Elke dag was er wel iemand die Sinterklaas heimelijk door zijn straat had zien sluipen om half twee ’s nachts, die de Pieten met de zak had horen rommelen bij de schoorsteen of die de hoeven van Amerigo op zijn dak ademloos had mogen beluisteren.

Bij mijn bezoek aan het gemeentehuis hing er een a4’tje op de draaideur. “Op 5 december vanaf half 4 gesloten i.v.m. Sinterklaas.” Over drie dagen is het weer zover: pakjesavond. Hoewel het feest van de goedheiligman al enkele jaren bijna volledig langs me heen gaat, realiseerde ik me daar ineens dat het merendeel van de kinderen deze weken een grandioze tijd beleeft.

De Sint. Zijn enorme aantal Pieten. De intocht met boten vol pakjes en zakken vol snoepgoed. Het Sinterklaasjournaal. De vele films. Elk jaar weer is Sinterklaas een ronduit magisch feest voor hen die in de bebaarde, oude man geloven.

Als kind zat ik continu in spanning naar buiten te kijken, in afwachting een glimp op te vangen van de Sint of een Piet. Op school ging het over niets anders dan de cadeautjes in de schoen. Elke dag was er wel iemand die Sinterklaas heimelijk door zijn straat had zien sluipen om half twee ’s nachts, die de Pieten met de zak had horen rommelen bij de schoorsteen of die de hoeven van Amerigo op zijn dak ademloos had mogen beluisteren. Ik was altijd vreselijk teleurgesteld dat ik de Sint en zijn makkers nooit zag of hoorde, en dat terwijl ik altijd zo mijn best deed met het zingen.

Eigenlijk is het een verbazingwekkend iets, dat feest. Al die acht jaar dat ik er heilig in geloofde, heb ik me nooit verwonderd over het feit dat er iemand was die voor álle kinderen cadeautjes kocht, die bovendien ook nog tijd had om al die Pieten te managen, dat grote dikke boek bij te houden en te fungeren in vele intochten en schoolbezoeken. Echter toen mijn ouders me het grote nieuws – ‘hij bestaat niet, hoor’ – meedeelden, was ik geenszins verbaasd. Schouderophalend keek ik in hun twee paar blauwe ogen: eigenlijk was het ook wel logisch, ja.

Omdat ik de oudste ben, kreeg ik de eervolle taak om het nog een paar jaar geheim te houden. Mama en ik gingen samen naar de speelgoedwinkel, waar ik m’n eigen Sinterklaascadeautjes kon uitzoeken. Ook mocht ik helpen met inpakken en ging ik op de bewuste avond samen met papa aanbellen, om vervolgens luid giechelend weg te rennen. Het feest was nog even leuk.

Daarna volgt de keerzijde: een paar jaar surprisehorror. Cadeautjes kopen voor iemand die je nauwelijks kent, uren steken in het in elkaar knutselen van iets wat weer kapotgescheurd of weggegooid wordt. Geen magie meer – het volksfeest is onttoverd.

Dit jaar vier ik het weer eens, deze keer met vriendinnetjes. Als avondeten frietjes, daarna zelfgebakken pepernoten en warme chocolademelk op de bank, terwijl we elkaar gedichtjes voorlezen en cadeautjes geven. En toch is het jammer dat we niet de halve avond met z’n zesjes op de vensterbank staan te trappelen, hard hopend dat we een zwarte Piet kunnen betrappen. Dat heeft namelijk ook wel wat.

Bekijk alle logs van Roos Blaauwendraad