Hij is weer in het land. De oude man. Hoe oud hij is weet niemand. Zelfs hij is het vergeten. De gesprekken gaan deze maand uiteraard voornamelijk weer over de kleur van de pieterbazen en geldverspilling. Duidelijk dus niet over echte sintproblematiek; de te kiezen aardappelsoort voor het paard.

Ik vind het lastig. Nu begrijp ik dat mensen het wel eens niet eerlijk kunnen vinden dat sommige kinderen van sinterklaas heel dure cadeaus krijgen en andere kinderen het moeten doen met een kleurplaat. Maar dit is meer een probleem van de volwassenen dan voor de kinderen. Want voelen die kinderen zich minder braaf? Of benadeeld? Ik denk het niet. De beleving staat bij die koters op de eerste plaats. Het mysterie.

Veel mensen vinden het hele sintgebeuren niet verantwoord, want in arme landen hebben de kinderen niks. Maar gaat dat niet wat ver? Dan kun je namelijk ook je dure vleeswaren en die leuke laarzen nu gelijk terugbrengen naar de winkel. En misschien hebben ze daar ook wel gewoon een kinderfeest waar wij toevallig even niks van weten. Moeten we niet gewoon vasthouden aan een gezellige wintertraditie? Alhoewel, als bang kind wenste ik dat die man mijn huisje wél stilletjes voorbij zou rijden. En ja, het is commercieel geworden. Maar dat is pasen tegenwoordig ook. Nu hoef ik geen eieren in een dorre tak in mijn huis, dus ik kan me om dit soort zaken ook niet druk maken. Iedereen moet doen waar hij of zij zich goed bij voelt. Maar wel in feestelijke stemming.

Dan gaan we even naar het andere standpunt. Zwarte piet. Ik begrijp niet waarom mensen daar moeilijk over blijven doen. Jaar in, jaar uit. Het is een kinderfeest! Ik heb nog nóóit een kind horen zeggen: ‘Pieten,de knechten van sinterklaas, zijn, gezien de slavernij vroeger, zwart’. Want dat is niet zo. En de kinderen zien dat dus ook niet zo. Wat de sint en piet geschiedenis ook zegt. En ik vind dat zwarte pieten, hun zwarte snoetjes dus gewoon danken aan het roet uit de schoorstenen. Ze zijn misschien wel gewoon blank en ook wel geel en bruin en misschien hier en daar wel rood, indien afkomstig uit Indianenland. Zij zijn dus allen zwart door hun werk; via de schoorstenen pakjes in de schoenen van kinderen stoppen. En opperpiet, die nu sint heet, had in den beginne waarschijnlijk wat last van zijn gewrichten en kon die daken helemaal niet op en de schoorstenen niet door, dus hij mocht het zware leeswerk doen. En ter ondersteuning van zijn slechte heup kreeg hij van de pieten waarschijnlijk zijn staf. En omdat ze hem zo zielig vonden, eenzaam thuis, terwijl zij op de daken met elkaar aan het dollen waren, gaven ze hem als troost een koninklijke puntmuts.

Dus misschien moeten we het eens omkeren. Sinterklaas is de knecht van het stel. Heel sneu. Hij mag niet lekker over daken rennen, geen cadeautjes inpakken met het hele stel en lekker lachen, hij komt het paard nauwelijks af en hij gooit zelden lekker wild met strooigoed. Heeft iemand hem ooit wel eens gevraagd of hij niet liever zwarte piet geworden was? Neen. Men maakt zich liever druk om of het allemaal wel verantwoord is. En de pieten zelf maken zich blijkbaar helemaal geen zorgen. Ik zag er laatst nog een heel vrolijk huppelen. Ze maken zich hooguit zorgen over het roet dat niet altijd even makkelijk van het gezicht verwijderd kan worden. Of dat hun handschoentjes vol kruidnootkruimels zitten.

Dus. Laat traditie lekker traditie zijn. Koop een zak pepernoten. En koop of, indien niet mogelijk, maak een leuk of lief cadeautje, kijk met een lach naar de vrolijk klimmende en stunts uithalende pieten, maar vooral, kijk naar die blije of bange gezichtjes van de kinderen. De kinderen die zich, buiten de sinterklaasspanning, nergens druk om maken. Laten we genieten van het feest, de traditie en de cadeautjes die sint en zijn pieten brengen.

Al hou ik persoonlijk vanaf nu dan wel mooi op met braaf zijn. Want ik zet, sinds die man in het land is, iedere avond 32 paar schoenen, maar tot op heden… NIETS!

Bekijk alle logs van Marlease