Ik mag altijd graag over mijn begrafenis fantaseren. Niet omdat ik een morbide karakter en een doodswens heb, maar omdat ik de paar begrafenissen waar ik ben geweest, nogal, tsja... deprimerend vond. Zo'n begrafenis moet toch ook leuk kunnen?

Met mijn vrienden bespreek ik zo'n beetje alles. Van aambeien en menstruatieklachten tot gebroken harten, angsttandartsen en fijne herinneringen. Maar een onderwerp blijft toch redelijk onbelicht, en dat is de dood. Vreemd, want de dood is onlosmakelijk verbonden met het leven. Persoonlijk ben ik niet bang om te sterven (de tandarts vind ik enger!), sterker nog, ik kijk er stiekem een beetje naar uit. Niet omdat ik het leven zat ben, maar omdat ik zo benieuwd ben naar hoe dat is, dat doodgaan. Of om Peter Pan te citeren; 'To die would be an awfully big adventure'. Niemand weet namelijk zeker wat er vervolgens gebeurt. Er zijn wel mensen die menen zeker te weten dat je naar de hemel of hel gaat, je reïncarneert of simpelweg ophoudt te bestaan, maar hier zijn helemaal geen bewijzen voor.

Je kunt wel heel erg overtuigd zijn van wat er gebeurt na de dood, maar weten kun je het niet. Persoonlijk heb ik geen flauw idee. Het meest aannemelijke vind ik dat de dood het einde van het bestaan is, en er niets volgt. Maar het lijkt me een leuke verrassing als ik na mijn dood opeens als een vage entiteit mijn nabestaanden de kast op kan jagen door met het lichtknopje te spelen. Ik kijk er serieus reikhalzend naar uit, en laat me graag verrassen. Maar goed, daar heb ik geen invloed op. Je kunt de dood alleen maar nemen zoals ze komt.

Waar ik wél invloed op heb, is mijn begrafenis. Begrafenissen (en hiermee bedoel ik ook crematies) zijn vaak heel erg serieus. Ik wil geen serieuze begrafenis. Ik wil dat mensen plagerige grappen over me maken (doen ze nu immers ook) en elkaar aan het lachen maken met anekdotes over mijn leven. Geen saaie formele kleding, maar leuke jurken met ruisende rokken en kekke schoentjes. Natuurlijk mag er ook gehuild worden (hallo, ik ben dóód!!), maar mijn wens is toch dat mensen met een goed gevoel naar huis gaan en tegen elkaar zeggen; 'gut, wat een leuke begrafenis was dat!'.

Maar hoe realiseer je dat? Ik kan natuurlijk een cabaretier inhuren die een conference over mijn leven schrijft, maar ik ben er allang al achter dat wat ik grappig vind, niet door alle mensen om me heen grappig gevonden wordt.

De boel opleuken kan natuurlijk altijd met muziek. Helemaal als je er een verrassingselement in verwerkt. Zo lijkt het mij nou echt lachen om Vivaldi's vier seizoenen te draaien (niet het hele stuk, alleen mijn favoriete gedeelte, 'Winter' - I: Allegro non molto) en daar dan een nummer van Scooter doorheen te mixen. (Ik twijfel tussen I like it loud, Fuck the millenium en The logical song.) Het is dat het mijn begrafenis is en ik al dood ben, anders zou ik op dat moment serieus stikken van de lach.

Misschien kan ik een video maken die afgespeeld wordt tijdens de dienst, zodat ik mijn muziekkeuze toe kan lichten en zelf wat grappen kan vertellen. Maar ook hier is weer de vraag, wat is dan nog leuk, en wat is niet leuk? Ik wil dat literatuur en muziek centraal staan op mijn begrafenis, dit zijn immers mijn grootste passies. Maar is het leuk voor mijn nabestaanden om drie uur lang in een zaaltje te zitten en naar een film te kijken waarin ik uitleg waarom mijn lievelingsboeken mijn lievelingsboeken zijn en waarom slechte muziek ook goed kan zijn?

Ik vind het maar een lastige kwestie. Misschien is het ook het makkelijkst om mijn nabestaanden t.z.t. zelf maar te laten beslissen hoe ze afscheid van me willen nemen. Het enige wat ik wel heel graag wil, is een funeral march New Orleans style, zoals te zien is in dit fragment uit de geweldige serie Treme. Heb jij betere ideeën? Ik hoor het graag van je in de comments!

Bekijk alle logs van Judith