Na een sloeber van een decembermaand en een overactieve, waardoor uiteindelijk ziekelijke, januarimaand, ben ik afgelopen week weer aan het sporten geslagen. En, daar zit een luchtje aan…

De drukte rondom de feestdagen, veel sociale activiteiten, reisjes en… werk, zorgden ervoor dat er geen tijd en geen energie overbleef voor een paar uurtjes per week naar de sportschool.

Ik bemerkte een zekere onrust in mijn lijf. Een hoofd vol gedachten, zonder overzicht. Chagrijn op bestelling, spontaan ongeduld. Hier ging iets niet zo lekker en één wedstrijdje squashen met mijn broer kon dit gevoel niet uitvagen.

Op de terugweg van mijn werk naar huis, maakte ik afgelopen week daarom weer een stop bij de sportschool. Omdat het al even geleden was, moest ik toch weer wennen aan de sfeer en de geur.

Ik haak meteen even in op de geur.
Fanatiek bewegend op de cross-trainer, met vier paar mannenogen prikkend in mijn rug vanaf de cross-trainers achter me, haalde ik constant diep adem door mijn neus. Zweet. Zuur. Muf. Niet erg, het hoort erbij. Maar ik moet niet teveel letten op het doorweekte T-shirt dat langsloopt of die enorme spierbundel die twee apparaten naast me bijna uit zijn hemdje springt. Niet zozeer omdat die gasten totaal onappetijtelijk ogen, meer om de lucht die ze uitstoten.
Mijn adem stokt wanneer er weer een vlaag van transpiratie mijn kant op wordt gestuwd. Het is logisch, ik ben nou eenmaal op de sportschool, ik kan alleen vanuit het oogpunt van persoonlijke hygiëne niet voorstellen dat zo’n lucht geproduceerd kan worden als je met fatsoenlijke regelmaat je lijf wast en deodorant onder je oksels smeert.

Desalniettemin, daarentegen, doch: men kan ook overdrijven.
Van de cross-trainer naar de loopband. Even flink de benen onder mijn kont uit lopen. Inmiddels ben ik 25 minuten aan de gang op het tapijtje, ik heb de snelheid voor het laatste kwartier nog even wat opgevoerd. Hijgend (diep ademhalend, schattig zuchtend) ben ik mezelf mentaal ondersteuning aan het bieden. “Discipline!” schreeuw ik mezelf toe in mijn hoofd, “je bent verdomme al veel te lang niet meer met die conditie van je bezig geweest!”. En ik heb het nodig, want elke stap lijkt mijn hele longinhoud eruit te persen.
Dan komt er, juist op dat moment, een vrouw naast me op de loopband staan. Kek vestje aan, oorbelletjes in. Niks mis mee. MP3-speler aan, oordopjes in, en wandelen maar. Tot hier, weinig commentaar. Het duurt alleen niet lang, of ik ruik iets. Niet te zuinig.
Mevrouw is denk ik net in de douche geweest, waarschijnlijk vlak voor dat ze in haar 206-je is gestapt om naar de sportschool te rijden. Een melange van bodylotion, shampoo en parfum dringt mijn neusgaten binnen. Gadverdamme. Dit hoeft nou ook weer niet!
Het slaat nog harder op je longen dan die pure zweetlucht van een half uur geleden. Uiteraard vraag ik me af waarom iemand er voor zou willen zorgen dat ‘ie naar roosjes ruikt vóórdat ‘ie de sportschool induikt. Dat je erna weer opnieuw naar roosjes wil ruiken, snap ik. Maar dit vind ik toch uiterst onlogisch.
Een meur die op tien meter afstand ruikbaar is, is het ene uiterste, odeur die zich aan je opdringt op het moment dat je alleen openstaat voor neutrale prikkels, het andere.

Tot zover de geur. Ik eindig hier met de sfeer. Zoals mijn bezoek aan de sportschool ook eindigde.
Terug in de kleedkamer (ook altijd een walhalla van geuren, maar dat terzijde), word ik verwelkomd door een gekrijs van jewelste. Een zwemklasje is zich na een les om aan het kleden. Rennend, schreeuwend en piepend wordt me geen rust gegund. En ik ben nu moe. Dus ik heb behoefte aan rust. Steels om me heen kijkend ontdek ik een vrouw van middelbare leeftijd die haar haren staat te föhnen voor de spiegel. Ik herken in haar een fanatiekeling die er ook altijd lijkt te zijn als ik ga sporten. Maar wat doet ze, ze staat in haar string en een hemdje met alle geduld van de wereld haar haar in model te brengen. Een string die, opgetrokken tot ongeveer vlak onder haar oksels, met het touwtje aan de achterkant, te weinig verhult naar mijn mening.
Een “hoezee” voor het gemak waarop zij zich voelt, een dikke “boe” voor het zoveelste waarmee ik geconfronteerd word terwijl ik liever had gewild dat dit me bespaard was gebleven.

Bekijk alle logs van Nicky