Gisteren hadden we een bruiloft. Kerk, receptie, diner, feest, een bruidstaart en sketches? Nee, niets van dat alles. Een ceremonie van een kwartier met negen genodigden; that's it.

Mijn zwager en schoonzus gingen trouwen. Een moetje omdat ze voor twee jaar naar de Verenigde Staten gaan en mijn zwager zonder huwelijk geen kans maakt op een werkvergunning. Ze wilden graag gratis trouwen op een maandagochtend maar die optie bleek tot juni volgeboekt. Het werd dus geen gratis huwelijk maar wel een maandagochtend-huwelijk.

Ons elfkoppig gezelschap (inclusief bruidspaar) stond om kwart over tien braaf te wachten in de hal van het stadhuis, waar je alleen naar de wc kon met een sleutelpasje dat bij de balie verkrijgbaar was. We werden opgehaald door een gastvrouw die ons voorging in een wirwar van gangen en trappen. Ik vroeg me af of deze reistijd ook inbegrepen was bij het kwartier dat de ceremonie zou duren.

De plechtigheid vond plaats in de mooie trouwzaal van het stadhuis, waar een prettig januarizonnetje naar binnen scheen. De ambtenaar zei: "Dit is een korte ceremonie en wij kennen elkaar niet. Dus ik ga geen persoonlijk verhaal houden."

Nu vind ik persoonlijke bespiegelingen van trouwambtenaren vaak erg overschat. De babs van dienst heeft het bruidspaar meestal één keer gesproken, en alle details over de ontmoeting en het aanzoek proberen te noteren. Op het moment suprême sluipen in dat verhaal altijd wel een paar foutjes. In dit geval gaf de ambtenaar een korte speech over het woord "ja" (twee letters, en zo vaak uitgesproken maar nooit met zoveel betekenis als vandaag - dat werk) en maakte geen enkele keer een vergissing in het verhaal. Een verademing.

Ik maakte in tien minuten tijd dertig foto's.

Toen het afgelopen was, kondigde de ambtenaar aan dat de gastvrouw ons naar een ruimte zou leiden waar we het bruidspaar konden feliciteren. We volgden haar en even later stonden we in dezelfde hal waar we een kwartier daarvoor hadden staan wachten. Er vonden felicitaties en fotomomenten plaats, waarna het tijd was voor een vroege lunch.

Rond één uur was de feestelijke dag ten einde en fietste ik naar mijn werk. Ik houd er wel van, bruiloften.

Bekijk alle logs van Suzan