Kevin begaat twee dagen voor zijn zestiende verjaardag een verschrikkelijke daad op zijn middelbare school. In de nasleep worstelt zijn moeder Eva met gevoelens van verdriet en verantwoordelijkheid. Heeft ze eigenlijk ooit van haar zoon gehouden? In hoeverre is zij schuldig aan Kevin’s gruwelijke misdaad?

Eva heeft moeite met de mensen om haar heen. Of beter gezegd; de mensen hebben moeite met haar. Ze heeft een belachelijk simpel baantje (in vergelijking met de kwaliteiten die ze heeft), maar wie wil de moeder van een massamoordenaar in dienst nemen? Eva probeert om te gaan met de ranzigheid die op haar huis en haar auto worden geverfd en de mensen die haar verwensingen toefluisteren of haar midden op straat slaan omdat ze te blij kijkt, terwijl je als kijker ziet hoe het tot daar is gekomen.

Eva wordt zwanger en lijkt daar nog niet onverdeeld gelukkig mee. Begrijpelijk en al helemaal begrijpelijk als Kevin eenmaal geboren is. Hij is een huilbaby, praat niet, gaat niet op het potje en loopt dus in de luier tot hij daar al veel te oud voor is (schatting; een jaar of acht). Wanneer hij wel begint te praten, luistert hij alsnog niet en maakt vooral vervelende geluiden, al dan niet in een eigen verzonnen taal. Kevin heeft een duidelijke voorkeur voor zijn vader Franklin, terwijl hij zeer doelbewust zijn moeder tot het uiterste drijft. Het mag een wonder heten dat hij het überhaupt overleeft tot zijn puberteit (ik had het wel geweten als ik zijn moeder was).

Uiteraard kan Kevin met zijn doelbewuste acties ook geraffineerd zijn vader en moeder tegen elkaar uitspelen. Zo vernielt hij de pas ingerichte kamer van zijn moeder, maar vertelt hij zijn vader dat hij wilde helpen de kamer “speciaal” te maken. Als kijker wort je hierbij ook steeds achterdochtiger. Zeker met de blikken die Kevin zijn moeder toewerpt.

Als Eva voor de tweede keer zwanger wordt, komt dochter Celia er bij. Kevin is dan al wat ouder en is niet blij met de komst van een zusje. Voor zover we zien, is hij beledigend tegen haar en commandeert hij haar. Celia is te jong om dit door te hebben, maar Eva probeert haar in bescherming te nemen. Hoewel er geen schuld wordt uitgesproken, hoeft er niet naar geraden te worden wanneer Celia in het ziekenhuis belandt nadat ze schoonmaakmiddel in haar oog heeft gekregen en een glazen oog nodig heeft. Franklin denkt dat Eva vergeten is het schoonmaakmiddel terug te zetten, maar Eva weet zeker dat het Kevin is geweest. Franklin vind het hoog tijd dat ze met iemand gaat praten, maar als kijker neem je de paranoia goed over, waardoor er eigenlijk zelfs verontwaardigdheid ontstaat dat Franklin er aan durft te twijfelen.

De paranoia blijkt terecht wanneer Kevin verantwoordelijk blijkt voor een groot drama, waarbij veel doden vallen.

Tilda Swinton zet een gebroken vrouw neer. Hoewel we haar in een blij verleden zien, is het toch vooral deprimerend dat ze zwanger is en wat de gevolgen daar van zijn voor haar. Dat Eva van Franklin houdt, leidt geen twijfel. De acteurs vullen dit mooi in, evenals de scheiding. Kevin staat altijd tussen hen in, al dan niet doelbewust. Het kan niet anders dan verkeerd aflopen, hoe graag we het ook anders gezien zouden hebben. Kiezen tussen haar man en haar kind met de wetenschap dat haar man niet ziet (of niet te zien krijgt) hoe het kind zich gedraagt bij de moeder, is pijnlijk.

De acteurs die Kevin spelen (op verschillende leeftijden) lijken niet alleen op elkaar, het is treffend te zien hoe ze Eva allemaal dezelfde koude blik kunnen geven. Een blik die vol uitdaging zit met een hoog “je kan het niet bewijzen, maar we weten het allebei” gehalte. Die kilte lijkt thema voor de film. De settings zijn allemaal even kaal en vooral koud. In het huis staat weinig tot geen meubilair, Kevin's kamer lijkt geen typische kamer voor een kind zonder poster op de muur. De opgeruimdheid is te aanwezig waar de liefde juist afwezig blijft.

Voor een film met de titel “We need to talk” wordt er verassend weinig gepraat. Alles is in flashbacks weergegeven en Eva heeft ook niemand (meer) om mee te praten. Dit zorgt er ook voor dat er weinig oordeel in de film zit en de boel draait op suspense. Het gebrek aan oordeel komt ook naar boven bij de gevangenisbezoeken aan Kevin. Alleen de vraag “why” blijft (helaas) onbeantwoord.

Hoewel We Need To Talk About Kevin zeker niet de vrolijkste film van het jaar is, is het wel een film die blijft boeien, omdat de informatie in porties wordt aangeleverd waardoor je steeds meer wilt weten. De manier van filmen en vervangen van heden naar verleden en weer terug is hierbij zeker een belangrijk punt. Tezamen met de bijna briljant te noemen casting van Tilda Swinton en Ezra Miller resulteert het in vier pijlen in de roos.

We need to talk about Kevin is sinds 1 december te zien in verschillende filmhuizen en bioscopen.

Bekijk alle logs van Zyll