La Piel Que Habito is ook wel bekend onder de Engelse titel The Skin I Live In, maar is wel geheel Spaans gesproken. Lang leve ondertiteling, want deze film wil je niet missen.

Antonio Banderas speelt dokter Robert Ledgard, een briljante plastisch chirurg met een ietwat vreemde obsessie. Hij probeert al jaren huid te ontwikkelen die zou kunnen helpen bij het herstel van bijvoorbeeld brandwondpatiënten. Maar wanneer hij de huid heeft ontwikkeld, moet deze natuurlijk wel getest worden.

Daar komt Vera (Elena Anaya) in beeld. Voor zover we eerst te zien krijgen, is zij een gevangene in het huis van Robert, terwijl hij experimenten op haar uitvoert. Stukje bij beetje worden de verhalen ontrafeld en blijkt het allemaal toch net wat anders te liggen als duidelijk wordt dat Robert de verkrachter van zijn dochter, Vincente, heeft ontvoerd om tests op uit te voeren en een geslachtsverandering te laten ondergaan.

De schok wordt niet kleiner als blijkt dat Vincente en Vera dezelfde persoon zijn en Robert Vera heeft gecreëerd naar het beeld van zijn vrouw en dochter en daarbij ook nog eens gevoelens heeft voor Vera. Marilia (Robert's moeder en huishoudster) ziet het allemaal een stuk somberder in dan Robert en heeft dan ook geen vertrouwen in de nieuwste afspraken die hij met Vera heeft gemaakt.

De film beslaat vooral dialogen en acties tussen deze drie personages. Vera, het grootste gedeelte van de tijd opgesloten in haar kamer, kan via de intercom met Marilia praten. Op de eerste dag van Marilia vraagt ze welke datum het is en begint iedere dag als streepje of datum op de muur te schrijven. Robert komt met enige regelmaat op Vera's kamer. Niet alleen om te kijken hoe het met haar gaat, maar ook vanwege zijn eigen gevoelens.

De gevoelens van Vera lijken er weinig toe te doen voor zowel Robert als Marilia tot Vera een oude foto in de krant ziet van haar als de vroegere Vincente. Zijn moeder is nog steeds op zoek. Het is dan dat Vera lang genoeg heeft gewacht en haar nieuwe vrijheden gebruikt om te ontsnappen uit de greep van Robert en Marilia.

Antonio Banderas weet goed een psychopaat neer te zetten. Als dokter zijnde geeft hij een overtuigende speech voor zijn uitvinding van een verbeterde huid (die o.a. muggen afstoot), maar meldt daar niet bij dat zijn experiment over het ethische randje is gegaan door varkenscellen toe te passen. Zijn gebrek aan inlevingsvermogen, zijn bijna schizofrene gevoelens ten opzichte van Vincente/Vera en het gebrek aan schuldgevoel maken hem net zo onbenaderbaar als angstaanjagend. Treffend en passend neergezet.

De rol van Vincente/Vera wordt gedeeld door Jan Cornet en Elena Anaya die beiden een applausje verdienen voor het totaalplaatje van deze persoonlijkheid. Ze weten beiden goed neer te zetten dat identiteit niet in verschijning, maar in de ziel zit. De doorstroom van de persoonlijkheid wordt ook niet duidelijk onderbroken. In essentie is Vera nog altijd Vincente. Iets wat het duidelijkst naar voren komt wanneer Vincente is ontsnapt en als Vera zijn moeder weer ziet.

Leuk detail is de jurk die Vera op het moment van hereniging aan heeft (en waar ook de aandacht op wordt gevestigd). Als Vincente heeft hij de jurk aangeboden aan Christina, de medewerkster van zijn moeder, maar met de nodige desinteresse vertelde zij hem; “Als je hem zo leuk vind, doe je hem zelf maar aan.” Het is dan ook in die jurk dat Vera de winkel aarzelend binnen stapt.

Belangrijk bij deze film is de symboliek achter alles. Van de opgeschreven dagen op de muur in Vera's kamer tot de identiteit in de vorm van huid, verschijning en kleding tot het gevoel van een tijger in gevangenschap. Dit maakt de film allemaal net een tikje interessanter, zonder dat het kijkplezier zou kosten als je het niet mee zou krijgen.

De setting van het huis La Cigarall is zowel prachtig als afgelegen. De kamer van Vera kaal en weinig aangekleed, behalve met de dingen die ze zelf gemaakt heeft of waar ze om heeft gevraagd. In zekere zin ook symbolisch voor de eenzaamheid van de personages; ieder op hun eigen manier.

Al met al een zeer interessante film die je echt moet zien om volledig te kunnen waarderen en begrijpen. En zien is in dit geval niet alleen beleven, maar ook achterblijven met lichtelijke verbazing dat de film de afgelopen twee uur echt onder je huid is gekropen. Met een score van vier bullets; op naar de bioscoop!

En dat naar de bioscoop gaan maken wij je behoorlijk makkelijk, want we geven twee vrijkaarten weg voor La Piel Que Habito! En omdat regisseur Pedro Almodóvar nog meer mooie films heeft gemaakt, krijg je ook nog een DVD van een van zijn eerdere films cadeau; Habla Con Ella.

Het winnen van deze prijzen is eenvoudig, laat gewoon een reactie achter onder deze recensie. Zorg er wel voor dat je ingelogd bent, anders ding je helaas niet mee voor de prijs. Heb je nog geen account? Maak er hier dan een aan! De winnaar maken we op 22 november bekend.

Bekijk alle logs van Judith