Bindingsangst. Een fenomeen waar voornamelijk mannen last van hebben, zo schijnt. Dat dit niet altijd het geval is, blijkt maar weer uit één van mijn laatste date-avonturen…

Al jaren heb ik last van extreme bindingsangst. Ik scharrel wat af en vind het niet moeilijk om mezelf letterlijk snel bloot te geven. Maar figuurlijk… Dat is een ander verhaal! Sommige scharrels heb ik voor zeer korte duur (lees: 1 nacht of 1 uur), anderen blijven wat langer hangen. Zo heb ik met sommige kerels maanden of zelfs jaren het bed gedeeld. Noem het een vaste scharrel, een friend with benefits of een sekspartner, maar noem het vooral GEEN relatie want dan is het direct finito. Als er iets is wat me benauwd in het leven, dan is dat het idee dat je aan iemand vast zit.

Maar goed, voor een nieuw date-avontuur ben ik altijd te porren, dus toen een vriendin mij op blind date wilde sturen met de beste vriend van haar lover vond ik dat een prima idee. Van tevoren kreeg ik nog uitgebreid te horen dat we zo perfect bij elkaar zouden passen; hij had dezelfde interesses en was even reislustig en sportief als ik. Klinkt ideaal, toch? En het was ook leuk! Tijdens de eerste date hebben we uren aan een stuk door gekletst en de tijd vloog voorbij. Op date nummer twee zijn we naar een festival geweest, waardoor we gelijk tien uur met elkaar opgescheept zaten. En nog steeds was het gezellig! Maar na de afscheidskus van die avond begon het gedonder…

Meneer dacht gelijk dat we in een serieuze relatie zaten en wilde me vervolgens minimaal drie keer per week zien. Daarnaast kreeg ik elk uur een kansloze sms, zoiets in de trant van: ‘Hee mop, wat ben je aan het doen? Saai hier op werk, zin je te zien…kus.’ Hier kan ik dus he-le-maal niks mee, dus reageerde ik meestal maar gewoon niet. Waarop ik dan weer een stel puppyogen te zien kreeg die me verwijtend aankeken en vroegen waarom ik pas na 8 uur en 15 minuten terug sms’te. AAAAHHH alarmbellen alom, maar omdat ik had besloten dit keer niet zo snel te vluchten als het iets serieuzer werd, deed ik nog een dappere poging.

Tijdens een etentje in dateweek drie, vroeg manlief me of ik met hem en zijn ouders mee wilde naar de dierentuin. Ik verslikte me spontaan in m’n eten en moest daarna heel hard lachen: ‘Je had me bijna tuk, goeie grap!’ Je raadt het al: het was geen grap, meneer was bloedserieus en wilde mij aan zijn ouders voorstellen. What the fuck echt?!? Uiteraard heb ik het voorstel afgepoeierd. Toen ik vervolgens van die vriendin te horen kreeg dat meneer-ik-wil-zo-wanhopig-graag-een-relatie ook al een foto van mij in zijn huiskamer had staan, was dat voor mij de druppel die de emmer deed overlopen. Wát een afknapper! De hoogste tijd om er een punt achter te zetten.

Nu ben ik niet bepaald een held in het netjes dumpen van mensen, dus kon ik het net zo goed gelijk per mail doen. De meest onaardige teksten schoten als vanzelf uit mijn vingers, die automatisch over het toetsenboord schoten. Ik vertelde hem dat hij erbarmelijk slecht was in bed, dat ik nog nooit iemand had ontmoet die zo wanhopig en aanhankelijk was als hij en dat ik nog beter een hond kon nemen omdat je daar nog minder omkijken naar had. Daarnaast was ik zo aardig hem de tip te geven zijn balharen te scheren, zodat zijn eventuele nieuwe vriendin niet geflost wordt tijdens het pijpen. Duidelijke taal, dacht ik.

Maar nee hoor, meneer bleef aardig en wil nog steeds gezellig een borrel drinken als we elkaar tegenkomen in de kroeg. Waarschijnlijk neemt hij me nog terug ook, als ik voor zijn deur sta. Mannen… Het blijft een vreemd volk! Hoe gemener je doet, hoe meer aandacht je van ze krijgt. Dat veel vrouwen op foute mannen vallen is bekend, maar blijkbaar zijn foute vrouwen ook woest aantrekkelijk!
Daarom mijn tip van de week aan alle vrouwen die niet alleen willen zijn tijdens kerst: gedraag je als een überbitch, benadruk hoe zeer je aan je vrijheid gehecht bent en die mannen vallen bij bosjes voor je. Succes gegarandeerd!

Bekijk alle logs van Katie