De eerste twee weken na de geboorte van J. was ik moe. Heel moe. Ongeveer net zo moe als na het overslaan van een nacht slaap. Maar dan veertien dagen achter elkaar.

Zo'n bevalling is natuurlijk een aanslag op je conditie. Tel daarbij de gebroken nachten en alle emoties die het kersverse ouderschap met zich meebrengt, en het gevolg is dat je de eerste week zelfs te moe bent om televisie te kijken. Of om een gesprek te voeren met de radio aan. Tv kijken lukt na een week wel weer, maar veel later dan tot Per Seconde Wijzer blijf je niet wakker.

Dus ik lig om half tien uitgeteld in bed. Als ik tweeënhalf uur later wakker word omdat de kleine J. honger heeft dan voel ik me al een stuk uitgeruster. Bij elke volgende voeding voel ik me meer uitgerust, totdat ik 's morgens om half acht het gevoel heb de hele wereld weer aan te kunnen. Dat geldt overigens niet voor P., die overdag gewoon werkt waardoor de gebroken nachten er bij hem heftig in hakken.

Het duurt nog bijna drie maanden voordat ik weer aan het werk ga. Ik ben nog niet helemaal aan dat idee gewend. Toen mijn zwangerschapsverlof in ging, dacht ik vooral aan de weken tot aan de bevalling. Dat zouden er vier zijn maar werden er twee. Ik had nog niet echt nagedacht over de twaalf weken die ik na de bevalling zou hebben - mét baby.

Vooralsnog ben ik blij dat ik niet naar mijn werk hoef; daarvoor heb ik nog veel te veel slaap en rust nodig. Maar zo stilletjes aan begin ik me al een klein beetje te vervelen. Ik heb weer een seizoen van Survivor gedownload en kijk elke dag voor mijn middagslaapje een aflevering. Online ben ik actiever dan ooit - ik zit nog net niet Facebook te F5-en. En beetje bij beetje lees ik mijn werk-e-mail weer (niet tegen mijn collega's vertellen; straks verwachten ze nog iets).

Bijna elke dag komt er iemand op bezoek, wat voorkomt dat ik alleen nog motherese spreek. En tegen etenstijd zie ik ernaar uit dat P. thuis komt. Ik stel me zo voor dat dit is hoe een huisvrouw zich voelt. Lang zal dat niet gaan duren want ik heb mezelf al toegestaan een todo-list te maken van nuttige bezigheden voor de komende tijd.

En ondertussen geniet ik met volle teugen van mijn lieve mannetje, die as we speak als een roos ligt te slapen. Wat een schatje.

Bekijk alle logs van Suzan