Duizend pepernoten en marsepeinmannetjes nog eens aan toe! Laat mij nou toch eens met rust als het om die oude man gaat. Want ik vier het niet. En dat heeft hij helemaal aan zichzelf te danken. En mijn ouders.

"En hoe vier jij dit jaar Sinterklaas?"Tegelijk met de eerste pepernoten in de zomer is deze vraag onvermijdelijk. En mijn antwoord is altijd en steevast; Niet! Ik vier het niet. Dood en verderf, weg met die man! Terwijl mensen geschokt achteruit deinsen en zonder onverwachte bewegingen bij mij vandaag gaan, ontglipt mij een snik. Want ik ben namelijk getraumatiseerd door Sinterklaas. En al zijn zwarte pieten. En mijn ouders.

Sinterklaas kwam vroeger namelijk niet bij ons thuis. Mijn moeder is jarig op vijf december. Dat was al niet erg praktisch, maar nu vond ze het ook nog eens nodig om mij op vier december op de wereld te plaatsen. Dat maakt twee verjaardagen achter elkaar én dan nog de verjaardag van die goed heiligman. Dat was te druk. Volgens mijn ouders. Sinterklaas vond het te druk bij ons thuis met al dat bezoek. Volgens mijn ouders. Daarom sloeg hij ons huis dan toch maar over. Volgens mijn ouders. Maar hij gaf het wel door aan de kerstman. Volgens mijn ouders. Daar had hij blijkbaar een lijntje mee. Volgens mijn ouders.

En ik pikte het. Terwijl om mij heen klasgenootjes vol spanning praatte over wat pakjesavond zal brengen, over zwarte pieten die ze over het dak hadden horen rennen en hun rijkelijk gevulde schoen bij de schoorsteen...zette ik al mijn zinnen op de kerstman. Die zal nu toch onderhand het nieuws wel hebben gehoord van Sinterklaas? Misschien kwam hij wel eerder langs? Verwachtingsvol zette ik alsnog mijn schoen bij de voordeur. Uiteraard bij de voordeur want de kerstman zal nooit door de schoorsteen passen, was mijn inschatting. De volgende ochtend lagen er een paar pepernoten in mijn schoen. Ik vermoed nog altijd dat iemand die ergens had laten vallen, mijn moeder ze heeft opgeveegd en verdeelde over mijn schoen en die van mijn broer.

Gelukkig kwam daar na een paar weken huilend en wegkwijnend bij de voordeur, wachtend op de kerstman de verlossing. Ik heb hem nooit gezien, maar op een magische manier lagen er elk jaar weer opeens allemaal kadootjes onder de kerstboom. Ha! De kerstman had zijn woord gehouden. En terwijl mijn klasgenootjes hun nieuwe speelgoed alweer in de hoek hadden gegooid, zat ik op kerstochtend in mijn pyjama verheugd bij de boom te wachten...

Dus vraag me niet wat ik met Sinterklaas doe. Ha! Sinterklaas...laat me niet lachen....De kerstman, dát is het echte werk. He's the man! Who'the man? He's the man. De Kerstman is mijn homeboy. Zo.

Marijke beseft ook dat dit voor haar broer des te pijnlijk moet zijn geweest. Die was niet eens jarig! Marijke heeft meer onverwerkte trauma's. Zo vergat ze ooit haar ondergoed, heeft ze een hekel aan zinloos applaudiseren en weet ze erg weinig over groente.. En heb je dat dan allemaal gelezen? Kijk dan even wat haar medecolumnisten nog te vertellen hebben.

Bekijk alle logs van Marijke