Afgelopen vrijdag waren P. en ik twaalf jaar samen. We gaan elk jaar op 23 december naar de film en traditioneel is dit een foute romantische komedie. Tenzij er niets draait in dit genre of we al te lang niet naar de film geweest zijn om een slechte film te gaan zien.

Dit jaar lieten ons door verschillende recensenten adviseren om Tinker Tailor Soldier Spy te gaan zien. Een jaar of tien geleden had ik nog erg opgezien tegen een spionagefilm met in de hoofdrol een handvol oude mannen in pakken, maar nu was ik wel geïnteresseerd. De film is een mooi gemaakte koude-oorlog-whodunnit met een goede cast.

De film zat goed in elkaar maar was wel een beetje saai dus ik moest mijn uiterste best doen om wakker te blijven. Ik was al lang blij dat ik de oude mannen in pakken uit elkaar kon houden maar achteraf gezien had ik toch liever een foute romantische komedie gezien.

Tijdens onze eerste date, op 23 december 1999, zagen we Mickey Blue Eyes, waarschijnlijk de matigste Hugh Grant-film ooit. In jaren daarna zagen we in hetzelfde genre onder andere Serendipity en Two Weeks Notice. In andere jaren vonden we de foute-film-traditie niet zwaar genoeg wegen en zagen we kwalitatieve romantische films, zoals Love Actually.

Wat mij betreft is Love Actually dé Kerstfilm. P. denkt daar anders over: voor hem is Kerst niet compleet zonder Home Alone. Hij heeft Home Alone al vaker gezien dan seizoen 1 van Friends, en dat wil wat zeggen! Terwijl ik deze column schrijf, hoor ik op de achtergrond Macaulay Culkin praten met zijn enge sneeuwschuiver-buurman.

Zo heeft iedereen zijn favoriete Kerstfilm. Die van mijn schoonmoeder is Sissi uit 1955. En wat is jouw favoriete kerstfilm?

Bekijk alle logs van Suzan