‘Alleen het handwerk hoor,’ vertelde hij ‘ik ben namelijk getrouwd.’ Ik kijk hem even met grote ogen aan ‘Getrouwd?’

Een paar maanden geleden had ik een conversatie met een man. Dit was een conversatie op zaterdagavond, na een paar biertjes, voor de deur van de kroeg. Dit gesprek is mij bij gebleven, en hem denk ik ook. Ik weet niet meer precies hoe ik met hem aan de praat raakte, maar uiteindelijk vertelde hij mij dat hij net van een dame afkwam.

We kletsten wat, hij vertelde dat hij met haar had gedanst en daarna even mee naar huis was gegaan. ‘Alleen het handwerk hoor,’ vertelde hij ‘ik ben namelijk getrouwd.’ Ik keek hem even met grote ogen aan ‘Getrouwd? Maar waarom ga je dan met haar mee?’ Maar zijn vrouw wist het. Ze wist dat hij met andere vrouwen mee naar huis ging. Ze hadden zelfs een zoontje, maar zolang hij elke nacht naast haar in bed kroop, kon ze ermee leven. Zolang hij maar niet zijn zaakje in een andere vrouw hing. ‘Alleen het handwerk.’

Ik vroeg hem nog, wat hij zou doen als zij thuis kwam en vertelde dat ze ‘alleen het handwerk’ met een andere man zou hebben gedaan. Hij keek me moeilijk aan en vertelde dat hij daar geen antwoord op had. Hij bedankte me na het gesprek nog wel voor die vraag, hij ging erover nadenken.

Toentertijd had ik respect voor deze vrouw, dat ze het zomaar toeliet dat hij ergens anders heenging en ’s-nachts met diezelfde handen weer naar haar terugkwam. Maar ik had ooit een kennis, wiens vriend een jaar een affaire had. Ze kwam erachter en ze vergaf hem, zonder pardon. Haar heb ik nooit meer willen spreken, ik vond haar naïef, zonder zelfrespect. ‘Dat je zo met jezelf om kan laten gaan’.

Nu vraag ik me toch al een poosje af: ben je sterk of juist naïef, als je zoiets laat gebeuren? Sta je stevig in je schoenen, als je je man buiten de deur laat snoepen, of heb je gewoon verlatingsangst? Laat je over je heen lopen, of ben je gewoon acceptabel?

Nu zal er ook wel verschil in de situatie zitten. De man en vrouw in het eerste voorbeeld zijn al getrouwd, hebben een kind en wonen samen. Misschien wist de vrouw van tevoren wel dat haar man een snoeper is en is ze met haar volle bewustzijn in de relatie gestapt. De jongen en het meisje uit het tweede voorbeeld zijn nog jong, negentien, twintig misschien. Geen kinderen, niet getrouwd, geen echte banden, ze kunnen elkaar nog loslaten.

Misschien is dat ook wel wat mij van de een het positieve laat denken en van de ander het negatieve. Is het de leeftijd? Of is het de situatie? Al heb ik aan de ene kant respect voor de vrouw, dat zij haar man en kind verkiest boven een leven zonder hem, vind ik het sneu. En dan vooral van de man, dat hij niet het respect weet op te brengen om trouw aan haar te zijn. En van de twee jonge mensen, vind ik het van beide kanten sneu. Van hem dat hij zich zo laat meeslepen, dat was geen ‘alleen het handwerk’ meer. En van haar dat ze zo over zich heen laat lopen.

Als je je man buiten de deur laat snoepen, ben je dan sterk of naïef? En als het gewoon je verkering is? Ben je dan sterk of naïef?

Asha vraagt zich wel vaker dingen af. Anders nadenken is gewoon haar hobby. Maar ja, dat krijg je hè, met zo'n creatief brein.

Bekijk alle logs van AshaSchoonheid