Ik had onlangs een rit in een taxibusje. Van het vliegveld naar mijn auto. De man kwam met een grote bus, omdat hij later een groep mensen moest vervoeren. Ik was moe van de reis. Dat vond de man geen reden om niet vreselijk op te scheppen. Over niks.

Hij vertelde dat ik alleen in het busje zat voor zestien personen, omdat na mij een grote groep vervoerd zou worden. Want hij reed dus ook groepen. Dat ik dat wel even wist! Hij vroeg beleefd waar ik was geweest. Ik zei dat ik in de Algarve was geweest. Ik was in Brabant, dus hij zei met zijn Brabants accent, maar wel met harde R, ook bijzonder: ‘Daar gaan veel mensen heen tegenwoordig, de Algarvre’. Ja, hij wilde chique doen en plaatste een Franse R op het einde, Algarvre. ‘Allegarrevre’, om met hem te spreken. Ik corrigeerde hem niet. Ik hield me netjes in. Ik was net zo ontspannen na de vakantie.

Hij vertelde dat hij over een paar dagen een begrafenisrit gaat rijden. Niet de kist hoor. Een familiegroep in het busje. Hij rijdt ze van de kerk naar de begraafplaats en naar het drankje achteraf. En hij mag ook overal mee naar binnen en dus ook mee doen met de begrafenis. Hij was er heel enthousiast over, écht een uitje. Kleine personeels-uitjes rijdt hij ook. En dan mag hij er ook al de hele dag bij zijn, omdat hij de mensen van locatie naar locatie moet brengen.

Zo is hij bijvoorbeeld bij een écht museum met échte kunst geweest, helemaal in Amsterdam en ook is hij in het DAF museum geweest. Dat laatste vertelde hij heel opschepperig. En ik vond dat bijzonder irritant. Met zijn stomme zonnebril op zijn kop. En zijn vreselijke klanken in zijn stem. Ik wilde op dat moment alle bijzondere dingen opnoemen die ik meemaak, waar ik werk en waar ik geweest ben. Dan zou hij wel anders piepen en respect tonen. En ik wilde hem wel slaan. Maar deed niets van dat al. Ik deed alsof ik het erg bijzonder vond. Want ik was lekker ontspannen en wilde geen stress na tien minuten Nederland door de taximan. Dat gunde ik hem niet.

Hij haalde een briefje uit zijn dashboardkastje. Een flyer. Van zijn bedrijf. Want. Ik wist maar nooit. Ik wist het wel degelijk. Ik zou die man en het bedrijf van hem en zijn kind niet steunen. Nooit.

Voor degenen die mij niet kennen. Ik ben geen uitgaanstype. Ik ben het type dat naar theater gaat, of naar de film. Eten met een vriendin, of een avond op de bank bij een vriendin. En dan ga ik met de auto, want met die twee wijntjes en al dat water hoef ik niet met de trein of taxi. En ik hou gewoon van mijn auto. En ik haat de trein. En ik zie er niet uit alsof ik van stapavonden hou. Toch kwam hij met het briljante idee aan te geven dat als ik eens ‘lekker’ in Brabant wilde gaan stappen met een vriendengroepje, hij ons zou komen halen uit Rotterdam en ’s nachts terug zou brengen. En als we dronken zouden zijn, vond hij dat geen probleem.

Ik ben vijfendertig. Heb geen vriendenstapgroepje. Hou niet van veel drinken. Ben nooit dronken en wil altijd in mijn eigen auto naar mijn eigen huis. Heb daarnaast tot mijn achttiende in Brabant gewoond en weet heel duidelijk dat ik daar nooit meer voor mijn lol naartoe zal gaan. Ik heb het niet gezegd.

Ik vertelde hem dat dat een heel goed idee was en ik hem zou bellen, waarschijnlijk zo tegen carnaval, als ik met mijn vriendengroepje ‘lekker los’ wil gaan.

Bekijk alle logs van Marlease