Gezien ik afgelopen maand ben verhuisd, heb ik een noemenswaardig aantal instanties en personen aan de telefoon gehad. Adreswijzigingen doorgeven, vragen over de laatste huurafrekening van mijn oude adres, dat soort dingen. Ik hou alleen niet van telefoneren met instanties.

Ik bel met de woningstichting van mijn oude adres. Mijn laatste huurafrekening is namelijk berekend tot en met twaalf januari, terwijl de einddatum van mijn contract toch echt vijf januari is. “Nou, mevrouw, dan zou ik u moeten doorverbinden met de afdeling financiën, maar mijn collega zit op dit moment in een vergadering. U wordt later op de dag terug gebeld.” Om vervolgens uren te wachten en nooit meer iets te horen. Gisteren belde ik opnieuw. Exact hetzelfde verhaal. Ik zeg, op mijn allervriendelijkst; “dat is prima, mevrouw. Alleen beloofde u me dat een paar dagen geleden ook en hoorde ik vervolgens niets meer van uw collega. Gezien ik de rekening al over een paar dagen moet betalen, zou ik het erg op prijs stellen als ik dit keer wél nog vandaag gebeld wordt.” Dit is toch niet te hard? Te bijdehand? Mevrouw vond van wel. “Nou, nou, dan hoeft u niet zo boos te worden! Ik doe mijn uiterste best.” Ja, daar word je ook voor betaald.

Twee dagen later bel ik opnieuw, omdat ik wederom niet ben teruggebeld, om vervolgens in de zeik gezet te worden. “Nee, mevrouw, de herinnering is vast op twaalf januari verstuurd”. Ik kan lezen. Op de eerste acceptgiro stond ook twaalf. “Als ik het nareken met mijn rekenmachine, is vijf dagen huur toch echt vierenveertig euro, mevrouw. Dat had u ook zelf na kunnen rekenen natuurlijk”. Zet er dan niet op dat de huur tot twaalf januari is doorberekend. Sterf.

Daarnaast liep ook mijn telefoonabonnement deze maand af. Ik word opgebeld door een wel héél opgeschoten ventje van de Telfort. “Halllooooooooo! Met Telfort! Ja! Je abonnement is bijna afgelopen! Dus ja! Ik zie dat je nogal eens over je bundel heen gaat” (whut?) “dus het lijkt me erg verstandig er wat belminuten en berichten bij te nemen!” Ik zeg nog dat dat me niet nodig lijkt, gezien ik maar twee van de twaalf maanden enkele luttele euro’s over mijn abonnement heen zat. “Nou, mevrouw! Iedere euro is er één, hè? Jaaaaa, dat zult u zelf ook wel weten! Ik neem aan dat u studeert! Iedere student waardeert elke euro!” Ja, jezus, praatgrage klootviool, natuurlijk waardeer ik ieder centje, maar ik ga geen extra euro’s uitgeven als ik er eigenlijk nauwelijks overheen ga. “Nou, toch maar een wat groter bundeltje doen dan?” Nee. Krijg tyfus.

Misschien ben ik te snel geïrriteerd. Misschien fok ik me te snel op. Misschien ben ik wat prikkelbaarder door alle stress van de afgelopen maand. Maar kom op, zeg! Je klanten afzeiken, terwijl je zelf een uitgerangeerde telefoonmiep bent, lijkt me niet nodig. En te strontverklonterend jolig doen om extra centjes binnen te halen, is ook een beetje achterhaald. Doe alsjeblieft gewoon een beetje vriendelijk en normaal. Dan zal ik dat vanaf nu ook weer doen.

Bekijk alle logs van Soof