijke trauma's, maar gewoon van de alledaagse beslommeringen en dat almaar malende en draaiende hoofd. Verdwijnen zou dan een uitkomst zijn. Gewoon er niet meer zijn. Eventjes geen last van zichzelf, of van andere mensen. Ze zou niet vaak verdwijnen. Het ligt in haar aard om zorgvuldig om te gaan met waardevolle zaken, dus ook met verdwijntalent.

Als ze dan 's nachts weer op de vlucht moest voor monsters, en vervolgens overdag geconfronteerd werd met lastige managers, zeurende familieleden en huilende vrienden, zou ze even een kwartiertje verdwijnen. Onvindbaar, voor iedereen. Met name voor zichzelf.

En als ze dan weer verscheen, zou ze heel de wereld op haar schouders kunnen tillen, zoveel kracht zou ze putten uit het verdwijnen.

Bekijk alle logs van Mia