Afgelopen weekend waren P. en ik in Almelo. Vrijwillig? Ja, we waren in Almelo voor een romantisch nachtje weg.

(bron)

Wie mijn columns over mijn tijd in Engeland heeft gevolgd, kent de verhalen over Wolverhampton nog wel. Almelo zou je het Wolverhampton van Nederland kunnen noemen. Hoewel het op zaterdagavond wel wat minder bruisend is dan de Engelse industriestad.

Wij waren dan ook niet in Almelo voor een bruisend weekend maar voor een rustig weekend. J. ging voor het eerst uit logeren bij opa en oma Goor (Goor ligt in Twente; vandaar de keuze voor Almelo). We leverden hem af met een kleine weekendtas, zijn logeertentje en een koelbox vol moedermelk. En we gingen op weg naar Almelo.

Ik had een mooie kamer geboekt in een modern hotel dat gevestigd is in een voormalige gevangenis. We werden ontvangen door een vriendelijke Almeloër die voor de zekerheid vroeg of we naar de wedstrijd Heracles - Vitesse zouden gaan. Nee, dat niet. In de plaats daarvan zochten we een Grieks restaurant op in het stille centrum van de stad. Na het eten liepen we een blokje om en troffen tot onze verrassing nog wat mooie oude straatjes.

Het is al lang geleden dat we de hele nacht aan één stuk konden doorslapen. Weliswaar maakt J. goede nachten de laatste tijd maar in het weekend om half tien wakker worden van de wekker is al maanden niet meer gebeurd. Ook dit weekend konden we de nacht niet doorslapen omdat ik midden in de nacht tijdens een hoestbui door de kamer stiefelde op zoek naar het lichtknopje van de badkamer. Maar dat mocht de pret niet drukken want op zondagochtend sliepen we tot negen uur en daarna genoten we van een uitgebreid ontbijt.

Bij mijn moeder aangekomen bleek J. zich keurig te hebben gedragen. Mijn moeder kon niet ophouden over hoe lief, leuk en humoristisch hij was geweest. Wij waren heerlijk uitgerust en heel blij om J. weer te zien. Toen restte alleen nog het inklappen van het logeertentje. Laat ik daar alleen over zeggen dat het niet zo eenvoudig is als het lijkt op deze video.

Bekijk alle logs van Suzan