Zo aan het einde van een oud jaar kunnen we wel een verzetje gebruiken, om vol goede moed aan een nieuw jaar te beginnen. Het uiteinde wordt hier uiterst hartverwarmend ingeluid…

Zonder al teveel te overdrijven trek ik twee paar sokken aan voordat ik in mijn Uggs-achtige sloffen stap. Uggs-achtige ja, die heb ik, Nicky, van die andere column. Om te dragen als sloffen. Binnenshuis. Dan mag dat.
De winter heeft zich nog niet eens zo koud aangediend dit jaar, maar ik heb de neiging om ook nog een hete pittenzak onder mijn pootjes te leggen om kille klompen te voorkomen. De afgelopen dagen zijn grauw, grijs en doen ongezellig aan. Ondanks de sfeervolle feestdagen. Vorig jaar was het kouder, toen lag er een voortreffelijk pak sneeuw, waardoor het ook ’s avonds buiten lichter leek dan nu.
Als we nu geluk hebben begint het pas om vier uur ’s middags te schemeren en zien we om half vijf al geen steek meer wanneer we een blik naar buiten werpen.

Het is dus niet de kou die de sombere kilte veroorzaakt. Het is de aanblik van het wolkendek dat niet het minste filigraanstreepje zonlicht doorlaat. Het groen is van de bomen, geen bloem bloeit. De melancholische gevoelens die dit bij mij veroorzaakt maken dat ik ’s ochtends drie extra lagen kleding aantrek en mezelf liever niet in mijn bleke gezicht kijk in de spiegel. Ik zou zomaar écht depressief kunnen worden.

Tijdens het werken krijgt mijn rechterhand, de muishand, onderkoelingsverschijnselen en ik overweeg een handschoen aan te trekken. Omdat ik steeds vergeet mijn handen in te smeren met übervoedende handcrème, zien ze er nu uit als witte twijgjes waar het vel losjes overheen gedrapeerd is. Aan de uiteinden nog net zichtbaar: een nagel. Van al het leven onttrokken met een basis van blauw en paars. Ik zou ze eens kunnen lakken in een warm kleurtje, dat zou die staakjes misschien een oppepper geven.

Een pot verse, hete thee staat naast me in de hoop dat de damp me enigszins kan verwarmen, zodat ik de verleiding kan weerstaan de verwarming op 25 graden te zetten.
Je zou me op dit moment kunnen bestempelen als een kil persoon, letterlijk. Maar ik doe mijn best. Mijn handen probeer ik nieuw leven in te blazen door erop te gaan zitten. Alvorens heb ik namelijk mijn billetjes opgewarmd door een kwartiertje met deze exemplaren óp de verwarming te gaan zitten. Gloeiend als kooltjes zijn zij nu in staat handen warm te krijgen. Mijn handen.

Ik dacht altijd dat ik niet zo gevoelig was voor trieste dagen. Nu blijkt dat ze elkaar maar lang genoeg op hoeven volgen om me er wel gevoelig voor te maken. Ik begin het somber in te zien. Ik glijd af. Volgend jaar vergaat de wereld. Zeggen de Maya’s. Maar afgelopen jaar verging de wereld ook al een keer. Kan ik me weinig van herinneren. Al waren daar ook mensen heel erg zeker van. Voor komend jaar heb ik er in ieder geval een reden bij om het nog grauwer in te zien. Mooier dan dit zal het allemaal niet meer worden en het kan altijd nog veel slechter.

Van het schrijven ben ik ook niet veel warmer geworden. Ik kijk naar mijn hand, die levenloos op de muis ligt. Ik tik ‘m aan ouwe. Geen boe of ba. Als mijn bloedeigen hand het al de moeite niet meer waard vindt om zich wat van mij aan te trekken, dan is het einde in zicht.

Een Gelukkig 2012 Allemaal!!!

Bekijk alle logs van Nicky