Laatst vertelde iemand me dat het een hele strenge winter belooft te worden. Ik hoor het gezeur en gezanik alweer uit iedere hoek en huiskamer klinken. Mij kan het echter niet snel genoeg beginnen. Ik hou van de winter. En niet zo’n beetje ook!

De overgang van de zomer naar de herfst, vind ik een hele fijne. Eindelijk zijn we van die snikhete, bedvolzwetende temperaturen af. Daarnaast is het in de herfst vaak nog hartstikke fijn weer. Een graad of vijftien, zonnetje erbij, sjaal om, trui aan en al die prachtige kleuren. Het gekraak van de gevallen blaadjes onder je voeten, het rood, oranje en geel boven je hoofd. Genieten vind ik het.

De overgang van de herfst naar de winter is vaak iets minder plezierig. De temperaturen dalen ineens wel heel snel, je wordt snotterig en moet wennen. Maar als hij er dan eenmaal is, dan is het toch ook echt fantastisch? Dikke laarzen aan, muts op, spierwitte landschappen, sneeuwvlokjes vangen op je tong, glibberend naar je college en dan heb ik het nog niet eens over alle fijne gerechten die bij dit seizoen weer om de hoek komen kijken. Erwtensoep, stamppot rauwe andijvie met spekjes, stamppot boerenkool met worst, zuurkoolschotel met banaan en ananas uit de oven, warme stoofpeertjes voor toe en zo kan ik nog wel even doorgaan. Natuurlijk brengt de winter ongemakken met zich mee. Vertragingen, gladheid op de weg, treinen die stranden, van je fiets donderen terwijl je over vijf minuten op een afspraak moet zijn. Ik ken het allemaal en echt leuk is het niet. Maar ook dit heeft zijn positieve kanten. Wat ik zo heerlijk vindt, is dat het leven ineens vertraagd wordt. Haasten heeft geen zin, want je moet rustig aan doen om veilig op je plaats van bestemming te geraken.

Wat je ziet is dat de auto’s langzaam rijden door de straten. Mensen gaan lopen, in plaats van dat ze de fiets pakken. Je neemt een half uur om naar het station te gaan in plaats van tien minuten. Je kan niet anders en dat vind ik, als gehaaste stresskip, zo eens in de zoveel tijd eigenlijk heel prettig. Laat het maar ijzelen, laat het maar sneeuwen. Ik loop rustig een half uur om vervolgens warme chocolademelk met slagroom te gaan drinken met een vriendinnetje. Of ik kruip heerlijk tegen de kachel aan met een goed boek, in plaats van me te bezatten op een humorloze avond in de kroeg.

Ja, het romantiseren van de winter is wel aan mij besteed. Maar ik vind het dan ook oprecht heel fijn. Net als kerst. Waar kerst mensen doet denken aan verplichtingen, stress en perfecte kerstdiners, herinnert het mij aan gezelligheid, cadeautjes, familie, lekker eten en liefde (kots). Drie dagen uitslapen, eten en bij de mensen zijn van wie je houdt. Dat zijn nu net de drie dingen die ik heel graag doe in mijn leven.

Ik piep vast anders als ik over een paar weken (of maanden) flink op mijn snufferd ga in een drukke winkelstraat. Of als ik sta te rillen van de kou, omdat mijn trein vertraagd is. Maar toch; ik kan er niets aan doen, het gevoel overheerst; laat die heerlijke winter maar komen!

Bekijk alle logs van Soof