Immortals doet zowel qua verhaal als visueel effect aan "300" denken en dat is niet vreemd, aangezien Gianni Nunnari producer is geweest van beide films. Hoewel de makers van Immortals geen sterrencast wilden hebben, is dat een beetje in de soep gelopen. Gelukkig maar, want het is zeker geen Griekse tragedie geworden.

Het verhaal staat bol van de “ouderwetse” waarden als doen wat het juiste is, roemrijk de geschiedenis in gaan, je naam voortzetten en natuurlijk op een beetje glorieuze wijze dood gaan. Theseus krijgt met al deze dingen en nog veel meer te maken. Als geboren bastaardzoon lijkt het niet veel te worden, maar goed getraind als hij is, met goddelijke bescherming, blijkt niets te hoog gegrepen.

Het verhaal begint als blijkt dat koning Hyperion op zoek is naar de boog van Epirus om de titanen te bevrijden. Theseus wordt aangewezen door het Orakel als de man die de oorlog kan helpen winnen en verliezen, maar om te winnen moet hij het wel zelf willen en sterk in zijn schoenen staan. Hierbij krijgt hij niet alleen hulp van het Orakel Phaedra en zijn vriend Stavros, maar ook van de goden.

Sowieso is het verhaal van Immortals een die blijft boeien. Een ver verleden, goden en titanen en orakels en uiteraard een onwaarschijnlijke held die ieder gevaar en risico aan gaat voor dat wat juist is. Nou ja, afgezien van misschien het maagdelijk Orakel haar visioenen afnemen, maar ja, daar werkte ze zelf aan mee natuurlijk. Het verhaal mag een mythische grondslag hebben, daar is een hoop artistieke vrijheid bij in geslopen.

Hoewel Henry Cavill een goede Theseus neerzet, is het toch de combinatie van Zeus (Luke Evans/John Hurt) en King Hyperion (Mickey Rourke) die de show stelen. In deze film kunnen de goden tussen de mensen verschijnen, maar niet in hun goddelijke gedaante. Luke Evans vertolkt in dit scenario de rol van een jonge, goddelijke Zeus, waar John Hurt de gedaante aanneemt van oude man om op aarde te zijn. Als oude man straalt Zeus alsnog wel wat vitaliteit uit, maar zijn stem blijft toch vooral hangen en dat laat de gedachte van Hellboy maar moeilijk los.

Mickey Rourke is echt de perfecte villain. Als koning Hyperion is hij niet alleen slecht en gewetenloos, maar vooral ook bruut en lomp. Hij mag dan de bad guy zijn, it sure is good to be bad. Deze koning is weinig statig of diplomatiek, maar laat mensen martelen en mag zelf ook graag wat bloed vergieten. Je kan zeggen wat je wil, maar stijl heeft hij wel.

In het kader van stijl, vallen ook de kostuums steeds meer op. Het is duidelijk dat hier veel aandacht en tijd in is gaan zitten, maar helaas met een zeer wisselvallig resultaat. Wanneer koning Hyperion voor het eerst in beeld komt, is dat echt een statement te noemen. Grof masker, brute houding en lomp in houding, gedrag en kleding. Alle volgelingen van Hyperion dragen maskers; vooral ruw en uitdrukkingsloos, zonder het gemene te verliezen.

Schokkend is dan ook de overgang wanneer de Orakels aankomen bij de slaven in de waterput. Ronduit belachelijke kostuums die vooral lachwekkend zijn en behalve een goede lach vooral laten zien met wat voor idiote ideeën de designer weg komt in de vorm van een lampenkap over het ene hoofd en een miniscule sneeuwpop over het hoofd van de ander.

Ook de helm of het masker (tja, wat is het eigenlijk) van Hyperion wordt er weinig beter op door een metalen klauw op het hoofd te zetten. Dit alles is daarentegen nog niets bij de bespottelijke pakjes van de goden. Goudkleurig? Ok, begrijpelijk. Een goudkleurige hanenkam als helm? Wordt al minder... De helmen en pakjes zijn zelfs voor een superheld nog te bont in het gebruik van metalen krullen. Een Poseidon met een helm die vooral doet denken aan een metalen en veelkrullerige versie van de “Leia-hairdo” bekroont het bonte geheel. Al draagt een god een gouden ring, het is en blijft verschrikkelijk.

Dan hebben we natuurlijk nog het inmiddels beroemde 3D-aspect. In eerste instantie zijn er toch associaties met de (ietwat kinderachtige) filmpjes uit het Dolfinarium of de Efteling waar bubbels en visjes op je af komen zwemmen. Nou, dat is het dus totaal niet. Je kunt je afvragen of 3D echt wat toevoegt en de meeste mensen zullen ontkennen dat dit opgaat voor de meeste films. Avatar was baanbrekend, dat zal niemand ontkennen (al moet ik bekennen hem niet te hebben gezien).

Het 3D werk in Immortals is goed te doen, al heb ik niet de indruk dat het bijzonder veel heeft toegevoegd. Eigenlijk is dat juist goed, omdat het daardoor goed geïntegreerd lijkt te zijn. Het enige echt opvallende is de roofvogel die met enige regelmaat langs vliegt. Deze is nogal aanwezig en lijkt als een plastic, doorzichtig opplakplaatje los te staan van de rest van het beeld dat juist een mooie dimensie van diepte geeft, zonder plat of irritant aanwezig te zijn. Dit is het beste te zien in details als de rook die uit de neusgaten van de metalen stier komt (gebruikt om mensen in te gooien en te martelen door de stier te verhitten in de hoop dat ze gaan praten – een leerzame film!) en zelfs prachtig tot zijn recht komt bij de titanen en de strijd met de goden. Ergens heeft de scène een relatief hoog Matrix-gehalte, maar dat mag de pret en het bloed zeker niet drukken als je ziet hoe prachtig het menselijk lichaam (of afgehakte delen daarvan) worden vormgegeven in de vertraagde, stilstaande beelden. Het is prettig naar dergelijke beelden te kijken in plaats van de standaard berenval door een pijl recht in de camera af te schieten bijvoorbeeld.

Immortals is een combinatie van een leuk verhaal met veel actie en vooral veel visueel plezier. De film boeit van het beging tot bijna het einde. Niet helemaal het einde helaas. De toevoeging van de kist/het standbeeld van Theseus met de toevoeging van het zoontje is overbodig. Toegegeven was het erg abrupt geweest als de film net daarvoor was afgekapt, maar gevoelsmatig voegt het gewoon weinig toe. Alleen wordt duidelijk dat ook het zoontje enige helderziende gaven heeft en daarmee is natuurlijk wel een perfecte opening gecreëerd voor een vervolg.

Moet er een tweede film of een vervolg komen dan? Ach ja, waarom niet. Immortals is twee uur lang geboeid naar het scherm kijken en jezelf verliezen in prachtige settings met lompe actie en een verhaal dat niet zozeer intelligentie nodig heeft, maar juist een grote zak popcorn. Al met al een prima film, maar sommige kostuums en een ietwat overbodig aandoend einde zorgen er voor dat Immortals niet helemaal onsterfelijk is met drie kogels.

Immortals is sinds 10 november te zien in de bioscoop.

Bekijk alle logs van Zyll