Michael heeft de tienjarige Wolfgang ontvoerd en houdt hem gevangen in zijn huis. Regisseur Markus Schleinzer geeft een bizarre inkijk in het leven van Michael en Wolfgang en hoe ze niet alleen met elkaar moeten samen leven, maar vooral hoe Wolfgang probeert te overleven.

Michael lijkt een normale, doorsnee (zelfs wat saaie, kleurloze) man met een gewoon huis, een standaard baan en skitripjes met vrienden. Minder normaal aan Michael is zijn geluidsdichte kelderdeur en de gesloten deur die de ruimte afsluit waar zijn gevangene Wolfgang zijn kamer heeft. Minstens net zo abnormaal is het feit dat Wolfgang een jaar of tien is en ze soms met elkaar om lijken te gaan als vader en zoon. Al gaat het wel om een pedofiele vader en een onwillige zoon.

De film geeft een voyeuristisch kijkje in een lichtelijk criminele keuken. Een kind kidnappen voor pedofiele doeleinden is allemaal leuk en aardig, maar wat gebeurt er na een tijdje? Hoe is de relatie en waar moet je rekening mee houden? In dat opzicht is de film ook best intrigerend.

In het begin wordt er vooral gefilmd vanuit deuropeningen, waardoor je als kijker bijna een indringer bent in het leven van Michael (en Wolfgang). Michael komt thuis, doet de rolluiken dicht en dekt de tafel voor twee. Samen afwassen, samen opruimen, tot negen uur televisie kijken, maar ook samen de kerstboom versieren en samen “Heilige nacht” zingen.

De hele film vraag je je af; “Waar ben je nou eigenlijk mee bezig?” En die vraag lijkt Michael zichzelf soms ook te stellen. Dat Michael het kind heeft gekidnapt is amper van belang in het geheel van de film. Het is juist wat zich in de tijd daarna afspeelt, als de eerste schok achter de rug is en je met een kind in je huis zit opgescheept, want om Wolfgang nou zo weer op straat neer te zetten is natuurlijk geen optie. Maar ja, zijn haar moet geknipt, hij wordt ziek – de dagelijkse beslommeringen.

Ondertussen neemt Michael vrij grote risico's door Wolfgang wel mee te nemen naar de kinderboerderij of naar een mooi uitkijkpunt of de dierentuin. Het is apart om te zien hoe Michael probeert om zo normaal mogelijk de dagelijkse dingen vol te houden (zoals het afwassen en het samen schoonmaken), terwijl er toch iets fundamenteel mis is.

De “Heilige nacht” is meer een schijnheilige nacht. Michael zorgt voor een voorraad eten wanneer hij met twee anderen op skivakantie gaat en Wolfgang opgesloten moet blijven, maar probeert ook een (zeer eenzijdig) sneeuwballengevecht te houden door sneeuwballen Wolfgang's kamer in te gooien en dan snel de deur op slot te doen. Het protest van Wolfgang wordt, logischerwijs, steeds heftiger en uiteindelijk gooit Wolfgang kokend water bij Michael in zijn gezicht.

Bij het open einde denk je niet zozeer aan de hereniging tussen Wolfgang en zijn ouders bijvoorbeeld, maar juist welke invloed het heeft op het algehele beeld van Michael. Een typisch geval van de buurvrouw die verbaasd en geschokt uitroept; “Goh, het was altijd zo'n normale man!”

Juist dat gevoel heeft regisseur Markus Schleinzer over willen brengen. Credit where credit is due; dat is hem erg goed gelukt. Het gebrek aan muziek of overige (overbodige?) aankleding op de sets ontbreken, waardoor een waardeoordeel ook opmerkbaar afwezig is. Erg fijn voor de verandering, want (zoals Markus aangeeft) mensen staan al snel op de achterste poten waar het pedofilie betreft.

Michael Fuith (Michael) en David Rauchenberger (Wolfgang) weten samen de film te dragen alsof je naar een documentaire zit te kijken. De normale dingen zoals werk voor Michael en tekenen en lezen voor Wolfgang worden in stilzwijgende overeenstemming overgebracht. De normale gang van zaken tijdens het afwassen of het in elkaar zetten van een nieuw bed, is verontrustend kalm. Beide acteurs passen perfect in hun rollen met hun eigen, saaie uitstraling waardoor het mensen zouden kunnen zijn die je op straat tegenkomt, van gezicht kent of misschien zelfs naast je wonen.

Het gebrek aan daadwerkelijk normaal is stiekem schreeuwend aanwezig in de keuze van settings. Er is een groot gebrek aan persoonlijke spullen (zoals foto's op het werk) of persoonlijke relaties. Michael krijgt onverwachts bezoek van een collega wanneer hij de garagedeur open heeft laten staan en neemt haar het bezoek niet in dank af en duwt haar weg. Het huis is weer even kaal als voorheen zonder de goedbedoelde (al dan niet opgedrongen) gezelligheid van een bezoeker.

Deze film is in zijn totaliteit best intrigerend en verbazingwekkend, maar helaas weinig meer dan dat. Hoewel het absoluut een positief punt te noemen is dat er geen waardeoordeel of afwikkeling in de film zit, maakt dit het ook tot een relatief saai plaatje. Het is bij deze film de achterliggende gedachte die waarde toevoegt, maar deze kan iedere kijker voor zichzelf anders invullen. Apart en verbazend, maar geen must-see en daardoor helaas slechts een krappe twee bullets.

Michael is vanaf 17 november te zien in verschillende filmhuizen en bioscopen.

Bekijk alle logs van Zyll