Ik hield het geen vijf seconden vol. Met tranende ogen en plaatsvervangende schaamte rende ik van het beeldscherm van mijn moeder weg. Zumba? Serieus? Dit ga je niet menen, toch?

Mijn moeder kwam laaiend enthousiast naar mij toe, toen Zumba net in Nederland kwam. Vanaf dag één probeerde ze me over te halen om mee te gaan. Zumba? Wat in vredesnaam is Zumba?
'Ik laat je een filmpje zien, hartstikke leuk!' Zo geschiedde het, ik bekeek een filmpje van 'Zumba'.

Ik hield het geen vijf seconden vol. Met tranende ogen en plaatsvervangende schaamte rende ik van het beeldscherm van mijn moeder weg. Zumba? Serieus? Dit ga je niet menen toch? En jíj wilt dat ík met jou meega om dat te doen? Pardon? Ze sprak er nooit meer over. Ik hoorde er niemand meer over. Ergens, fluisterend in de wandelgangen misschien. Maar tegen mij hield iedereen netjes zijn of haar mond.

Tot een paar maanden geleden. Ik wilde weer sportief bewegen en wanneer je als meisje 'bewegen' zegt, roept iedereen 'Zumba'. Want dat doe je, als meisje, die nooit sport, maar toch leuk wilt bewegen, dan doe je Zumba, geen ontkomen aan. Maar ik hield voet bij stuk. Ben je gek, ik ga toch niet als een achterlijke op rare salsa muziek, springend en hoppend mijzelf voortbewegen door een ruimte met 55+ers, huisvrouwen en ander bewegingloos gespuis?

Zelfs mijn huisarts zei het: 'ga toch aan de Zumba, Asha. Hartstikke leuk!' toen ik antwoordde met 'ik ben niet zo'n danseres' keek hij me verontwaardigd aan. Zumba valt blijkbaar niet onder dans, maar onder hevige cardio-workout, maar dan met een salsa tintje. Nou, als ik die mensen zo zie, vind ik het dansen, met een cardio tintje. Nee, meneer de huisarts, ik doe niet aan Zumba. Boksen, dat wil ik! Waarop hij antwoordde 'vind je je neus soms te mooi?'

Nu boks ik dus sinds een paar weken bij een sportschool. Ik ben er helemaal happy mee! Ik heb mijn eigen bokshandschoenen gekocht en ram als een vrolijke reldel tegen de bokshandschoenen van mijn medeboksters en tegen de boksbal.

Maar de afgelopen week niet. Ik was woensdagavond, de boksavond, te moe om te sporten. Ik wilde het inhalen. Ach, donderdagmorgen is er Zumba, eens zien of het echt zo erg is als het lijkt, of zo leuk als iedereen zegt. Ja, ik ga aan de Zumba.

Daar stond ik, om 09:30 op donderdagmorgen. Te vroeg, te vroeg, veel te vroeg! Nog suf van mijn luie woensdag en eigenlijk een beetje bang voor wat komen ging. In de zaal staat een handjevol vrouwen, minimaal 20 jaar ouder dan ik. Voor me staat een springende, overenthousiaste meneer en ik hoor de vrolijke salsa-Zumba muziek door de zaal denderen. We hupsen wat, springen wat, draaien wat. Ik onthoud de pasjes niet, raak continue verstrikt in mijn eigen voeten en voel me een beetje vreemd als hij 'soepel in de heupen, dames!' roept.

Het was het langste uur van mijn leven. Om de vijf minuten keek ik op de klok in de hoop dat hij wonderbaarlijk genoeg ineens twee keer zo snel ging. De laatste twintig minuten stond ik als een vatenlapje mijn pasjes uit te voeren en wilde ik alleen maar onder de douche, want moe en zweterig word je er zeker weten van! Maar om het allemaal nog erger te maken, ging hij tien minuten langer door. 10 minuten! Hallo?! Een uur was al teveel!

Zumba is écht niks voor mij. Dat blije, vrolijke, hippe, ik hou er helemaal niet van. Geef mij maar boksles, met brute kracht en soepel in de voeten in plaats van hippe muziek en soepel in de heupen. Maar vanaf nu hoef ik niet meer 'dat lijkt me helemaal niks' te zeggen als mensen mij wijs proberen te maken dat Zumba leuk is. Nu kan ik 'dat vind ik dus helemaal niks, noppes, nada, echt waar, ik heb het gedaan!' zeggen.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid