Ik heb alle mogelijk onmogelijke theorieën geprobeerd. Nu zijn ze op en neem ik al mijn woorden terug.

Je T-shirt ruikt niet meer naar je, maar de kamer is nog steeds een puinzooi. Kun je me er alsjeblieft aan herinneren waarom we besloten hebben dat dit het beste was om te doen.

Dronken gepraat is wat ik doe. Struikelend in en uit cafés. Ik probeer ergens een uitleg te vinden over waarom mensen zo zijn. Hoe heeft het ooit zover heeft kunnen komen.

En wanneer je vraagt 'is er iets mis?' denk ik ja, maar we kunnen er nu niet over praten. Oh nee, we kunnen er nu niet over praten.

Zelfdestructief klein meisje. Raap jezelf op en hou eens op de wereld de schuld te geven. Bel dan hem meteen op en biedt je excuses aan. Je hebt hem weer veraf gehouden vannacht. Hij houdt van je, je houdt alleen niet altijd van jezelf.

Zodra ik buiten sta is het wanneer het begint. Je verstoppen in je regenjas als alles uit elkaar begint te vallen. Want dit gaat geheid ophouden, dus kom hier en koester wat het is waar we over vallen.

Het komt buiten met bakken naar beneden, zoals ik het nooit eerder zag en een lichte wanhoop overviel me. Als ik er nu op terug kijk denk ik dat het eindelijk tijd is om er gewoon om te lachen. Alles bij elkaar rapen en op zoek naar de woorden om iets te zeggen.

En ach, ik voel me verschrikkelijk, maar ik geloof dat er teveel tijd verloren gaat in dit gevoel van ellende.

Met dank aan Maria Mena, David Gray, Death Cab for Cutie, nog een keer Maria, Young the Giant en de heren van Band of Horses.

Martje en andermans woorden. Vanuit iemand anders perspectief. Gedroomd en verloren.

Bekijk alle logs van Martje