Vrouwen kunnen niet inparkeren. Wat een cliché. Menig vrouw is beledigd, de emancipatie viert hoogtij en filmpjes vliegen over youtube. Sommige vrouwen kunnen namelijk wél inparkeren. Juist! Helaas ben ik er daar niet één van.

Soms lukt het me wel, hoor. Maar ik vermoed altijd dat dat dan toeval is. Of geluk. Of gewoon per ongeluk goed gemikt. Want meestal heb ik er toch even de tijd voor nodig. En hoe meer mensen er staan te kijken, hoe hysterischer ik word. En dat maakt het er doorgaans niet beter op. Ik krijg het al warm als een klein plekje beschikbaar is tussen twee al geparkeerde auto's. Nóg warmer krijg ik het als het twee grote, dure auto's betreft. En ander nadelig punt is dat ik mijn Twingo altijd drie keer zo groot inschat als dat hij is. En dan begint het. Van mijn rijlessen weet ik nog dat je eerst naast de auto voor je moet gaan staan. En als je dan achteruit gaat rijden, is er een cruciaal moment waarop je moet gaan insturen. Dát moment ben ik kwijt. Ik heb géén idee op welk moment ik moet gaan indraaien, doe dit op gevoel en dat...gevoel is niet altijd even juist.

Zo moest ik laatst inparkeren langs een smalle weg. Mijn doel was afgebakend met twee auto's en een ijzeren hek. Iets verderop stond een busje van de gemeente, maar verder was er niemand te bekennen. Ik voelde me geroepen om in te gaan parkeren en hier rustig mijn tijd voor te nemen. Ik draaide in, stuurde terug, gaf wat gas, in zijn achteruit, weer terug naar voren, stuurde weer iets bij, terug naar achter, indraaien, wat gas erbij, terug naar achteren en nog een beetje bijsturen, wat gas en nog eens terug naar voren. Tevreden keek ik om me heen en zette de motor af. Ik verzamelde mijn spullen en stapte kwiek de auto uit. Ik liep langs het busje van de gemeente en zie ik mijn ooghoek drie lachende mannen voorin zitten met hun lunchtrommel op schoot. Ze joelen en ik maak nog nèt geen buiging.

Ook toeter ik wel eens per ongeluk als ik heb geparkeerd. Die knop zit daar gewoon erg onhandig. Zo dicht bij het stuur. Overigens toeter ik ook wel eens per ongeluk als ik rechtsafsla, maar dat is weer een ander verhaal. Wat ik ook geregeld doe is de radio zachter zetten als ik ga inparkeren. Ach.

Soms lukt het echter wel. Laatst heb ik met mijn hippe smartphone een foto gemaakt van mijn auto. Omdat hij zo mooi ingeparkeerd stond. Nu ik dit schrijf, voel ik de trots weer opwellen. Ik kán het dus wel. Er is nog hoop. Daar hou ik me angstvallig aan vast.

Er is nog hoop.

Marijke wil hier graag wel aan toevoegen dat ze graag overdrijft om haar columns interessanter te maken en dat ze heus wel kan inpakeren. Soms. Wil je nog meer dramatisch aangedikte ervaringen lezen van Marijke? Dat kan hier , of hier of hier!. En heb je dat dan allemaal gelezen? Kijk dan even wat haar medecolumnisten nog te vertellen hebben.

Bekijk alle logs van Marijke